Çërçilli dh Lady Astor

Replikat midis Winston Churchill dhe politikanes angleze me origjinë amerikane, Lady Astor (me fytyrë jo tërheqëse) kanë hyrë në dhjetë më interesantet.
E revoltuar në një rast nga fjalët e Çërçillit, Lady Astor i tha:
- Uinston, ju jeni i dehur.
- Kurse ju, Zonjë, jeni e shëmtuar... Unë nesër do të jem përsëri esëll, ndërsa ju...!

Në një rast tjetër, gjatë një vizite në pallatin Blenheim (shtëpi e moçme e familjes Çërçill), Lady Astor, aktiviste e të drejtave të grave, po diskutonte me Çërçillin rreth kësaj teme, që nuk i pëlqente dhe aq këtij të fundit. Në kulmin e mosmarrëveshjeve midis tyre, Lady Astor e humbi durimin dhe thirri:
- Uinston, sikur të isha gruaja juaj, do t'ju hidhja helm në gotë.
Eksprese kundërpërgjigjja e Çërçillit:
- Ju siguroj, Nensi, se sikur unë të isha burri juaj, do ta pija me kënaqësi atë gotë!

Përktheu: Agim Hamiti

Gandi i shkruan Hitlerit

Në historinë e njerëzimit janë të panumërta letrat e shkëmbyera në gjithë botën. Por në këtë rrjedhë të pafundme korrespondence, ka edhe letra të jashtëzakonshme që, natyrisht, nuk shkruhen nga njerëz të zakonshëm. Letra që do të lexoni më poshtë është vlerësuar si një nga më të çuditshmet dhe më të pamundshmet e Luftës së Dytë Botërore. Në vigjilje të Krishtlindjeve të vitit 1941, Mahatma Gandi i shkruan ... Adolf Hitlerit. Përse? Për të... ndaluar luftën dhe të bëhej aleat i Gandit në aplikimin e strategjisë së tij për mposhtjen e së keqes me mjete jo të dhunshme! Shumëkush do të vinte duart në kokë, duke e quajtur naivitet apo çmenduri këtë veprim. Mirëpo përmbajtja e letrës, vendosmëria e të shprehurit dhe solemniteti i afirmimit të bindjeve frymëzojnë respekt dhe admirim tek lexuesi.
Ndofta edhe për shkak të kësaj letre, midis meritave të shumta të Gandit, Ajnshtajni është shprehur:
«Brezat e ardhshëm do të krenohen që jetojnë në një planet, ku dikur ka ecur Gandi»

24 dhjetor 1941.

I Dashur Mik,

Nëse ju quaj mik, ky nuk është një formalizëm. Unë nuk kam armiq. Qysh prej 33 vjetësh, qëllimi i veprimtarisë sime në jetë ka qenë sigurimi i miqësisë së gjithë njerëzimit, pa dallim race, ngjyre apo besimi.
Shpresoj se ju do të keni kohë dhe dëshirë të dini sesi i konsideron veprimet tuaja një pjesë e rëndësishme e njerëzimit, që jeton nën ndikimin e doktrinës së miqësisë universale. Ne nuk dyshojmë në kurajon dhe dashurinë tuaj për atdheun dhe ne nuk besojmë se ju jeni përbindshi që përshkruajnë kundërshtarët tuaj. Mirëpo shkrimet dhe deklaratat tuaja, si edhe ato të miqve dhe admiruesve tuaj, lejojnë të dyshosh se një numër i madh i veprimeve tuaja janë vrastarë të dinjitetit njerëzor, sidomos në gjykimin e gjithë atyre që, si unë, besojnë në miqësinë universale. I tillë është poshtërimi i Çekosllovakisë, dhunimi i Polonisë dhe aneksimi i Danimarkës. Jam i ndërgjegjshëm se, sipas konceptimit tuaj të jetës, këto zhvatje janë të lavdërueshme. Por ne kemi mësuar qysh fëmijë t'i vlerësojmë veprime të tilla si poshtëruese për njerëzimin. Për këtë arsye, ne nuk mund t'iu urojmë sukses armëve tuaja.
Por pozicioni ynë është unik. Ne i bëjmë rezistencë imperializmit britanik dhe nazizmit njëherësh. Në qoftë se ka ndonjë diferencë midis tyre, kjo është thjesht diferencë shkalle. Një e pesta e racës njerëzore u vunë nën çizmen britanike nëpërmjet metodash aspak njerëzore.
Rezistenca jonë ndaj shtypjes angleze nuk do të thotë se ne jemi kundër popullit britanik. Ne synojmë t'i bindim ata të përqafojnë doktrinën tonë të jo-dhunës, jo t'i thyejmë në fushë të betejës. Revolta jonë kundër dominimit britanik është e çarmatosur. Por, si t'i bindim edhe të mos arrijmë t'i bindim Britanikët të përqafojnë doktrinën tonë paqësore, ne jemi të vendosur t'ua bëjmë atyre të pamundur dominimin, nëpërmjet mosbashkëpunimit të padhunshëm. Nga vetë natyra e saj, kjo është një metodë e pamposhtur. Ajo është e bazuar në faktin se asnjë zhvatës nuk mund t'ia arrijë dot qëllimit pa një minimum bashkëpunimi, vullnetar apo të detyruar, nga ana e viktimës së tij.
Sunduesit tanë mund të kenë tokat tona dhe trupat tanë, por jo shpirtrat tanë. Ata nuk do t'i kenë kurrë këta të fundit, pa shfarosur të gjithë Indianët, burra, gra e fëmijë. Është e vërtetë se gjithë një popull nuk mund të ngrihet në këtë shkallë heroizmi dhe se forca mund ta thyej revoltën, por kjo nuk përbën problem. Sepse, në qoftë se mund të gjenden në Indi një numër i mjaftueshëm burrash e grash të gatshëm të sakrifikojnë jetën, pa asnjë mllef ndaj zhvatësve, në vend që të përthyejnë gjurin para këtyre, ata do të kenë përvijuar kështu rrugën e padhunshme të çlirimit nga tirania e dhunshme. Ju lutem të më besoni kur pohoj se ju do të gjeni një numër impresionant grash e burrash të tillë në Indi. Ata janë formuar qysh prej njëzet vjetësh.
Sikundër ju thashë, në teknikën e padhunshme disfata nuk ekziston. Motoja e saj është «vepro ose vdis», pa vrarë as plagosur. Ajo mund të ushtrohet praktikisht pa shpenzime dhe pa ndihmën e shkencës së shkatërrimit, që ju e keni përparuar në shkallë aq të lartë perfeksionimi. Unë habitem sesi ju nuk e kuptoni se ajo nuk është ekskluziviteti i askujt. Në qoftë se jo Britanikët, ndonjë fuqi tjetër do të arrijë ta përmirësojë më tej cilësinë e armatimit tuaj dhe do t'ju mundë me armët tuaja. Ju nuk do t'i lini vendit tuaj një trashëgim për të cilin ata do të ndiejnë krenari. Gjermania nuk do të mundë të krenohet në të ardhmen me tregimin e akteve tuaj mizorë, sado me aftësi të përpunohen ata. Unë ju kërkoj, pra, në emër të njerëzimit, ta pushoni luftën (...).
Gjatë këtij sezoni të trishtë, kur zemrat e plagosura të popujve të sfilitur të Evropës po luten për paqen, ne kemi pezulluar edhe luftën tonë paqësore. Nuk është tepër t'ju kërkoj të bëni një përpjekje për paqen që për ju nuk ka ndonjë domethënie ndoshta, por që do të thotë shumë për milionat e Evropianëve, thirrjet e heshtura për paqe të të cilëve unë i dëgjoj, sepse veshët e mi janë mësuar të dëgjojnë masat memece e vullnetndrydhura nga dhuna. Kisha si qëllim t'ju drejtoja një thirrje të përbashkët juve dhe Zotit Musolini, të cilin kam pasur nderin ta takoja gjatë udhëtimit në Angli si i deleguar në konferencën e tavolinës së rrumbullakët. Shpresoj që ai do të ketë mirësinë ta konsiderojë këtë thirrje sikur i është adresuar edhe atij vetë, me modifikimet përkatëse.
Firmosur prej autorit. (përkthim i Agim Hamitit)

Marrë nga faqja e Agim Hamitit
http://www.facebook.com/pages/Agim-Hamiti/174353345957127

Fatura e Ujit të Pijshëm ?

Kjo që do të shikoni më poshtë është një faturë e zakonshme familjare e lëshuar nga Shoqëria Anonime e Ujësjellës Kanalizime Tiranë

Fillimisht duhet theksuar se i ashtëquajturi uji i pijshëm, nuk pihet dhe më pas ajo që dukshëm të bie në sy është fakti se qytetari nga 270 lekë që i shkon konsumi i 6 metrave kub ujë, në fund të faturës i duhet të paguajë 930 lekë.

Duke lexuar me rradhë zërat që shtojnë shumën e faturës të bie në sy një tarifë për largimin e këtij uji. Më pas një tarifë shërbimi prej 100 lekësh, e cila nuk kuptohet ç'nënkupton.

Por interesante është se TVSH-ja për faturat e ujit qenka 20%

Pastaj 420 lekë, tarifa e pastrimit???

A i lexojnë qytetarët faturat e ujit, apo shohin vetëm shifrën e ulët në fund të saj?

Mos harrojmë që sikur vetëm nga 1 lek t'iu vjedhin të gjitha familjeve shqiptare, ajo vjedhje merr një përmasë marramendëse.

Shkroi: Stop Injorancës !

Shkuesia? Tashmë me pagesë

A e dinit që në Tiranë, por jo veç, kanë nisur aktivitetin disa biznese interesante, siç janë Agjensitë Martesore?

Martesat me shkuesi kanë qenë një traditë e hershme e popullit shqiptar, por duke qenë se sot jemi në kapitalizëm, përse të mos fitojmë edhe para përmes shkuesive tona të suksesshme?

Kupid dhe Mblesëri.com janë dy Agjenci Martesore të cilat kundrejt një pagese të caktuar ju ofrojnë njeriut tuaj të ëndrrave.
Stop Injorancës !

Meshkujt i duan me eksperiencë, femrat kërkojnë zhvirgjërim kirurgjikal

Njëherë e një kohë kërkonin të “qepnin”  virgjërinë, tani kërkojnë ta humbasin, jo më  si pjesë e aktit seksual, por nëpërmjet operacioneve kirurgjikale. Kjo, sepse të dashurit nuk pranojnë të kryejnë marrëdhënie  seksuale, nëse vajza nuk ka eksperienca të mëhershme.

Një rast i tillë është paraqitur jo shumë kohë më parë në maternitetin “Mbretëresha Geraldinë”. “Kërkoj të humbas virgjërinë”, ishte kërkesa e çuditshme, e  cila iu parashtrua mjekëve. Arsyeja? “I dashuri im është i huaj. Ai thotë se, nëse nuk ke kryer  marrëdhënie seksuale më parë, pse duhet ta bëj unë.” Mimoza  Keta, mjeke obstetri gjinekologe  në maternitetin “Koço Glozheni” në Tiranë, thotë se tashmë koncepti  i virgjërisë, shihet si i dalë  mode. Vitet e fundit është konstatuar  një rënie e ndjeshme e  numrit të vajzave, që vijnë në spital me kërkesën për të rikthyer  virgjërinë. “Ndryshe nga kohë më parë, janë shumë të pakta rastet e vajzave të reja, që kërkojnë riformim të himenit. Tani ka ndryshuar goxha mentaliteti shqiptar. Kërkesat janë ulur.” Mjekja gjinekologe thotë  se humbja e virgjërisë dalëngadalë po pranohet edhe nga  prindërit.
Nëse më parë vajzat kërkonin të “qepeshin” në fshehtësi, tani ata vijnë të shoqëruar edhe nga një i afërm.“Nuk ka dallim në fshat apo qytet, në zonat veriore apo në ato jugore. Fenomeni është i kudondodhur në të gjitha zonat e Shqipërisë.  Rëndësi ka që kohët e  fundit ky fenomen po vjen në zbehje. Mentaliteti ka ndryshuar nga brezi në brez. Nëse më parë kjo gjë bëhej në fshehtësi, tashmë bëhet fare hapur dhe pa drojë. Më parë vinin vajza të reja vetëm ose me ndonjë shoqe që mund t’i ruante sekretin. Tani vijnë të shoqëruara me mamatë  apo me motrat dhe pranojnë hapur që kanë kryer marrëdhënie seksuale.” Ka edhe nga ata prindër që me ndërgjegj  të plotë paguajnë t’u rikthejnë në vajzave virgjërinë, nga frika se “u ngelet në derë”.
Mjekja obstetro-gjinekologe flet për rastet që janë drejtuar pranë maternitetit “Koço Gliozheni”, por nuk pohon të ketë kryer një  ndërhyrje të tillë. Këto raste kanë qenë të pakta edhe për faktin se vetë vajzat iu tremben thashethemeve. Mjekët thonë që kjo procedurë aktualisht kryhet në mënyrë ilegale në klinika private apo qendra ambulatore dhe me një kosto të lartë. Një mjeke tjetër thotë që kjo ndërhyrje nuk është e pazakontë, paçka se nuk shënohet si statistikë në regjistrat e mjekëve. Vajzat që kryejnë ndërhyrje iu hapet një kartelë sikur ato kanë kryer një vizitë gjinekologjike.
Mjekët thonë që kjo ndërhyrje mund të kryhet nga një ambulator, në një kohë të shkurtër dhe nuk lë asnjë pasojë. Rastet janë nga më të çuditshmet deri tek ato më të pazakonshmet. Më i fundit ishte ai i një vajze që ka kryer marrëdhënie seksuale në moshën 14-vjeçare me një person, që sapo e ka njohur në një  nga lokalet e natës. “Arsyet pse një vajzë vendos të kryejë operacionin janë disa të tilla, por që lidhen rreth një fakti. Nuk duan ta marrë vesh askush që kanë  kryer raporte seksuale. Kështu zgjidhja e tyre mbetet operacioni.
Kështu ajo gënjen veten, heq zemërimin e familjes dhe  të bashkëshortit të ardhshëm duke tentuar “të ruajë” marrëdhënien.” Gjithsesi këto raste nuk merren në shqyrtim nga mjekët e maternitetit “Koço Gliozheni”. Të paktën këtë pohojnë  vetë mjekët. Të vetmet raste, që merren në shqyrtim është deflorimi i vajzave me probleme me himenin. Doktoresha Keta thotë, që ka një numër të madh vajzash, të cilat martohen dhe nuk arrijnë të kryejnë marrëdhënie  për shkak të një himeni të papenetrueshëm. “Ky lloj himeni ka një membranë shumë të fortë, që nuk lejon kryerjen e aktit seksual. Në këtë rast ne ndërhyjmë duke bërë çarjen e kësaj cipe. Është një problem i zgjidhshëm  për të cilin ankohen shumë çifte kur vijnë këtu.”
Deflorimi, 30 për qind e vajzave e humbasin pa hemorragji
Çarçafët e natës së parë të martesës  tani kanë dalë nga përdorimi. Madje as fisheku që shoqëron pajën e nuses nuk jepet më nga babai  i vajzës. Edhe pse një fenomen akoma i pranishëm në shoqërinë  shqiptare, një femër e virgjër vijon të kërkohet. Këtë fakt e pohon mjekja gjinekologe Mimoza Keta.  “Jo të gjitha marrëdhëniet për herë të parë shoqërohen me hemorragji.  Kjo është në varësi të femrave. Për këtë janë realizuar shumë studime, të cilat vërtetojnë tezën që 30-40  për qind e femrave gjatë kontaktit të parë seksual nuk kanë hemorragji. Në mjaft raste ka krijuar probleme, sidomos tek çiftet e reja.”  Mjekja gjinekologe thekson që në të shumtën e rasteve, në raportin e parë seksual të një femre shkatërrohet himeni, i cili shoqërohet ose jo me gjakderdhje. Në kohët e hershme kjo tregonte, që femra ishte e virgjër, apo siç njihet në konceptin popullor vajzë e ndershme. “Por mund të ndodhë që ky deflorim  të ndodhë edhe pa rënë në bazë gjaku. Ka shumë vajza që më thonë, se jam prishur me të fejuarin, pasi nuk kam pasur hemorragji në kontaktin  e parë. Dhe të tjera, që thonë që bashkëshorti ua përmend gjithë jetën, duke i thënë që ‘të pranova ashtu siç ishe’.”
Virgjëria përplas edhe vetë gjinekologët
Një rast i ardhur së fundmi në maternitetin  “Koço Gliozheni” ngjalli  debate mes mjekëve të këtij spitali.  Një 14-vjeçare përfundoi në spital, pas kryerjes së një raporti seksual me një të ri të moshës së saj në një nga pub-et e kryeqytetit. Arsyeja që ajo u kishte bërë të ditur bluzave të bardha ishte thjesht një tërheqje e momentit. Këtë pohon mjekja gjinekologe  Mimoza Keta. “Pasi vjen në vete dhe qetësohet më tregon rastin e saj dhe më pyet nëse kam bërë mirë apo gabim. Detyra ime është që t’i thosha ke bërë ashtu siç e ke  ndjerë dhe në këtë mes nuk është gabim. Ndërsa si nënë nuk gënjej dot të them të njëjtën gjë.” Në  momentin që mjekja e kishte konsultuar rastin në fjalë me mjeke të tjera të moshës së saj ka marrë një  reagim ekstrem. “Mjerë ne që kemi  vajza!”. Ndërsa moshat e reja i janë përgjigjur: “Pse ju bën çudi juve?”  Doktoreshë Keta këshillon herë pas here të rejat që shkojnë në zyrën e saj të mos ngrenë asnjë marrëdhënie mbi një të gabuar. Sipas saj, çdo gjë ka kohën e vet. 

Shekulli Print-Besarta Basha

Humor seksual

Statuset e komentet e mëposhtëme janë shkëputur nga faqja seksologu.com e doktorit të nderuar Adem Harxhit, i cili duhet përshëndetur dhe inkurajuar për punën e tij të mrekullueshme rreth edukimit seuksual të shqiptarëve, duke qenë mjeku i parë që theu tabutë me emisionet tek Gjeli Vizion, Linja e Kuqe tek 24 NEWS, me botime të herëpashershme dhe gjithçka, falas.
Padyshim që në punën e tij të lodhshme e të stërmundimshme duke iu përgjigjur një për një pyetjeve të qytetarëve do krijoheshin edhe shumë situata komike, të lindura shpesh nga padija. Disa prej tyre i kemi sjellë e bashkangjitur në një foto të vetme, duke ruajtur padyshim edhe anonimatin e postuesve.

Të bën përshtypje teksa lundron në faqen e doktorit të nderuar fakti se janë kryesisht femrat ato që ankohen rreth problematikës seksuale, qoftë edhe kur problemi është pikërisht i partnerëve të tyre. Gjithashtu vihet re se shqiptarët jashtë Shqipërisë londineze dallohen për një lirshmëri më të madhe për të diskutuar mbi seksualitetin.
Meshkujt, duke përjashtuar atë pjesë e cila ankohet vetëm për përmasat, mendjen e kanë tek tallja e gjyetia.

Shkroi: Stop Injorancës !

Morali dhe feja

Faqja Stop Injorancës në Facebook arrin sërish 10 mijë anëtarë

Jo keq, ëëë?
Edhe pak dhe faqja arrin 10 mijë anëtarë, po aq sa kishte në tetor të 2009, para 4 vitesh.

Nga statistikat e muajit Prill të 2013, në faqe janë hedhur 1400 statuse ku janë kryer 13 mijë komente dhe janë dhënë 22 mijë pëlqime. Numri i anëtarëve aktivë ka qenë 3400 dhe faqja e shkrimet e saj janë lexuar nga 75 mijë njerëz duke llogaritur këtu dhe anëtarët e parregjistruar në faqe. Faqja Stop Injorancës është faqja e 450 në rradhën e faqeve shqiptare sipas numrit të anëtarëve dhe faqja e 83 në botë në kategorinë "Organizata", sipas aktivizimit në të.
Vazhdon që në faqe të dominojë gjinia femërore me 52%. Mesatarisht në faqe çdo ditë rregjistrohen 20 anëtarë të rinj. Pjesa më e madhe e anëtarëve shkruajnë nga Shqipëria e përkatësisht nga Tirana (4318 anëtarë) dhe mosha mesatare e anëtarëve është 18-34 vjeç.

Eshtë rasti të falenderojmë të gjithë anëtarët e faqes, e sigurisht në mënyrë të veçantë pjesën aktive të saj, e cila e bën këtë ambjent gjithmonë një vatër që mban ngrohtë në dimër, e freskët në verë. 

Ndoshta jo gjithçka ka shkuar aq mirë sa do duhej, ndoshta administrimi i faqes mund të kishte qenë edhe më i mirë, por ju siguroj që në këtë rrjet social, faqja jonë luan një rol të veçantë dhe rrallë mund të gjesh një të dytë.
E ndoshta gjithashtu misioni për të luftuar paditurinë është një luftë e gjatë, pa fund e që padyshim do zgjasë sa të jemi gjallë, por nëse në këtë mision kaq fisnik shpeshherë jemi lëkundur, kjo faqe ka arritur njëkohësisht të krijojë shokë edhe pse i ndajnë kontinente. Bashkë me konfliktet e situatat e larmishme ka krijuar shoqëri, partnerë e që shumë prej tyre e kanë konkretizuar njohjen e tyre edhe me fejesa e martesa. Ky sigurisht nuk ka qenë një qëllim i faqes tonë, po ku më mirë se pas debatesh, replikash, shkëmbime idesh, eksperiencash e të qeshurash mund të njihen njerëzit sot?!

Duke ju uruar gjithë të mirat ju do zemra ju falenderoj edhe një herë për kohën, energjinë dhe pozitivitetin tuaj!

Në foto, pamja e faqes në tetor 2009, ditën kur sapo kishte kaluar 10 mijë anëtarë!
Shkroi: Stafi i Stop Injorancës !

Gjuha e trupit

Njoha një grua diku pranë lagjes sime, e cila as nuk dëgjon e as nuk flet, apo si i thonë me edukatë, është shurdh-memece.
Kemi rastisur të takohemi disa herë ndërsa çojmë fëmijët tanë të luajnë në ato pak metra katrorë gjelbërim, të mbetura për një lagje të tërë.
Më ka bërë shumë përshtypje që në atë gjuhën e saj më lëvizje duarsh e mimikë fytyre, në sytë e saj nuk sheh kurrë trishtim. Në gjuhën e saj nuk mund të gjesh fjalë të tepërta, thashetheme, pyetje konfidenciale apo të sikletshme.

Gjuha e saj e trupit nuk përmban sharje verbale, nuk përmban as ironi, smirë a zili.

Ajo buzëqesh sa herë komunikon nëpërmjet shenjave të saj, pasi për të, të komunikosh me dikënd, të ndash mendimet me tjetrin është gjithmonë një arritje, është kënaqësi.

E në fakt duke biseduar me sa mundesha përmes gjuhës së shenjave, nisa të vija re që edhe unë po ndjehesha gjithmonë e më mirë përmes këtij lloj komunikimi.
Vendosa kështu të studioja e të praktikoja gjuhën e trupit pasi dalëngadalë po më forcohej ideja që përmes atij komunikimi njerëzit do të mund të shmangin keqkuptimet e panevojshme që lindin shpesh mes tyre, do të evitonin lëshimin e disa fjalëve të hidhura që zakonisht një jetë nuk mjafton ti harrosh. Fillova të besoj se ndoshta të gjithë ne njerëzit duhet të heqim dorë njëherë e mirë prej komunikimit gojor dhe ti rikthehemi gjuhës së trupit. Eshtë alegro, e thjeshtë, e bukur, e gjallë, plot entuziasëm e emocion.

E ndërkohë që me zell dhe seriozitet të madh isha duke studiuar e praktikuar pranë lagjes gjuhën e trupit një ditë të bukur kuptova që realisht nuk isha dashuruar pas gjuhës së trupit, por pas kësaj zonjës...kështu që vazhdoni e llomotisni si zakonisht dhe harrojini leksionet e mësipërme mbi gjuhën e trupit.

Shkroi: Stop Injorancës !

Dom Gjomi i Mirditës

Pamje nga fshati katolik Dom Gjomi i Mirditës, që ndodhet vetëm pak kilometra larg “Rrugës së Kombit”, pranë tunelit të Kalimashit

Çuditërisht, në fshat shihje shumë pak bagëti. Edhe në arra nuk është se kishte shumë të mbjella. Në bisedën e bërë në lokalin e vetëm të fshatit, mësova se pjesa më e madhe e domgjonasve, përveçse kishin nga një shtëpi të rregulluar në fshat, kishin edhe një apo dy shtëpi në Tiranë. Më vonë do e kuptoja arsyen.

Ngjitja në mal do të na shfaqte një pamje dramatike. Dora e njeriut nuk kishte lënë pemë në këmbë. Një masakër e frikshme, e ngjashme me një apokalips. Tani po e kuptoja se si kishin arritur të blinin nga një apo dy shtëpi në Tiranë këta fshatarë miqësorë me ne, por jo me pyllin, që nuk merreshin me asnjë veprimtari bujqësore apo blegtorale.

Për 20 vite me radhë, në këtë mal është prerë çdo pemë e mundshme, duke shkatërruar kështu krejt ekosistemin. Në të nuk gjendet asnjë kafshë pylli apo shpend. Të vetmet gjallesa që hasëm rrugës dhe në mal ishin disa nepërka dhe gjarpërinj, që nxitimthi fshiheshin, dhe një buf që këndonte trishtueshëm, ndoshta gjendjen e këtij mali. Asnjë tingull gjallese tjetër. Madje as cicërimat e zogjve. Asgjë. Vetëm heshtje trishtuese.

“Vallë nuk iu bën përshtypje kjo masakër mjedisore që kanë bërë? Po shteti përse nuk ka ndërhyrë gjithë këto kohë”, pyeta jo pa irritim udhëheqësin e grupit tonë, Petritin, që është larguar nga Dom Gjoni shumë vite më parë.

“Ka qenë e vetmja mundësi që ata të jetojnë dhe fitojnë”, mu kthye me qetësi ai, ndërsa duke psherëtirë, mungesën e ndërhyrjes së shtetit e justifikoi me pragmatizëm, me faktin se Munella është shumë larg për t’u shtrirë dora e ligjit.

Artikullin e plotë e gjeni këtu:
http://www.gazetatema.net/web/2013/05/02/foto-reportazh-nje-masaker-nen-syte-e-te-gjitheve/

Pro Mbulesës së femrës

Jam plotësisht dakord me mbulesën e disa femrave.
Duhet të ketë patjetër një juri që përmes disa kritereve shumë strikte të përzgjedhë se cilat femra mundet të zbulojnë hiret e tyre në publik.
Zbulimi pa kriter i këtyre të fundit jo pak herë ka rritur artificialisht numrin e meshkujve të lëkundur në orientimin e tyre seksual.
Shkroi: Stop Injorancës !

Sot 1-Maj

Kam qene i mashtruar, duhet ta pranoj.
Duhet te pranoj qe ne fakt kam qene i mashtruar per shume gjera ne kete jete..per gjera se mendoja se ishin ashtu dhe s'kishte rruge tjeter..dhe jo sepse te tjeret thoshin..por sepse arsyetimi im me conte ne ate perfundim..dikush do te qeshe dhe do ta marre per dobesi..dikush do te vazhdoj te lexoj me interes se ku biseda do dal..por ka nga ata qe do te kenaqen nga ky rrefim..duke vazhduar te jene njerez te mashtruar dhe fatkeqesisht keta jane me te shumtit, le ta themi sic eshte..Keta perbejne, pa nje pa dy..mbi 80% te races njerzore..Sa i adhuroj per idiotizmin e tyre te pa cenuar kurre nga pikepyetjet qe lindin nga brenda vetes, te cilat lodhin aq shume pjesen tjeter..Ah dua te vecoj pseudo ironine e tyre..akoma me ere te pa deshirueshme kembesh dhe sqetullash..prove se akoma DNA-ja ja u ndjen te nevojshme ti ruaj nga insektet dhe preditoret..tek sa degjojne muzike moderne, apo tek shfletojne libra, gazeta, artikuj..duke i fiksuar ato rrjesht me rrjesht, date per date, foto per foto..

Mendoja.!
Pra gabimisht mendoja..
Se ishte e pa mundur te shtypje dot nje popull dhe aq me pak punetoret..
Llogjika me thoshte se c'do njeri eshte i afte te kuptoje pak matematike aq te mjaftueshme sa per te bere dallimin..e imja-jo e imja, e jona-e tij, e jona-e tyre..
Besoja se ishte e pa mundur ti injoroje, ti perbuzje..vet krenaria, egoja njerzore do ta bente kete te pa mundur..dhe nese keto s'do te ishin te mjaftueshme..e qena prind, bashkeshort, i dashur..do te sillte reflektimin..reflektim i pashmangeshem nga perplasja me veshtrimin e syve te njerzve te dashur, te cileve u detyrohesh egzistencen..
Pra mendoja se edhe nese te gjitha sa thashe nuk do te funksionin..do ish dashuria, pa te cilen njeriu quhet vetem nje tjeter frymor, ajo, qe s'do ta lejonte..

"You can fool some people sometimes, but you can't fool ALL THE PEOPLE all the time."
"Mund te mashtrosh njerzit per ca kohe, por nuk mund te mashtrosh TE GJITHE NJEREZIT per te gjithe kohen."..
Do kendonte Bob Marley mrekullisht vargjet qe zbulojne te verteten e madhe..ne nje fjale te vetme "All" pra "TE GJITHE"..dhe kaq mjafton te kuptosh qe ku kam gabuar.!

Kam gabuar ne efektin qe ka tek njerzit pangopesia, egoja e stisur qe sjell deshiren per tu pranuar ne nje shoqeri, sa do qe ajo te jete e pa llogjikshme , e kundert me interesat e tij, e pa kuptueshme..fjala "modern" ka fuqi te jashtezakonshme te bashkoje turmat..por edhe ti percaje ne klasa qe s'kane asnje lloj interesi, por qe luftojne ashper per sundim..
Sundim per cfare..?..Asnje se di.!
Sepse ne fakt eshte instikt shtazor..dhe si i tille s'kerkon llogjikim, por vetem aksion..ne te cilin edhe fituesi vetshkaterrohet me shume se i humburi..dhe vetsadizmi ngopet, ngopet instkti.

"Njerizit mund te drejtohen me lehte nepermjet te pa moralshmes se sa nga virtytet." thote Napoleoni, me shume me pak fjale te gjithe ate qe u mundova te shpjegoj.

Jo.
Nuk kam me besim tek zgjimi i klases punetore, tek zgjimi i te shtypurve.
Ata jane dhe po behen cdo dite dhe me te varfer, ekonomikisht dhe si pasoje edhe menderisht..Ata qe ne nje cast te jetes se tyre kan arritur ate fundin e fundit..ate renien e lire dhe pa mendim duhet ta kuptojne se c'po them..

Por akoma kam besim qe nje grup njerzish, qytetaresh do te gjejne kendveshtrimin e perbashket per te pare kete cmenduri qe po jetojme sic eshte, lakuriq..
Njerzit ne vetvete kane shume, shume dashuri..gje qe sjell energji te pathyeshme..dhe ju duhet shume perpjekje per te nxjerr shemtiren e tyre..dhe cuditerisht shume zell tregohet pikerisht per kete.

Amarildo Pregapuca

Protestë e dhunshme tek Sheshi Skënderbej

Ishin mbledhur rreth 7000 qytetarë që po protestonin dhunshëm tek sheshi Skënderbej duke u përballur me forcat e rendit. Me pankarta në duar kërkonin mbi të gjitha vende të reja pune, por edhe kushte më të mira pune, garanci dhe respektim të kontratës së punës, 2-fishim page për oraret jashtë pune, njohje të raporteve mjekësore etj.
Mes tyre kishte të rinj e të reja, studentë dhe mosha të dyta. Të gjithë të mbledhur për një qëllim, për të patur një punë në këto kohe krizash ekonomike që kalojmë.
Aty përbri kalon Benz i Zi sterr e me xhama të zinj dhe një pronar i fuqishëm italian që kishte ardhur dhe kishte ngritur biznes në Shqipëri i joshur nëpërmjet nismës "Shqipëria 1 euro", pyet një prej protestuesve të rastësishë, se pse protestojnë këta njerëz sot.
Duam punë, duam të ushqejmë fëmijët e të fusim kokën në një strehë - i kthehet i rebeluar protestuesi.
Kuptoj - përgjigjet sipërmarrësi dhe aty për aty i ofron një mundësi pune.
Aty protestuesi shtangu...

Po mirë ore burri i dheut - i thotë protestuesi. 10 mijë veta që protestojnë këtu, ti mua më gjete?!

Atdheu im, i vetmi vend në botë…

Atdheu im është i vetmi vend në botë, ku udhëheqësin e duan më shumë se udhën!
***
Atdheu im është i vetmi vend, ku njerëzit u këndojnë këngë dhe himne dashurie udhëheqësve që në të gjallë të tyre dhe udhëheqësit shkojnë mes rapsodëve me buzë në gaz dhe të veshur me antiplumb.
***
Atdheu im, ku kryetarët e partive zotohen solemnisht që në rast humbjesh të zgjedhjeve të japin dorëheqjen dhe qëndrojnë në majë të partive qysh prej 23 vjetësh.
***
Atdheu im është i vetmi vend, ku po të bësh një sondazh të sinqertë njerëzit do të preferonin që nga ajo kohë, më mirë t’u kish mbetur komunizmi se sa u mbetën komunistët!
***
Atdheu im është i vetmi vend në botë, ku në karrigen më të lartë të parlamentit, gjen edukatën më të ulët!
***
Ësht’ vendi ku po të shkosh e të zgjosh pa pritur kryetarët e shtatëdhjetë e ca partive, duan kohë të mbledhin mendjen që të të përgjigjen në cilin koalicion zgjedhor janë ato ditë!
***
Atdheu im është vendi ku vazhdojnë kërkimet për një medikament që t’u injektohet tërë banorëve, që ata të mos kujtojnë dot, se çfarë kanë thënë kryepolitikanët për njëri tjetrin!
***
Atdheu im, ku gjenden të gjitha barnat dhe medikamentet e botës me përjashtimin jo në spitalet shtetërorë… ku shërbimi shëndetësor i shtetit dëshmon përditë se sa i mrekullueshëm është ai i privatëve… Dhe ku ministrat e shëndetësisë dhe kolegët e tyre lenë të dy këta shërbime dhe kurohen jashtë shtetit!
***
Atdheu im është i vetmi vend në botë, ku të rrëmbesh një pronë, të zaptosh një truall e të ngresh një ndërtesë pa lejë, në vend që të të dënojnë të pajisin me tapi!
***
Atdheu im është i vetmi vend, ku nuk mund të maten temperatura nën hije, pasi tërë pyjet janë prerë!
***
Është vendi, ku shumë prindër u urojnë fëmijëve jo që të bëhen shkencëtarë, por doganierë!
***
Është vendi, ku historia përdoret për nevoja politike dhe në çdo tetë vjet shkollat marrin tekste të rinj të historisë, në të cilët nazistët largohen nga Shqipëria herë më 28 dhe herë më 29 nëntor.
***
Atdheu im është vendi, ku shkollat më të rëndësishme janë Instituti i Fizkulturës dhe Fakultetit i Mjekësisë se studentët nuk shkojnë atje për t’u bërë trajnerë, pediatër dhe kardiologë, por ministra dhe kryeministra e vitet që vijnë, premtojnë që fatet e vendit të jenë në duart e boksierëve!
***
Është vendi, ku numri i turistëve vizitorë, është propaganda më banale dhe ky numër fryhet e fryhet edhe me pilotët e huaj dhe shoferët e autobusëve që flenë atë natë në Shqipëri. Të kesh katër valixhe matanë trarit të kufirit dhe të shkosh t’i sjellësh një nga një, të numërojnë për katër turistë!
***
Është vendi, ku qëkurse shifrat e statistikave shqiptare dalin nga zyra e kryeministrit, Amerika nuk është më vendi më i mirë në botë. Pra, tani që shifrat i shpall qeveria vetë, vendi më i mirë në botë është këtu, ku jemi ne! Sipas shifrave!
***
Atdheu im është i vetmi vend, ku krenohen edhe pse janë të fundit në kontinent, që përmbysin komunizmin; të fundit që anëtarësohen në NATO dhe në Bashkimin Europian, dhe ku qeveria pret urime të përzemërta që edhe në Shqipëri, pas vitit Dymijedymbëdhjetë, edhe tek ne erdhi Dymijetrembëdhjeta!
***
Atdheu im është i vetmi vend në botë, ku kriminelët i kërkon populli dhe i fsheh policia!
***
Atdheu im është i vetmi vend, ku sigurimi i lëvizjes së lirë u prishte punë skafeve dhe kur u arrit lëvizja e lirë, skafet patën mbaruar punë në dëbimet masive të shqiptarëve jashtë shtetit te tyre.
***
Dhe së fundi, lërmëni të huazoj e përshtas një shprehje të një poeti fqinj: atdheu im është ai, ku tërë njerëzit duan të jetojnë në një vend tjetër, por duan që ai vendi tjetër, të jetë këtu në Shqipëri!

*Nga Pëllumb Kulla* Fjala e mbajtur në Kongresin e FRD

(G.Tema)

Gjaku lahet me gjak, veshi me vesh!

1 maj Shqipëri

VESI DEL ME SHPIRTIN

I lirë për të qenë skllav

Në çastin e ngjizjes nuk na pyet kush nëse duam apo jo të vijmë në jetë.
Asnjë nuk na e merr mendimin, kur na përcaktohet gjinia.
Ditën kur vijmë në jetë, shenjën e horoskopit nuk e zgjedhim vetë.
Po ashtu as prindërit tanë, nuk i caktojmë ne, se cilët do të jenë.
Na vendosin një emër e një mbiemër, sipas qejfit të tyre.
As vendin ku lindim e në cilën pjesë të globit do rritemi, nuk mundet ta zgjedhim.
As gjuha që do flasim dhe as identiteti etnik nuk varet prej preferencave tona.
As racën e ngjyrën, nuk e zgjedhim vetë...

Indoktrinohemi me ideologji politike e fetare para se të arrijmë moshën e pjekurisë kur të jemi të aftë të vendosim vetë dhe kur kjo moshë vjen, është thuajse plotësisht e pamundur të dalim jashtë trashëgimisë e traditës familjare.
Ndjekim një shkollë, një arsim që nuk e përzgjedhim vetë.
Marrim njohuri, dituri e arsyetime me të cilat duhet të biem domosdoshmërisht dakord.
Bëjmë kurse private për të plotësuar ëndrrat e prera në mes e pasionet e parealizuara të prindërve tanë.
Prezantohemi me një sistem për të cilin jo vetëm nuk jemi pyetur, por mbase as nuk jemi dakord.
Delegojmë përfaqësues të cilët jo vetëm që nuk janë të interesuar të përfaqësojnë shqetësimet tona, por me veprimtarinë e tyre na shtyjnë ti urrejmë sikur ti kishim armiq.
Kufizohemi me anë të parave në çdo aspekt jetik.
Madje as vdekjen tonë nuk lejohemi ta vendosim vetë.
Dhe po ta vini re, për aq kohë sa janë të tjerët ata që vendosin për çdo aspekt të jetës tënde, gjithçka shkon kaq në rregull.

Problemi nis pikërisht atëherë kur ti kupton se për jetën tënde mund dhe duhet të vendosësh... ti vetë.
Shkroi: Stop Injorancës !

NËPËR LABIRINTET E KËSHILLIT TË EVROPËS

Një herë në vit, Këshilli i Evropës pret vizitorë në ambientet e tij të brendshëm për gati dy javë. Turistë të shumtë, nga e gjithë bota, mësyjnë Brukselin ato ditë, për të parë nga afër mjediset ku punojnë drejtuesit e kontinentit plak dhe adiministrata e tyre e gjerë. Në të vërtetë ka mjaft për të parë, duke filluar nga veprat e ndryshme të artit në sallonet e larmishëm, arkitektuën e brendshme të kompleksit madhështor të zyrave e sallave të mbledhjeve (sipas niveleve) të përfaqësimit të shteteve anëtarë të BE, sallat e konferencave të shtypit me aparaturat më bashkëkohore, kujtimi me simbolikë kombëtare që sjell atje çdo shtet i anëtarësuar, dhuratat e bukura artistike që bëjnë shtete të ndryshëm të botës, etj., etj.. Shkurt, ia vlen ta suportosh pa bezdi kontrollin rigoroz në hyrje për të gjithë vizitorët. Ndarja në grupe e turistëve bëhet sipas gjuhës së zgjedhur, me të cilën do të komunikojë ciceroni me ta.
Herën e fundit që kam qenë atje më takoi ta bëja vizitën me një grup turistësh kanadezë, nga Quebeku. Vetëm unë e ciceronia ishim evropianë, ose më sakt, ballkanas. Ajo ishte një grua e re rumune, e cila kishte dy vjet e punësuar në administratën e BE. Kanadezët ishin të interesuar veçanërisht për veprat e artit dhe rrallë i bënin ndonjë pyetje cicerones, e cila jepte shpjegimet e saj paraprake në çdo mjedis ku kalohej. Kjo më krijoi mundësinë që unë t'i drejtoja pyetje asaj më shumë nga ç'do mundja në rrethana të tjera.
- Këtu qëndrojnë delegacionet e vendeve jo anëtare të BE, gjatë kohës që presin t'i thërrasin, tha ciceronia, duke më shikuar me një buzëqeshje kuptimplote.
- Edhe Shqiptarët? e pyeta unë, duke deshifruar buzëqeshjen e saj.
Ajo kaloi nga buzëqeshja në qeshje dhe m'a ktheu:
- Jo, Shqiptarët jo, se... kanë kohë që nuk i thërrasin. Megjithatë do t'ju tregoj diçka, pak më vonë, që fshikullon vendin tim, ndonëse është anëtar i BE, shtoi me zë pak më të ulët.
Po prisja me kërshëri çfarë do të më tregonte ciceronia për vendin e saj.
Pas gjysmë ore, ndodheshim në sallën më madhështore të korpusit të Këshillit të Evropës. Në njërin krah të saj zhvilloheshin mbledhjet e ministrave të Punëve të Jashtme të shteteve anëtare të BE. Gjithçka gati për punë. Në qendër të asaj salle luksoze zhvilloheshin takimet e nivelit më të lartë, në rang kryetarë shtetesh, të 27 vendeve anëtare të BE. Një ambient pune i shkëlqyer, me një sistem ndriçimi tepër të këndshëm dhe me flamujt e secilit shtet në vendin përkatës.
Kur po i afroheshim kreut të kësaj salle gjikante, një shikim shprehës i cicerones më la të kuptoja se ndodheshim pranë «misterit rumun». Bash në krye të sallës ndodhej një fotografi e madhe e gjithë kryetarëve të shteteve anëtarë të BE. Ajo quhej «Fotografia e Miqësisë». Mbasi i shpjegoi grupit të turistëve se kjo fotografi ndërrohej sa herë bëheshin zgjedhje në disa prej vendeve kryesorë të Evropês (i binte afërsisht çdo dy vjet), më pyeti mua me zë më të ulët:
- E njihni këtë burrin në fotografi, që na ka kthyer krahët?
Ndonëse e mora me mend se kush mund të ishte (edhe nga vendi që zinte në fotografi), më pëlqente ta dëgjoja nga goja e saj.
- Jo, iu përgjigja, nuk e njoh.
- Është kryeministri ynë, kryeministri i Rumanisë; shikoni çfarë injorimi!
Fotografia linte vërtet shumë për të dëshiruar. Aparati duhej të ishte shkrepur në çastin që kryeministri rumun ishte kthyer për t'i thënë diçka homologut që kishte në krah të djathtë. Fotografia e tregonte kryeministrin rumun pak më të kthyer akoma nga pozicioni që ne e quajmë «brinjas».
- Unë besoj se kjo nuk ka qenë fotografia e vetme që këta kryetarë shtetesh kanë bërë atë ditë, i thashë cicerones.
- Përkundrazi, ata bëjnë disa fotografi, se midis 27 personave mund t'i ndodhen sytë të pulitur ndokujt prej tyre në çastin që shkrepet aparati, apo ndonjë dukuri tjetër e papërshtatshme.
- Pse kanë zmadhuar këtë fotografi, atëherë?
- Ka të ngjarë, kastile, sepse dëgjova se kryeministri ynë kishte insistuar të ndërrohej fotografia, kur e kishte parë, por shefi i madh (Barroso) ia kishte kthyer i buzëqeshur: «Është më afër së vërtetës kjo fotografi, mbasi ju kështu u keni kthyer krahët edhe reformave që ju kemi rekomanduar ne».
Në fund të vizitës së gjatë, në një sallë tjetër vizitorët shikonin një film rreth njëzet minuta, që ilustronte punën e Këshillit të Evropës dhe të Parlamentit Evropian. Ai transmetohej në të 27 gjuhët e shteteve anëtarë të BE dhe dëgjohej me kufje prej secilit vizitor, në bazë të gjuhës së zgjedhur. Nuk vonoi shumë dhe në ekran u shfaq Boris Tadiç, president i Serbisë në atë kohë. Pritja e tij nga Barroso e të tjerë, sikur të ishte ndonjë superstar Hollivudi, nuk më pëlqeu dhe i shkëputa sytë nga ekrani, derisa ai u zhduk.
Pasi e grumbulloi grupin e saj të turistëve në një holl, pas përfundimit të filmit, ciceronia u shpjegoi atyre sesi duhej ta vazhdonin më tej vizitën, pa të. Në çastin e ndarjes më pyeti:
- Meqenëse banoni në Bruksel, do ta bëni të njëjtën vizitë vitin e ardhshëm?
- Jo, nuk do të vij, derisa të anëtarësohet Shqipëria apo Kosova në BE, iu përgjigja.
- Pse nuk thoni se s'paskeni ndërmend të vini më, m'a ktheu ajo, duke më zgjatur dorën.
Ndofta kishte të drejtë.

(Agim Hamiti)

Besimtarët dhe Google

Jetën reale e kanë quajtur provë dhe ia kanë kushtuar Perëndisë, që jetën tjetër (ende imagjinare) të pafundme t'ia kushtojnë vetes në Parajsë.

Ofendohen kur i quajnë budallenj!

Stop Injorancës !

Mjaft Me Manipulimin Masiv Mediatik!

Nëse i ndiqni të gjitha mediat shqiptare, ato nuk bëjnë asgjë tjetër veçse t'iu tregojnë se në politikë gjithçka është pis dhe të gjithë politikanët janë njësoj.

Tё thuash se gjithçka ёshtё njёsoj, tё mos kuptosh ndryshimet, ёshtё njё gjest antidemokratik. Ka shumё politikanё tё paaftё, por jo tё gjithё. Tё arrish tё thuash se gjithçka ёshtё njё neveri, ёshtё njё mёnyrё pёr tё legjitimuar cilindo. Sepse nё atё pikё justifikon mё dinakun, mё tё pamёshirshmin, atё qё ka mё pak rregulla, atё qё ka mё pak skrupuj. Roberto Saviano

New York Times/ Sulltanët osmanë apo shqiptarë?

Gazeta “New York Times” e datës 26 Prill 1909 (figura përbri) përcjell një lajm mbi sulmin e bërë nga Turqit e Rinj kundër Sulltanit, i cili mbrohej nga 4000 ushtarë shqiptarë, dhe dorëzimin e tij. Egzistenca e 4000 ushtarëve elitë shqiptarë në rrethin më të afërt me Sultanin tregon se ato i përkitnin majës së piramidës ushtarake shqiptare që ishte nën petkun osman/turk.

Mijra e mijra të tjerë sulmonin sultanin si “turq të rinj”; ndër këta ishte edhe Esad Pashë Toptani. Mijra e mijra të tjerë të tjerë ishin në kryengritje kundër osmanëve në tokat shqiptare, gjë që solli pas tre vitesh pavarësinë e një shteti shqiptar. Pa llogaritur ushtarët me porosi, mijra e mijra ushtarë të tjerë shqiptarë ishin të shpërndarë në tërë tokat e zotëruara nga sultanati osman dhe zbatonin urdhërat ushtarake të sultanit edhe në luftimet në kufinjtë e sulltanatit edhe në shtypjen e kryengritjeve në tokat [edhe ato shqiptare] e zotëruara nga sulltanati.
            A nuk pati edhe mijra e mijra të tjerë në poste zyrtare të Sultanatit, që nga kryeministër e deri tek nëpunësi i thjeshtë, të cilët në shumicën e rasteve vetëm vetëm vetes i shërbenin? Vetëm ato 4000 ushtarë elitë shqiptarë mund ta kishin kapur vetë sa hap e mbyll sytë tërë sultanin e qeverinë e tij dhe më pas bashkë edhe me shqiptarët e tjerë mund të bënin tërë popullsinë e sullltanatit që edhe ëndrat t’i kishin shqip. Ç’bënë e ku ishin ato forca, për shembull, kur u sulmua Shkodra dhe Janina gjatë luftës së parë ballkanike më 1913? A i ka pas ndaluar interesi vetjak dhe shpirtvogëlsia ato ushtarakë e zyrtarë shqiptarë që të bëheshin “bukëshkelës” ndaj sulltanatit dhe të bëheshin kultivues të farës arbërore shqiptare? A janë ndjerë ato të shqetësuar po të dëgjonin për një gjë të lartme siç është ardhmëria e Shqipërisë arbërore? A kanë qenë të lidhur brenda vetvetes prej Besës shqiptare që patën përdorur? A e kanë patur ato ushtarakë e zyrtarë fuqinë, dëshirën, vullnetin, njohurinë dhe kuptimin për t’u kthyer apo për t’i shërbyer kudo ku ishin vendit të origjinës, Arbërisë, Shqipërisë, gjuhës shqipe? A ka mundësi ta kenë menduar atë? A mbeti jeta e vepra e tyre një mburrje vetjake apo thashethem edhe sot e kësaj dite?
            Një shembull i mbarënjohur dhe heroik është ai i Gjergj Kastriotit, i cili pasi u kthye bashkoi princat shqiptarë dhe organizoi arbërit në një shtet arbëror. A nuk ishin shqiptarët e asaj kohe të cilët edhe pas vdekjes së Gjergj Kastriotit e mbajtën vendin të lirë edhe 10 vjet të tjera, deri kur ra kështjella e Shkodrës më 1478? A nuk ishin shqiptarët e periudhës së Gjergj Kastriotit që më luftën e tyre ngadhënjyese për liri, ndonëse më një çmim shumë të lartë njerëzor, krijuan një zjarr të lirë në shpirtin ilir që nuk shuhet më? A nuk ishin shqiptarët e periudhës së Gjergj Kastriotit që i fituan të tëra betejat ushtarake për 25 vjet rrjesht kundër osmanllinjve, duke iua hequr kështu përfundimisht osmanllinjve mundësinë e kalimit në gadishullin italian? Ndërsa shqiptarët treteshin në luftimet kundër osmanllinjve dhe përballeshin me varfërinë e shkatërrimet që sillnin luftimet, në gadishullin italian rilindja europiane ngjiste maja zhvillimi që edhe sot janë të paarritshme. Pa atë luftë mbrojtëse që bënin shqiptarët nën udhëheqjen e Gjergj Kastriotit dhe princave të tjerë, bie fjala, a do të kishte patur Leonardo da Vinçi dhe vepra të tij? A janë mirënjohës italianët, europianët e mbarë bota për ato sakrifica që bënë shqiptarët për të mbrojtur zhvillimin njerëzor dhe kushtet e rilindjes europiane?
            E thënë ndryshe, shqiptarët humbën në fillim të shekullit XX atë që njihet tani si Turqi. Ashtu si më  1821-1832 kur për shkaqe të ngjashme dhe të një lufte fetare midis shqiptarëve të besimit mosleman dhe atyre të krishterë ortodoksë, shqiptarët humbën atë që sot quhet Greqi. Si rrjedhojë, doli një shtet i përbërë nga shqiptarë ortodoksë fundamentalistë që ndryshe njihen tani si grekë. A nuk ndodh edhe tani në Greqi që një grek e thotë në shqip: “Jam grek”? A nuk mendojnë “grekët” si tërë fundamentalistët e tjerë, kudo qofshin e kurdoherë, se duhet të egzistojnë vetëm ato dhe se çdo gjë ka qenë e tyre apo iu përket vetëm atyre? A nuk ugjërojnë “serbët” e “grekët” se aty ku është kisha serbe apo greke është tokë e shtet serb apo grek? Turqia e Greqia janë dy shtete që edhe sot si gjuhë zyrtare [të parë] duhet të kenë shqipen. 
            A nuk ndodhën ato humbje tek shqiptarët për shkak të menduarit e të jetuarit në nivel egzistence, të lënies në mëshirë të fatit? A nuk ndodhën për shkak të qënit të harruar e të panjohur edhe nga të vetët, të izolimit nga njëri tjetri, të mungesës së rrugëve ndërlidhëse, e si rrjedhim të mosbashkimit me njëri tjetrin? A nuk ndodhën për shkak të rënies në kurthet e pushtuesve dhe përçarjes së të ligëve, e si rrjedhim gjendeshin të zvogëluar para fuqive të pushtuesve? A nuk ndodhën për shkak të hutisë mendore, të humbjes se vetëdijes kombëtare, të harresës së origjinës, të vogëlsisë shpirtërore e cila i paaftësonte për të menduar e respektuar përtej vetvetes? A nuk ndodhën për shkak të përçarjes fetare të prodhuar prej organizimit “millet” të sulltanatit osman [në vazhdimësi të atij bizantin] që i organizonte njerëzit sipas besimit fetar? A nuk ndodhën për shkak të mungesës së një ideje, libri dhe shkolle qëndrore kombëtare, të mungesës së një qendre apo rrjeti kombëtar që duhej të përkujdesej për qenien, sigurinë dhe natyralizimin kombëtar? A nuk ndodhën për shkak të mungesës së një gjuhe të përbashkët të shkruar dhe të përhapur nëpërmjet librave e shkollave kombëtare?
            Përpjekjet e rilindasve shqiptarë në shekullin XIX, e para së gjithash të arbëreshëve të Italisë së Jugut të cilët qenë të parët që i ranë këmbanës së zgjimit kombëtar, kanë qenë titanike. Po aq titanike kanë qënë përpjekjet për formimin e një shteti shqiptar të pavarur më 1912, i cili u cungua më shumë se gjysma edhe pse shqiptarët me vullnet të lirë deklaruan për një Shqipëri të pavarur sipas kufinjve etnikë të përvijëzuar në katër vilajetet e dukshme shqiptare që egzistonin brenda Sulltanatit osman. A nuk ka qenë e pamundur dhe e papranueshme nga të tjerët të nxirrje në pah një komb si shtet më vete ashtu si e kërkonte Lidhja Shqiptare e Prizrenit më 1878? A nuk ishte në atë kohë një Europë e besimit të krishterë që synonte të kthente mbrapsh shtrirjen e sulltanatit osman? A nuk vazhdoi sulltanati osman edhe për 500 vjet të tjera traditën e perandorisë bizantine që t’i organizonte njerëzit, botëkuptimin, zakonet dhe mënyrën e tyre të menduarit sipas besimit fetar? A nuk ishte një sulltanat osman që lejonte të hapëshin vetmë shkolla fetare, vetëm për qëllime fetare, dhe jo shkolla kombëtare? A nuk ishte një Rusi cariste që nëpërmjet degës së besimit ortodoks të krishterë përpiqej të zbriste edhe në jug të Europës? A nuk ishte një kohë që në Europën Juglindore arbërore shtetet po formoheshin dhe njiheshin prej Europës së krishterë dhe Sulltanatit mosleman sipas kufinjve të shtrirjes së kishave dhe shtetasit e krijuar po emërtoheshin sipas emrit të kishave përkatëse, bie fjala, asaj greke, bullgare, maqedone, serbe, kroate, rumune? Sa për shtetin që njihet si Mal i Zi, emërtimi ndoqi këtë rrugë: nga Malsi u lexua Malzi prej kronikanëve venedikas, u spjegua Mal i Zi e u përkthye Monte Negro; një emër aspak sllav. A nuk ishte shekulli XIX kur fjala “turk” filloi të përdorej për herë të parë për ato njerëz në Anadoll të besimit mosleman që e mbeshtetnin më shumë sundimin osman?
            A nuk është hapi i parë për të zhdukur një popull fshirja e kujtesës së tij, shkatërimi i librave, kulturës, traditës e historisë së tij? A nuk është hapi i dytë ai i caktimit të disave të shkruajnë libra e të përhapin rrëfime të reja të stisura për atë popull, i krijimit të ndjenjave, zakoneve dhe emocioneve të reja, i krijimit të një kulturë të re gjuhësore dhe të menduari; domethënë i shpikjes së një historie të re gjoja të trashëguar? A nuk ndodh më pas që shpejt ai komb, i mishëruar tek njeriu i veçantë i kredhur në detin e interesave dhe ndjenjave vetjake, të harrojë se çfar është e çfar qe? A nuk ndihmohet ky qëllim duke i ndryshuar gërmat me të cilat shkruhen emrat e njerëzve, duke vendosur prapashtesa tek ato emra, duke ndryshuar kështu shqiptimin dhe tingëllimin e atyre emrave? A nuk treten dallimet midis kombeve duke vendosur emra fetarë për të sapolindurit?
            A nuk vërtetohet thënia e shkrimtarit Viktor Hugo (1802-1885) se “një popull mund t’i bëjë ballë pushtimit të një ushtrie, por nuk mund t’i bëjë ballë pushtimit prej ideve”?
A nuk peshon atëhere rëndë pyetja “të jesh rrënjë apo gjethe”?
   Saimir Lolja

Grua

Grua,
mos u beso kur te thone se je aq e bukur sa yjet ne qiell ndihen xheloz per ty!
Jane vetem vargje te kopjuara nga nje poet i cmendur,
ne nje nate kur s`kishte asnje yll ne qiell.
Pastaj poeti vdiq
mbi vargjet qe si besoi as vet.
Mos beso kur te thone se me ty njohen dashurine,
ate te verteten!
Eshte vetem nje pikture shtrati me carcafe mrekullisht te zhubrosur,
dhe trupi yt duarve mashkullore,
qe s`ngopen se provuari te njejten shije,
por qe s`duan ta besojne se eshte e njejte,
si vdekja,grua,si vdekja,
qe vjen njesoj per te gjithe ne fund te jetes.
Eh,
edhe nese te thone se pa ty nuk mund te ekzistoj jeta,
besoje vetem per veten,Grua,
por mos u beso atyre,
ata nuk mund ta dine vertetesine e kesaj,
ata mendojne nepermjet teje,
duan nepermjet teje,
madje edhe perendine e njohin nepermjet teje!
Ata nuk mund ti njohin pritjet e tua,
nuk mund ti klithin dhimbjet e tua,
ndersa shkojne qetesisht.
Ata nuk mund te dallojne shpines tende krrusjen e barrave,
ndersa te prekin,
ndersa leshojne mbi ty gjithe egersine epshake,
per te zbrazur qese rimbushese
me ofshama pa kujtese
Nuk munden,Grua,
ta dine emrin hyjnor qe ti u therret
duke u futur ne armiqesi me zotat,
ndaj,mos u beso kur te thone Pergjithmone,
eshte genjeshtra me e bukur qe njohin,
eshte kaperdimja me hidhesine me te bukur
qe ti ben grykes tende,
objekt cmendurisht erotik per ta...

Ne fund e di,
s`do ma vesh veshin.

Enkeleda Ristani

Si ndryshoi edukimi prindëror pas viteve 90'?

Jo konflikt interesi, konflikt arsyetimi

Nuk e kuptoj konfliktin e interesit si term, pasi vetë termi, ka konflikt arsyetimi brenda tij.

Me termin konflikt interesi nënkuptojmë rastet kur një individ apo një organizatë nuk jep gjykim të shëndoshë e objektiv rreth një tematike të caktuar, nisur nga interesa të fshehta dytësore, korruptive, nepotizmi, përkatësie, përfitimi personal etj...

Eshtë logjika e të verbrit që kalb frutin e vet, logjika e tifozit që mbyll sytë para defekteve të skuadrës së tij të zemrës, logjika e militantit që tek partia ku aderon nuk sheh të meta, logjika e besimtarit fetar që ofendohet dhe nuk pranon t'ia kritikosh besimin.
Logjika e provincialit që nuk lejon të bësh shaka me qytetin, krahinën apo dialektin e tij, logjika e sëmurë prindërore që nuk pranon gabimet e fëmijës së vet duke e llastuar dhe e mbështetur në vese.
Eshtë logjika e të mjerit, që mendon se ia shkatërrojnë arritjet kritikat e jo sy-mbylljet.

Nuk kritikon dot shëndetësinë se rebelohen mjekët e studentët e mjekësisë, nuk kritikon dot drejtësinë se rebelohen juristët, nuk kritikon dot arsimin se rebelohen mësuesit...

Po mirë more të mjerë, sipas kësaj logjikës tuaj asgjë nuk u dashka kritikuar, pasi çdo fushë i ka përfaqësuesit e vet...

E si dreqin shpjegohet atëherë që gjithçka është një mynxyrë kaq e pështirë mbi të cilën shfryjmë bashkarisht çdo ditë, kur asgjë nuk u dashka kritikuar, sipas jush?

Shikoni se çfarë nuk ju lejohet të kritikoni për të kuptuar se çfarë ua mbyt lirinë - thoshte Volteri.
E si do mundej vallë të shkonte para një shoqëri në rast se ne nuk guxojmë që servilizmin, puthadorjen, bythëlëpirjen, hipokrizinë, falsitetin, nepotizmin, histerinë kolektive, etj ta zëvendësojmë me kritikën e shëndoshë konstruktive?

Dikush nga ju do thoshte "Po pse dikush që është punësuar në administratë jo falë aftësive të tij, por falë formave korruptive përmes njohjeve e miqësirave, do duhej të jetë kundra kësaj praktike"?
Duke e parë në sy të parë dhe në prizëm personal, të jep idenë se këtu s'ka asgjë të keqe, për aq kohë sa ti si individ fiton një punë e një pagë të mirë, por ç'ndodh nëse e shohim në plan më të gjerë?

Ndodh që shoqëria dalëngadalë nuk nxjerr më në krye dhe në nyjet e saj më të rëndësishme e jetike njerëzit më të aftë, të përgatiturit, njerëzit me vullnet, njerëzit me ide që do ti kontribuonin pozitivisht të gjithë shoqërisë. Përkundrazi, qytetari më i përgatitur demotivohet, demoralizohet, injorohet, shkelet me këmbë dhe kur nesër pasnesër frenat e shoqërisë ti kenë marrë të verbrit e të paaftët edhe vetë sistemi do të ndalë së prodhuari qytetarë të denjë e përparimtarë.

Kush të rreh të do - thotë një margaritar i trashëguar në shekuj nga eksperienca jetike e popullit shqiptar dhe nuk është një shprehje aq banale sa e trajton shqiptari sot, duke nisur në mënyrë sipërfaqësore tek termi rrahje, i cili nënkupton dhunë. Aspak. Tek kjo shprehje populli ka dashur të trashëgojë dijen e tij shekullore se atë që e duam e ndëshkojmë, pikërisht sepse e duam. Ai që nuk na ndëshkon për gabimet tona, nuk është ai që na do të mirën, por ai që do të na shohë të mbetemi gjithmonë peng të atij gabimi.

Prandaj, nuk ka konflikt interesi, ka konflikt arsyetimi. Nuk mund të ketë interesa të ngushta. Interesi është një dhe i përbashkët. Meritokracia, drejtësia, demokracia! Kështu ecën përpara shoqëria dhe sa më parë ta kuptojmë këtë, aq më pak do zgjasë ky mjerim ndër ne!

Shkroi: Stop Injorancës !

Berisha thyen çdo rekord botërorë, 34 truproja e ruajnë atë, pse vallë…?!!!

Padyshim që çdo kryeministër në botë ka truprojat e tij, për sigurinë fizike dhe jo vetëm!
Por, deri pak kohë më parë, kryeministri i parë në botë për siguri me truprojat më të shumtë ishte kryeministri turk, Rexhep Tayp Erdogan, me 25 të tillë. E megjithatë, kryeministri ynë mesa duket ka vendosur t’ia kaloje dhe Erdoganit, kështu atë e ruajnë jo pak, por plotë 34 truproja personale!!!
Dhe normalisht lind pyetja, pse kryeministri ynë duhet të ruhmet kaq shumë?, pse kryeministri ynë qarkullon jelek plumbi?, kur kryeministri ynë ka ngritur ekonominë e këtij vendi në majat më të larta, e ka bërë vendin “baçe me lule” –siç thotë ai-, ka një rritje ekonomike që ia kalon Gjermanisë, rrugë të nivelit më të lartë që ia kalojnë edhe Norvegjisë etj.
Fotografia u realizua nga një “simpatizant” i Berishës më 22 prill 2013, ndërsa përurohej  kompleksi i rehabilituar i një-sisë bashkiake nr.4, në Tiranë./alb-observer.com/

Komisioni, shkulja e veshit dhe futja e gishtit..!

Nje komedi e zakonshme e Saliut kjo per ne Shqiptaret, qe si zakonisht trajtohet me humorin shpotites te gazetareve, FB-ksave, kafexhinjve, ketij varjanti modern te mejhonaxhinjve te dikurshem.

Neritani shkruan leter.!
Veshi i shkulur i djalit te tij,(sipas tij) qenka i lidhur pazgjithmesisht me veshin e figurave me te ndritura te kombit.
Qe natyrisht sjell nje reaksion dritherues, kur mendon se ai mund te kish qene edhe ndonje shkelm mes kembeve..dhe dashje pa dashje figurat e ikonave...marin nje pamje paksa qesharake dhe te dhimbshme, me ate shtrembim te natyrshem qe mer fytyra e nje burri qofte edhe me mustaqe, nga nje goditje e tille.

Cilin vesh i kapi.?
"Te majtin" thote Mane..dhe tall trapin ne menyren me fine, duke gershetuar humorin popullor, me nje trajtim modern te gazetarise, ndihmuar natyrshem nga vet karagjozlleku ne dukje i gjithcka ka ndodhur dhe ndodh..

Ndersa Merua pak me ndryshe..Na jep nje tjeter varjant se kush ne fakt ka qene "incidenti diplomatik" i vertet.
Dhe fajtori u gjet.!

Por gabimi rendom qe bejme ne njerzit, eshte se kemi nje mani te lem menjane dhe te injorojme ato qe thone e shkruajn Gazetaret dhe Opinionistat "Pozitare" ose me sakt, personat te cilet sa here "Nje vesh shkulet, nje gisht ju ngulet"
Dicka qe me dicitalizimin e Sales..duhet me patjeter te ket opsionin "Gisht" ne I-Pad-in e tij, i lidhur me mekanizmin "Gisht", te montuar diku ne mes te karrikeve te tyre..Dhe..?!

"Je i rrevoltuar po sdi se c'te besh..?..Fillo lexo dhe degjo kundershtaret e tu."

Kjo eshte nje formule e cila kurre nuk duhet anashkaluar, nenvleftesuar dhe ne asnje menyre, lene pas dore.

Dhe ja Artan Hoxha.
Ish-kandidat per president dhe nje nga te pervuajturit sistematik te "Gishtit te Sales"...dhe lista vazhdon.
Pra ishte pikerisht shkrimi i tij, me i rendesishmi dhe me i detajuari per problemin "Veshi". Kur e fillova ta lexoj ate shkrim, me solli ndermend nje bisede qe kam pasur dikur me nje polic.
"Ata qe na duhet ti arrestojme naten..tha ai..I rrahim vence dhe jo sepse kane thyer ligjin, por se na prishin rehatin dhe gjumin."
Sic thash, kete ndjesi te jep edhe urrejtja patologjike e Artanit simpatik..ndaj Rames se Gjate..dhe keshtu kuptohet fare mire efekti i "Gishtit te Sales ".
Por cfar doja te ndaja me ju nga ky shkrim eshte dicka tjeter, akoma me e rendesishme se "Veshi" apo "Gishti"..akoma me e thelle dhe me dritheruese..qe ne fakt ta premjer shakan dhe humorin dhe te ben ti veme gishtin kokes.

Ai fliste per thyerje hundesh dhe dhembesh, fliste sinqerisht si edhe polici i nxehur..dhe pertej asaj qe dukej si nje "inat personal diletant"..fshihej ogurri i zi qe kemi pare per 23-vjet nga Sala, pozite apo opozite..DHUNA.
Dhune ndaj kujdo qe guxon ti preke "ushtaret" e tij..dhune ndaj gjithckaje qe e pengon..dhune kanibale qe te kujton ushtrine Mongole ne dyert e bibliotekes Persiane. Dhune "psikopati", luajtur aq bukur nga nje njeri te cilin s'eshte e veshtir t'ja shikosh karakterin e zvarranikut ne cdo foto te tij, me njerez qe kane gje ne dore..Nga ish-byroja dhe deri tek zonja Klinton, apo me Obamen dhe me e turpshmja dhe deskritusja per c'do komb qe do te kish nje karagjoz te tille per kryeminister..me zonjen Merkel ne Rome, me diciture "Hej jam une Sala prej Vicidoli...Si i keni pas punt anej nga Gjermania " dhe fytyra e zonjes Merkel qe bente sikur se shikonte i vinte kapakun "pusetes".

Kjo eshte edhe ky "Komosion Parlamentar"..
Nje shenje e qarte dhune, nje sinjal i perseritur sistematikisht per te fituar cdo betej sa do te vogel apo te parendesishme ne dukje..ndihmuar sistematikisht me dashje ose jo..nga Ambasador medioker, apo te korruptuar..nisur qe nga 1991-shi.

Eshte koha te "dhunojm" pikerisht ndihmuesit..me pyetje direkte apo me shkrime..me letra apo edhe me protesta..
Eshte koha te zgjohemi dhe te mendojme..Shqiperin e bejne vetem Shqiptaret..
"Miqt" jane vetem bisnesmene te mire te vendeve mike..per kete paguhen.!

Amarildo Pregapuca

Kalërim andrrimesh

Imend!
N'kalërim n'rrugtimet me ré
t'u 'j pá pyjet
me ngjyrat e aventurave.
T'u 'j ndí
aromen e limfes t'pemve
ku bân qi gjakun t'ém t'a mbushin me forc'.
Imend,
kja limf' âsht tamli i Zânave t'pyjeve
qi kan' zhurmen e degve si psherëtima n'dashuni errsinet.
E kur kalëraj mâ shum'
shof ujt
me kristalt e maleve
qi m'vezullon udhen e dëshirave.
Ulem me pí
por nalem
n'pasqyrimin t'ém.
Shof at q' s'shof
e m'andaj nalem
qi freskia e kti ujit t'djamant
mas t'm'çojn' pri andrres
t'jets t'éme.
Po mir',
po çohem n'kalërim prap
me kalin e ylbert'
dhe po shkaj te yjet e ndjenjave t'dashunis t'éme.
Sa bukur duken malet me driten e Hánes!
Po sat
Hána
paska msheh gjysen e trupit!
Se's'bân
prej turpit
knaqsis t'éme q' un po e shaf.
Po shif
barin si vallzon prej ndjenjave qi i nep era.
Po era ça ka sat!
Apo po dan me m'përqaf
mue!
Pa pa,
aja e dín shum' mir',
aja vetë dhe un
kena gjâna t'përbashkta qi n'a pëlqejn',
sepse ku shkan era
edhe un kisha me shkue.
Sa ngjajm',
sa duhena!
E ulem
e ulem,
kadal'-kadal'
si puplat e zogjve
qi bijn' t'u 'j fluturue.
E nj'ashtu ulem
i but'
te dhéja nan'
që leu kët' andërr.
E ulem
e ulem
aty
si pupla,
e rri aty
si rrezja,
sepse e dí
se sa shum' duhet Dielli.
E nj'ashtu
si Dielli si Era si Réja si Shiu si Hána si Bari si Péma si Gjethja si Uji,
si Dhéja,
si Toka due me kén',
me kén' k'shtu si dashnija e zémnes.....................
Oh sa t'due o kalërimi i andrrave t'mija...!

Mirsad Basha

Ku serbët...?

.. Ne vitin 1934, historiani dhe teologu serb, Radoslav Grujic, zbuloi dhe botoi nje doreshkrim te rralle.. Ishte nje doreshkrim, i teper i vjeter, i cili datonte rreth viteve 1000-1018, pra mbi 900 vjecar.. Ishte hartuar ne kohen e perandorit bullgar, Samuelit.. dhe ne te shpjegohej origjina e popujve dhe e gjuheve..

.. Ky doreshkrim bullgar, e ndante boten e njohur prej tyre deri atehere, ne 72 gjuhe dhe 3 besime fetare.. Besimet ishin;
1-Ortodokset
2-Gjysem-ortodokset (te krishteret jo-ortodokse)
3-Jo besimtaret (jo-te krishteret)

.. Dokumenti thote.. "Ne bote ka nje numer te madh gjuhesh. Prej tyre, 5 jane gjuhe ortodokse, bullgarishtja, greqishtja, sirishtja, gjeorgjishtja dhe rusishtja.. Prej ketyre, 3 gjuhe perdorin alfabetin ortodoks.. dhe keto jane greqishtja, bullgarishtja dhe gjeorgjishtja.. Ka 12 gjuhe gjysem-besimtaresh, qe jane.. Alamanet, Franket, Hungarezet, Indianet, Jakobitet, Armenet, Saksonet, Polaket, Shqiptaret (Arbanasi), Kroatet, Hizi dhe Gjermanet"

.. Ajo qe u beri cudi studiuesve, ishte se permendeshin si popullsi Shqiptaret.. por jo serbet.. Pra nje dokument i shkruar prej bullgareve, ne vitet e Perandorit Samuel, i cili pushtoi gati gjithe Ballkanin, nuk i permend serbet si popull.. Pra, ku ishin serbet ne vitin 1000 ???.. Si eshte e mundur qe vete fqinjet e tyre, bullgaret, nuk i njohin serbet ne ate kohe??.. Per cfare historie flasin ata, kur vete nje popullsi sllav-folese, si bullgaret, nuk i permendin serbet, por ama permendin shqiptare si popullsi ??..

.. Ky dokument bullgar, eshte edhe dokumenti me i vjeter i njohur ne bote, ku shqiptaret permenden si popullsi dhe grupim gjuhesor.. Ne nje periudhe ku serbet nuk i permend askund dhe nuk figurojne as si popullsi e as si gjuhe.. Pas botimit te vitit 1934, ky dokument ka qendruar ne erresire.. Deri kur albanologu kanadez Robert Elsie, e rinxorri ne botim ne vitin 2003.. Nje shuplake historike per "historine" serbe..

Aurej Metaj

Ismail Kadare: Intrigat që fshihen pas sulmit ndaj Gjergj Kastriotit

*  *  *
Që Mithat Frashëri e hodhi për herë të parë e, me sa duket, të fundit, këtë dëshirë të tij teatrore, në vitet tridhjetë, dëshmonte se dy çështjet që do të përcaktonin fatin e mëtejshëm të kombit: shkollat shqipe dhe emancipimi i gruas shqiptare (të dyja të zhytura në terr prej osmanllisë) ishin ende probleme të ditës, madje do të vazhdonin të ishin të tilla në të ardhmen.
Mithat Frashëri, i fajësuar me gjithë koleksionin e akuzave, të cilat njeriu shqiptar, për fat të keq, i përdor aq bujarisht, i himnizuar me koleksionin tjetër, të kundërtin, si “gjeni i kombit”, që njeriu shqiptar, përsëri për fat të keq, i përdor aq koprracisht kur duhet, e aq pa vend kur nuk duhet, ka shfaqur disa herë parashikime me të vërtetë profetike. Sikur ta ndiente nga do t‘i vinte jo vetëm fatkeqësia e re kombit shqiptar, por atij vetë, vdekja, ishte i pari njeri në botë që gjeti një fill bashkues midis ngjarjeve të 1917-ës në Rusi dhe rebelimit proturk të Haxhi Qamilit në Shqipëri, katër vite më parë, më 1913!
Si një paralajmërim ndëshkimi për atë profeci, dy vite përpara vrasjes në Nju-Jork, armiku numër një i Frashërit, shefi i komunistëve shqiptarë, shkroi të vetmen sprovë historike, kushtuar Haxhi Qamilit, ku, në kundërshtim të plotë me gjithë mendimin shqiptar, e himnizonte të çmendurin mizor nga Sharra, që nën zhurmën e daulleve dhe ulërimave “Dum Babën!” (lexo Sulltanin) kërkonte kthimin e Shqipërisë nën sundimin osman.
Kjo kundërvënie e dy personazheve rrotull psikopatit turkofil ishte kuptimplotë. Ajo dëshmonte se sundimi osman në Shqipëri ishte më keq se një sundim ushtarak. Ajo dëshmonte synimin osman, jo thjesht për ta mbajtur të sunduar Shqipërinë, por për ta zhbërë si të tillë.
Turqizmi i popullit shqiptar ishte projekti më i lemerishëm me të cilin atij i ra fati të ndeshet. Për fat të keq, mekanizmat mbrojtës të tij nuk u treguan të aftë për të shmangur plotësisht të keqen. Për vizionin otoman, ndër popujt e Ballkanit, populli shqiptar ishte ai që ndërkaq kishte vdekur.
Ai përftohej si turk, trajtohej si i tillë, me fjalë të tjera favorizohej si turk, por, ndërkaq, nëse kërkonte identitetin e vet, ndëshkohej egërsisht si turk i pabesë.
Një pjesë e tragjedisë shqiptare ishte pikërisht interpretimi i keq i statusit të tij.
Në vjershën e dëgjuar “Jam turk, elham-dulila”, poeti Esad Mekuli e shpallte me dëshpërim këtë nyjëtim dramatik ku kishte ngecur ende si në kurth njeriu shqiptar. Shumë njerëz bënin pyetjet: përse Shqipërisë i shkojnë punët mbrapsht? Përse për të tjerët po zbardhte liria, e për Shqipërinë jo?
Rilindja shqiptare, bashkë me pararendësit dhe pasrendësit e saj, e kapi hijen e vdekjes që po i vërtitej kombit. Robëria e gjatë po pillte filozofinë e robërisë, ngadhënjimi i së cilës do të ishte shumë herë më fatal se robëria vetë. Shkrimtarët veriorë, Budi, Bardhi, Bogdani, më pas arbëreshët me De Radën në krye, e fill pas tyre vargu i vetë rilindësve, të herët a të vonë, si Naimi, Mjeda, Çajupi, Fishta e deri te Noli, u ranë gjithë kambanave që duhej të zgjonin shqiptarët, për t‘i ngritur kundër robërisë, por sidomos kundër filozofisë së saj.
Për aksionin e saj, dëshpërimisht solemn, Rilindja shqiptare solli në Shqipëri fantazmën e dëbuar, Gjergj Kastriotin, të cilin Europa, për fatin tonë, na e ruajti, jo vetëm në sheshet dhe rrugët e pagëzuara me emrin e tij, por edhe në kujtesën e saj.
Mithat Frashëri ishte njëri nga rilindësit që i jetoi të tria kohët, atë të sundimit osman, të Shqipërisë së pavarur dhe fillimin e komunizmit, asgjësuesin e tij. Koha e republikës së Nolit dhe ajo e mbretërisë së Zogut, e para mjaft e shkurtër, e dyta jo aq e gjatë sa ç‘do të duhej, ndonëse në kundërshtim me njëra-tjetrën në shumë gjëra, u bashkuan në një pikë themelore, njëmendësimin e ideve të Rilindjes shqiptare, dhe testamentin e Gjergj Kastriotit, thënë ndryshe, nxjerrjen e tyre nga statusi idealist e romantik dhe vënien në themel të institucioneve, të filozofisë, të politikës e të strategjisë shqiptare.
Për fat të keq, koha e pavarësisë ishte e shkurtër për t‘ia lënë vendin periudhës groteske të varfërisë, terrorit dhe izolimit komunist. Pyetjet: përse Shqipëria vazhdon të jetë e pafat, përse të tjerët ecin e ajo ngec, bëheshin tani, me të njëjtin pezm fatalist, ndonëse për një tjetër fatkeqësi.
Ato pyetje do të përsëriteshin më pas, atëherë ku s‘do të duhej, pas rënies së komunizmit. Ato vazhdojnë të bëhen sot, jo vetëm nga mendjet elitare, por nga shumica e shqiptarëve, gjithkund ku ata ndodhen. Përgjigjet për to janë të ndryshme dhe kjo është e kuptueshme. Pas dy robërive, aq pranë njëra-tjetrës, vizioni shqiptar i botës mbetet ende i turbullt e kaotik.
Midis përgjigjeve është njëra që gjithmonë e më shpesh përsëritet, në mënyrë ogurzezë: në Shqipëri punët do të shkojnë gjithmonë e më mbrapsht, përderisa në qendër të Tiranës nuk do të hiqet shtatorja e Skënderbeut për t‘u zëvendësuar me atë të Sulltan Muratit.
Ngjan e pabesueshme, por këto fjalë të një rimohuesi nga Shqipëria, hulumtuesit mund t‘i gjejnë jo më larg se tre muaj më parë.
Një tjetër rimohues, këtë herë nga Kosova, shkruan, e zezë mbi të bardhë, se “antishqiptari Gjergj Kastrioti Skënderbeu, është protagonist kryesor i historiografisë komuniste, i futur në tekstet e historisë prej komunistëve”.
Emri i këtij rimohuesi është H. Ferraj dhe sa ç‘është e madhe habia për mashtrime të tilla, po aq, në mos më shumë, është habia tjetër se ky rimohues paska përkrahje në rrethet universitare e gjysmëzyrtare në Shqipëri. Ky, e të tjerë si ky, duke abuzuar me lirinë kaotike, shpesh karikatureske shqiptare, guxojnë të hedhin mendimin se regjimi i egër komunist shqiptar, ishte i tillë ngaqë u projektua në bazë të orientimit të rilindësve shqiptarë!
Për të mos u zgjatur me këtë barbari shembujsh, po e mbyllim me fjalët e një tjetër rimohuesi, prapë nga Kosova, që bën paralajmërimin se të kesh qëndrim mohues ndaj Perandorisë Osmane sot është njëlloj si të sulmosh miqtë tanë amerikanë, që çliruan Kosovën!
Ç‘të thuash për këtë nostalgji të ringjallur befas një shekull pas ikjes së osmanëve?
Ta quash groteske, tragjike, komike nuk mjafton. Të thuash se po t‘i përmbahej programit të Rilindjes, Shqipëria jo që s‘do të bëhej kurrë komuniste, por do të ishte prej kohësh një shtet model në Bashkimin Europian, është prapë pak.
Të thuash se i ashtuquajturi “mit” i Skënderbeut, u ngjiz shekuj më parë kur komunizmi nuk ekzistonte askund, se u sublimua prej Rilindjes dhe pastaj prej kohës së pavarësisë, prej Nolit dhe Zogut, se komunizmi jo vetëm ishte i huaj për të, por në vitet e flirtit me jugosllavët 1946-1947, emri i heroit pothuajse u zhduk nga shtypi shqiptar.
Të vazhdosh me kronikën e asaj që mund të quhet “lufta e shtatoreve”, kur më 1968, qeveria shqiptare bëri çmos që pagëzimi i sheshit “Skënderbe” në Paris, bashkë me shtatoren midis, të mos lejohej prej qeverisë franceze dhe bashkisë së Parisit?
Të vazhdosh me ngritjen e shtatores së shefit të komunistëve shqiptarë, njëzet hapa pranë shtatores së heroit, paralajmërimi i hapur, se Kastrioti do të zhvendosej së shpejti dhe sheshi i parë i Shqipërisë do t‘i përkiste këndej e tutje, patronit të ri komunist? (Brenda tre viteve, historia do të jepte një nga mësimet madhështore të saj, kur princi mesjetar do ta shihte rivalin jetëshkurtër të tij t‘i zvarritej mu përpara syve, krejtësisht në stilin e Mesjetës.)
Shumëkujt mund t‘i duket se të ngresh çështje të tilla, pra të polemizosh me të çmendurit, është kohë e humbur. Ndërkaq, të çmendurit (që në këtë rast do t‘i përligjnim po të ishin thjesht të tillë), vazhdojnë veprën shkatërruese mu në sytë tanë. Në kohën që po shkruhen këto radhë, metropoli shqiptar vlon nga polemika: ta ruajmë apo ta rrëzojmë Skënderbeun!
Vetë shtrimi i çështjes është njollë e zezë për Shqipërinë. Dihet se kush do ta fitojë këtë polemikë, por vetë fakti që ajo ndodhi, që populli shqiptar, një shekull pas osmanllisë, ende guxoi ta lejojë një pyetje të tillë, është një turp për të.
Nën këtë ndriçim të keq, do të zbulohet ndoshta më qartë ai cen që e ka shtyrë disa herë nga gabimi në gabim. Polemika vulgare dhe imorale për rilindësit dhe Skënderbeun është shenja e një sëmundjeje më të thellë, prej së cilës kombi shqiptar, nëse kërkon një të ardhme në këtë botë, duhet të shërohet.
Intelektualët që nismëtuan baltën kundër Skënderbeut dhe Rilindjes nuk janë katundarë me shallvare që i bien daulles e klithin “Dum Babën!”. E ndërkaq, mund të thuhet se janë jo vetëm më të rrezikshëm, por më vulgarë e më pa moral se ata.
Duket fyerje, natyrisht, të merresh me ta. Dhe ashtu është. Por kur ujërat e zeza vërshojnë befas, dikush duhet të merret me to. Të mësuar të nderojmë personazhe të shquar, artistë, politikanë e gra të bukura, në çastin kur ujërat e zeza shpërthejnë, ne kujtohemi për ata që përveshin mëngët e zbresin të punojnë mes tubave, veglave e territ, atje ku nuk guxon të zbresë kush.
Duke kujtuar se po ia hedhin publikut, intelektualët gjysmakë, ata që ushqehen kryesisht nga “Google”, merren me raportet mit-histori, pa kuptuar asgjë prej tyre. Pa e ditur se nocionet mit, histori, mitizim e çmitizim janë shumë më të ndërlikuara se ç‘i di mendja e tyre e ngushtë. Me nocione të tilla zakonisht, e sidomos me raportet mit-histori, është e lehtë të bëhen spekulime. Përpara se të jenë kundërthënëse, ato janë plotësuese, dy vizione të botës, njëri i dendësuar jashtë mase, e tjetri, po ashtu, jashtë mase i faktuar, që mëtojnë të njëjtën gjë: të rrëfejnë botën dhe njerëzimin.
Seriozë nuk janë provokatorët e këtij diskutimi, por serioz është, ndërkaq, problemi. Në kohën kur Shqipërisë së sotme, familja e popujve europianë i kërkon zbardhjen e së vërtetës për regjimin e saj të turpshëm, prej të cilit nuk ka as njëzet vite që ka dalë, një aksion thellësisht çoroditës kërkon ta kthejë energjinë dhe vëmendjen gjashtë shekuj pas, në një hulumtim krejtësisht të kotë.
A ka alibi për këtë çoroditje? A ka vërtet diçka serioze për të qortuar e ndrequr në atë që është quajtur “moti i madh” i shqiptarëve? Ajo epokë, si asnjë tjetër, është zbardhur e dëshmuar në mijëra libra e studime, nga Uashingtoni në Tokio, nga Tirana, Venediku e Roma në Londër, Stokholm e Shën Petërburg. Nga kjo mizëri botimesh e faktesh del një dëshmi përgjithësisht unanime: një luftë për jetë a vdekje e shqiptarëve dhe gjithë ballkanasve kundër Perandorisë Osmane.
Një thyerje me pasoja fatale: shkatërrim fizik, kulturor, moral. Për ironi të fatit, populli shqiptar, ai që besoi se po favorizohej, pësoi goditjen më të rëndë.
Ajo ishte në logjikën osmane: popullit që iu vu shenjë për t‘u turqizuar, pikërisht ai, në rast kundërshtimi, do të ndëshkohej më rëndë. U shestuan, kështu, dy projekte paralele: shkombëtarizimi, që do të ndodhte në truallin shqiptar, shpërngulja masive, gjenocidi i fshehtë, që do të përfundonte në rrafshinat e Anadollit.
Akti i fundit i kësaj shpërnguljeje do të ndodhte në shekullin XX, si rrjedhojë e pakteve të fshehta turko-jugosllave për të zbrazur një pjesë të Kosovës.
Ajo që më së shumti vërteton jo favorizimin, por diskriminimin shqiptar, është ndalimi i gjuhës së shkruar shqipe dhe ndalimi i shkollave shqiptare.
Asnjë gjuhë tjetër dhe asnjë shkollim në Europë nuk kanë pasur një martirizim të tillë: pesë shekuj dënim. Për të mos u zgjatur, mjafton një statistikë tmerruese nxjerrë nga “Historia e shqiptarëve”, e francezit Serge Metais, botuar në vitin 2006, Paris. Tabloja e shkollimit është e pabesueshme.
Më 1887, në Shqipëri kishte tre mijë shkolla. Prej të cilave një mijë e dyqind shkolla publike turke, po aq shkolla private greke, treqind shkolla bullgare, serbe dhe vllahe, shkollë shqipe vetëm një, me drejtor Pandeli Sotirin!
Pra, gati çdo gjuhë lejohej të mësohej në “perandorinë tolerante”, përveç njërës: gjuhës shqipe! Dhe historia s‘mbaron me kaq. Katër vite më pas, Pandeli Sotiri vritet, shkolla shqipe mbyllet! Kjo është e vërteta, që ende nuk është shpalosur qartë përpara popullit shqiptar.
Por rimohuesit nuk e duan këtë të vërtetë. Në vend të saj, ata duan të vendosin një tjetër histori. Siç u pa më lart, për ata pushtimi, pra, sundimi osman nuk ka qenë i keq. E keqe dhe kundërproduktive ka qenë qëndresa e Gjergj Kastriotit. Duke e sulmuar Kastriotin, më shumë se njeriun e shpatës, ata sulmojnë vizionarin e madh, princin, që, ndryshe nga të tjerët, e ktheu vështrimin drejt Europës. Në këtë mënyrë, bashkë me doktrinën e lirisë, ai nismëtoi programin më europianist shqiptar, më modernin program të këtij populli.
Është e qartë tani përse rimohuesit shqiptarë janë kundër testamentit të tij. Teza e tyre se sundimi osman s‘ka qenë i keq, e keqe ka qenë qëndresa, mund të përkthehet fare saktë: e mirë për Shqipërinë nuk është Europa, por Azia. Andej, pra, të kthehemi!
Nga ky këndvështrim, mendimi gjenial i Mithat Frashërit kur e përqasi mizorinë haxhiqamiliste me atë bolshevike, e ruan ende të plotë vlerën e vet. Rrënimi i Skënderbeut, natyrshëm shfaqet këtu si synim i përbashkët i dy armiqve kryesorë të Europës, otomanizmit dhe bolshevizmit. Rrënimi i Skënderbeut është i pandarë nga rrënimi i Shqipërisë. Gjergj Kastrioti është vënë kështu në një rrethim të dyfishtë: nëse përbaltet, siç ëndërrojnë rimohuesit, problemi mbyllet thjesht. Nëse mbetet në këmbë, siç ka ndodhur e do të ndodhë përsëri, të mbetet i tillë jo si shqiptar, por me tjetër kombësi.
Kjo do të ishte nga njëra anë zbrazja më e madhe e Shqipërisë, e nga ana tjetër mbyllja e një cikli të zi për Kosovën, kur kjo e fundit, provincë e përjetshme serbe dhe djep i Serbisë, siç ëndërrohet prej sllavëve, do ta kishte të natyrshëm, sipas tyre, një kryezot serb.
Nostalgjia e kohëve të fundit për osmanizmin, nostalgji që vetë Turqia e sotme, moderne dhe kemaliste do ta dënonte, është më shumë se shqetësuese. Çdo vonesë në zbehjen e pastaj shuarjen e saj e bën më të zezë njollën që ajo po i vë kësaj shoqërie. Raportet e një populli me lirinë janë shenja e parë identifikuese e tij. Ato janë karta e parë kredenciale, e fisme apo e pafisme, me të cilën ai shfaqet përpara familjes së popujve.
Flirtet e turbullta me robërinë dëshmojnë, as më pak, as më shumë, raportet e turbullta me lirinë. Një dëshmi e munguar për këtë të fundit, do ta vinte kombin shqiptar në bankën e turpit, si i vetmi popull në kontinent, që, duke shkelur më të epërmin ligj moral të njerëzimit, e modifikoi identitetin e vet, për t‘ia përshtatur atë robërisë.

Historia e kthyer në mit (dhe jo miti në histori) e Kastriotit ka qenë dhe mbetet një histori fund e krye pozitive, shqiptare dhe europiane. Është pjella e parë e përbashkët e Shqipërisë me Europën dhe, si e tillë, përveç që na nderon, na jep shpresë.

Burimi: http://www.revistadrini.com/?p=33407

Raporti TRONDITES i BB: 57% e 15- vjeçarëve në Shqipëri janë analfabetë funksionalë

Dihet se gjendja e arsimit në vendin tonë është në mjerim të plotë, por një raport i Bankës Botërore lëshon alarmin, duke theksuar se të rinjtë në Shqipëri nuk po marrin dot as aftësitë më minimale.

Siç raporton TCH, në raport del një e dhënë tronditëse. 57 përqind e 15- vjeçarëve në Shqipëri janë analfabetë funksionalë, që nuk kanë aftësinë për të kuptuar dhe zbatuar njohuritë e marra përmes leximit.
Me fjalë të tjera, dinë të lexojnë, por nuk kuptojnë se çfarë kanë lexuar.
Të dhënat bazohen në të famshmin test të Pizës. Shqipëria mban rekordin negativ në Ballkan.
Në raport thuhet se arsimi në Shqipëri është i keqfinancuar në raport me vendet e tjera.
Po ashtu një problem shumë i madh është fakti se shumica e të paarsimuarve nuk kanë mundësi për të gjetur një vend pune.

T. Channel
http://www.top-channel.tv/artikull.php?id=256025&ref=ml