Tuesday, June 17, 2014

Hera e parë




Më kujtohet si sot hera e parë kur zbulova seksualitetin tim.
Duhet të kem qenë diçka më pak se 10 vjeç.
Kishim shkuar për t'u larë me shokët në lumë. Paradite laheshim me brekë se kishte mbipopullim me fëmijë, gra e pleq, ndërsa pasdite pa brekë, se plazhi ishte yni komplet. Pastaj kush do rrinte të priste sa të thaheshin brekët vendosur mbi ndonjë gur.

Sa për flokët, thaheshin kollaj duke i krehur me ndonjë cingël druri.
Pasditeve uji ishte më i ngrohtë dhe temperatura e ajrit më e ftohtë, kështu që sapo dola prej ujit u hodha mbi rërën e ngrohtë barkaz, duke e pushtuar e përqafuar me krahë.
Kështu, fare padashur, duke u dridhur barkazi mbi rërë, fillova të ndjeja se po më pëlqente fërkimi aty poshtë, ku duhej të ishin brekët. Ndalova një çast, si kur ndeshesh me diçka të re dhe më pas nisa të fërkohesha përsëri pas rërës. Oh, çfarë qejfi, e ç'kënaqësie.
Nuk mund ta mbaja për vete këtë zbulim të madh dhe sensacional, kështu që iu tregova edhe shokëve që në fillim u treguan disi dyshues. Por me pak këmbëngulje, të katërt si ishim ashtu të shtrirë, formuam një gropëz të vogël në rërë dhe filluam të fërkoheshim aty plot dëshirë.
Menjëherë na shkoi mendja tek vajzat.
Me to luanim përditë, me litar, volejboll, me pemë, me hapa-dollapa, komando e madje edhe mundje ku shpeshherë edhe na mundnin, por kurrë nuk na kishte shkuar mendja më parë tek kjo lloj kënaqësie, e fshehur në trupin tonë.
Por as vetë nuk e mbaj mend sesi pas këtij çasti u hutuam sërish në lojërat tona, luajtëm dhe u hargalisëm edhe me shoqet tona, duke harruar zbulimin e ri. Ishim ende fëmijë.
Nuk na kishte folur askush rreth seksit, nuk kishim parë kurrë dy njerëz të bënin marrëdhënie as në televizion dhe as nëpër foto. Nuk dinim se si e ç'bëhej me këtë akt si dhe as pse.

Ishte shumë e bukur që seksualitetin ta zbuloje vetë, si një sekret, atëherë kur ai të lindte në trupin tënd.
Pikërisht këtë ua kemi vjedhur fëmijëve sot, që mësojnë fjalët, mësojnë zonat erogjene kur atyre nuk iu ka lindur ai funksion. Mësojnë aktin, pa ndjerë në trupin e tyre, as më të voglin ngacmim.

Shkroi: Stop Injorancës !

Kush është Nikollas Gejxh?

Kush është Nikollas Gejxh, të cilit i ishte rezervuar në Shenjtërimin e Kishës, një vend përbri Vasil Bollanos?
Nikollas Gjexh ka qenë këshilltari i kryeministrit grek Kostandin Miçotaqis dhe hartuesi i planit me 6 pika për shkëputjen e Jugut të Shqipërisë. Ai gjithashtu ishte financuesi kryesor i grupit terrorist “MAVI”, që më 10 prill të 1994-ës hyri në territorin shqiptar, në afërsi të fshatit Peshkëpi pranë një reparti ushtarak duke vrarë në befasi ushtarin Arsen Gjini, kapitenin Fatmir Shehu dhe duke plagosor tre shqiptarë të tjerë, me deklaratën: “Këto i keni për Vorio Epirin”.
Nikolas Gejxh është një kundërshtar tepër i njohur i interesave shqiptare në Ballkan. Eshtë fakt i njohur publikisht se Federata Panepiriote e Amerikës, Kanadasë dhe Australisë, organizata që përfaqëson z. Gejxh, i referohet Shqipërisë Jugore si “Epiri Verior” dhe e konsideron atë të pushtuar nga Shqipëria. Ky është një provokim i hapur dhe një mohim i drejtpërdrejtë i sovranitetit të Shqipërisë.
Nikolas Gejxh është i njohur për drejtimin e lobit grek në Amerikë dhe njihet ndryshe me emrin Nikolas Gaxojani. Ai është shpallur person “non grata” në vitin 1994 nga ish-presidenti i asaj kohe, Sali Berisha. Si shkak për këtë, shërbeu incidenti i ndodhur në fshatin Peshkëpi të Gjirokastrës, ku mbeti i vrarë një ushtar shqiptar në territorin e një reparti ushtarak.
Gejxh, nga autoritetet shqiptare në atë kohë, u shpall person “non grata”, ndërsa u arrestuan 6 minoritarë grekë, të cilët edhe u dënuan gjatë procesit që njihet si “Procesi i të gjashtëve”.
Rikthimi tij në Shqipëri ndodhi vite më vonë, vetëm pas ardhjes së socialistëve në pushtet. Madje në vitet e qëndrimit të socialistëve në pushtet, Gejxh arriti të krijonte marrëdhënie miqësore me ish-kryetarin e PS-së e ish-kryeministrin Fatos Nano.
Por edhe marrëdhëniet e ngrira me Sali Berishën, pasi ishte shpallur “non grata” në 1994-ën, morën një kthesë të dukshme në takimin që ai zhvilloi kokë më kokë me të në selinë e PD-së, në fund të vitit 2002. Afrimi i relatave ndërmjet Berishës dhe Gejxh u dalluan kur në vitet e para të qeverisë “Berisha 1” u mor vendimi për hapjen e një shkolle në gjuhën greke në Himarë, vendim i cili solli edhe shumë reagime në atë kohë. Krahas kësaj, burime nga OMONIA bëjnë me dije se Gejxh vjen në Shqipëri çdo vit dhe zhvillon takime të shumta në zonën e Himarës.
Gejxh gjithashtu kundërshtoi publikisht ndërhyrjen e SHBA-së dhe NATO-s në Kosovë ndërkohë që mijëra qytetarë të pafajshëm të Kosovës po masakroheshin, duke përfshirë edhe qytetarë amerikanë me prejardhje shqiptare.
Përveç kësaj, jo më larg se 22 maji 2001, ai deklaroi në gazetën e njohur “Washington Post” se mijëra grekë në Shqipëri duhet të trajtohen në të njëjtën mënyrë si rreth 2 milionë shqiptarët e Kosovës, duke nënkuptuar qartë se kur Kosova të fitojë pavarësinë, edhe Shqipëria Jugore duhet të shkëputet dhe të ndjekë të njëjtën rrugë.
Ai sot është i lirë të hyjë e të dalë si dhe kur të dojë në Shqipëri, në një kohë kur shqiptarët me origjinë çame nuk lejohen të vizitojnë tokat e tyre.
Përgatiti: Stop Injorancës !

Eshtë Amerika e viteve 50', apo Shqipëria e vitit 2013-të?

Në shumë aspekte të ndryshme, Shqipëria është si një Amerikë e vogël... 50 vjet më parë.
Kështu pra, nisni të kujtoni atë kohë për të cilën prindërit ju flisnin rreth historive, psh sesi shkonin për në shkollë duke rrugëtuar përmes dëborës të hapur në të dyja krahët.
Për ato ditë kur ju mund të luanit me shokët tuaj në rrugë gjithë ditën dhe të ktheheni në kohë mrekullisht, pa u përplasur me qortimet e njëpasnjëshme të nënës tuaj të shqetësuar.
I keni parasysh ato kohët kur njerëzit i besonin njëri-tjetrit, kur komshinjtë ju thërrisnin në emër apo kur shitësit tek ju shihnin duke ecur përbri lokalit të tyre ju pyesnin për shëndetin e prindërive, në vend që në mënyrë të dyshimtë të hedhin sytë tek kamera e sigurisë, siç bëjnë sot?

Ka plot arsye pse unë e dashuroj marrëzisht këtë vend, por më kryesorja është që njerëzit e këtushëm, janë të mirë.
Vërtetësisht të mirë!
Nuk kërkojnë forcërisht t'iu imponojnë mendimin e tyre, apo t'iu bindin se jeni gabim.
Në të vërtetë, është plotësisht e kundërta.
Ata duan të flasin dhe ju lejojnë ti tregoni çdo detaj të mundshëm rreth jetës, apo familjes tuaj. Dhe për habinë time, është diçka e cila më pëlqen.

Kur erdha për herë të parë në Shqipëri, qartësisht shqipen, nuk e njihja mirë. Por s'kishte rëndësi, u kapërdita gjithë kohës duke u përpjekur të blija gjëra e të mbijetoja me shqipen time të çalë. Por shitësit e dyqaneve ma shuan frikën e numrave që më kishte persekutuar gjithë jetënkur në shumë raste tufatesha para tyre duke i vështruar me një habi të plotë. Kështu që zgjodha zakonin të hapja portofolin dhe ti lejoja ata të merrnin në të, aq lekë sa kushtonte ajo që sapo kisha blerë. Ata do të fusnin duart e tyre mbi kartën time të kreditit, përmes lekëve të mia prerje prej 50 eurosh dhe duke tërhequr vetëm një qindarkë 20 lekëshe, do më buzëqeshnin dhe do më përshëndesnin duke thënë "Mirupafshim".

E kështu sot, pata një tjetër përvojë mbresëlënëse, e cila më kujtoi sesa shumë do më duhej mua të përshtatesha përsëri me SHBA-në. Atje pas në vendin tim, tim, tim, atje ku njerëzit janë përfshirë në teknologji aq shumë, sa me të cilët nuk mund të shkëmbesh një buzëqeshje teksa shkëmbehesh në rrugë.
Mos më keqkuptoni, jam amerikane dhe plotësisht krenare për këtë. Dhe unë jam sjellë pikërisht kështu si ata më sipër, kur jetoja në Uashington (dhe pse më vjen kaq turp, tani ta pranoj).

Kështu gjithsesi, historia ime nisi këtë mëngjes, kur mora biçikletën time në dyqanin ku riparohen ato. Biçikleta ime kishte një gomë të shpuar dhe një veshje të ndryshkur dhe me ardhjen e sezonit të ri shkollor do më duhej detyrimisht ta rregulloja. Por kur mbërrita për tek dyqani, ai ishte i mbyllur. As nuk e çoja fare nëpër mend që në atë gjendje ta merrja edhe njëherë biçikletën për në shtëpi pas. (Nuk mund ta tërhiqja dot as prej gomës së saj të çarë)

Po atëherë ç'bëra?
Thjesht e lashë aty. Fiks kështu.

E mbështeta pas derës, me bindjen e plotë që do ta gjeja pikërisht atje, kur të kthehesha më vonë. Pas 8 orësh shëtitje nëpër qytet, takimesh me miq e gjithçka kisha për të bërë, u ktheva përsëri për tek dyqani.
Hodha një sy përreth këndit dhe nuk po e shihja biçikletën time. Më kapi frika. Biçikleta kushton afro 100 euro dhe momentalisht nuk mund ta përballoja një biçikletë të re. Duke u afruar gradualisht për tek dyqani vura re se ai ishte hapur. Fillova të shpresoj që biçikleta ime të mos ishte vjedhur. Futa kokën brenda dhe me mirësjellje fillova t'iu shpjegoja situatën duke pyetur nëse biçikleta ime ishte aty. Ai më dha një buzëqeshje të madhe dhe në shqip ma ktheu "Po, sigurisht. Më kujtohet biçikleta juaj, e kam riparuar edhe njëherë tjetër, mos gaboj. (Kjo kishte ndodhur para 8 muajsh dhe ai e mbante mend)
Ai e kishte futur biçikletën time brenda dyqanin të tij, e kish rregulluar dhe e kishte vendosur diku në kënd, gati për mua kur të kthehesha.

A mund ta imagjinoni që qoftë edhe për një milion vite kjo mund të ndodhë në ndonjë vend tjetër të botës moderne?

Jo vetëm që riparuesi nuk përfitoi nga një biçikletë e palidhur, por atij as që iu duk e çuditshme të gjente një biçikletë pas derës së dyqanit të tij. Ai mundej lehtësisht ta linte aty dhe të vazhdonte punët e tij. Përkundrazi, e pa biçikletën, e ndreqi dhe vazhdoi punën e tij pa çuar asgjë tjetër ndërmend.
Hej Dreqin, sa e dua këtë vend!

Jam kaq shumë mirënjohëse që jetoj në një vend ku ti ke kaq shumë besim tek njerëzit, të cilët s'ta vjedhin biçikletën edhe kur e gjejnë të palidhur.
E gjithashtu mirënjohëse të jetoj në një vend ku njerëzit të njohin ty, ku komshinjtë interesohen për ty. (Komshiu i riparuesit të biçikletës, i kishte thënë se një bjonde e kishte lënë biçikletën aty)
Jam kaq mirënjohëse që jetoj në një vend ku njerëzit janë vërtetësisht të mirë dhe kujdesen ndaj njëri-tjetrit.

Ky vend në të cilin ju mund të hyni nëpër dyqane dhe të blini me kredit. Nuk po nënkuptoj kartën e kreditit. Dua të them që ju merrni gjërat që dëshironi edhe pse nuk i keni momentalisht lekët dhe ktheheni një tjetër ditë për ti paguar. Dhe nëse ke mbetur 5 cent mangët në një market, s'ka problem. Jep sa të kesh në xhep.
Zakonisht kam gjithmonë leksione për të fotokopjuar dhe nuk paguaj asnjëherë kur jam vonë për në shkollë. Por zonja e dyqanit nuk e prish terezinë aspak. Përkundrazi, iu kërkon leje të tjerëve që të më fusë edhe pa rradhë, në rastet kur jam me vonesë. Pastaj më shtyn të nxitoj duke më thënë se lekët t'ia jap, kur ti kem.
Eshtë një gjë e mrekullueshme.

Më kujton ato kohë, të cilat prindërit i kujtonin shpeshherë mes tyre me frazën:
"A të kujtohet atëherë..."?

S'është më mirë, s'është më keq.
Eshtë thjesht ndryshe.

Danine Smith, një punonjëse amerikane e Korpusit të Paqes http://daninesmith.wordpress.com/2013/09/26/is-it-1950s-america-or-2013-albania/

Përktheu: Stop Injorancës !

Pas në Fshat

Kalojmë urën e vjetër prej dërrasash keqazi arnuar, mbi lumin që e ka zbehur trishtueshëm gurgullimën.
Pak metra më tutje, atje ku buzë përroit ngrihej fortesa e mullixhiut, gjithçka dukej pa jetë. Xhamat ishit të thyera e të zëvendësuara vende-vende me copëza plasmasësh të shqyer, ku vareshin rrjeta të shumta merimangash.


Një grua në moshë që shiste çokollata, karamele e biskota aty përbri na tregon se mulliri i vjetër është mbyllur prej vitesh dhe vetë familja e mullixhiut të famshëm ishte shpërngulur në kënetën e Durrësit.
Nisëm këtu tatëpjetën për në fshatin malor që numëronte mbi 350 shtëpi. Rrugës gjarpërushe i ishin prerë ferrat që verës mbusheshin përplot me manaferra, por edhe bimësia dukej e rrallë, toka e gërryer, e shkretë.
Ndalesën e parë për t'u shplodhur e kishim planifikuar tek burimi, por ec e ec dhe burimit nuk po i dukej as nam as nishan.
Një ndjesi e athët nisi të na kaplojë, ndjesi, që si për të na dhënë pak shpresë, na e ndërpreu një zhapik jeshil që na preu rrugën, si për të treguar se këtu ka akoma jetë.
Duke biseduar me rreth kujtimeve të mbetura nga disa pushime verore gjatë fëmijërisë, si pa kuptuar kishim arritur në qendrën e fshatit.
Gjëja e parë ku të shkonin sytë ishte shkolla 8 vjeçare, e cila kishte mbetur një rrënojë, si të vinte prek epokës së gurit.
Oh, sa trishtim ndjeva!
As me fjalë nuk do mundja ta përshkruaja. Në atë shkollë ku kisha festuar me nxënësit e klasës së 8, me ata djem e vajza të mrekullueshëm, energjikë, këngëtarë e kërcimtarë të pashoq, sot gumëzhonte vetëm një dallëndyshe.
Kisha mbi 10 vjet pa shkelur në atë vend dhe të gjitha kujtimet e mia të mrekullueshme u zhubrosën kaq pa mëshirë.
Ishte si një boshllëk në stomak që ti këput forcat e ti pakuptuar mbetesh pa frymë, për ta psherëtirë zhurmshëm.
Gjithçka ishte transformuar sikur kurrë të mos kishte ekzistuar.
Nuk gjendej më fusha e Volejbollit, lokali ku pleqërohej, dyqani i rrobave mungonte, zejtarët, tregu artizanal, kapanoni ku mblidhej e thahej duhani, mungonin tringëllingat e këmborave, të lehurat e qenve, mungonin njerëzit.
Aty jeta, kishte ndalur. Asgjë nuk pipëtinte në 360 gradë rrotullim veç gjetheve që i lëkundte era. Diku përballë një shtëpi që kishte nisur rikonstruksionin, e braktisur. Një makinë zazstava fshehur mes ferrash, një parabolë satelitore mbi çati si dëshmitare e mijëvjeçarit të ri. Gërmadhë në vendin ku dikur vlonte jeta.
Mu zhubrosën kujtimet e mbrysura të fëmijërisë, kur neve të qytetit na shikonin me zili mbi rrobat, paraqitjen tonë të jashtme dhe ne i shikonim ata me zili për zhdërvjellësinë, paqen që ata kishin krijuar me natyrën.
Çdo verë vinin në këtë fshat dhjetra e dhjetra fëmijë nga qytete të ndryshme. Vinim e qëndronim një muaj, mbase edhe më shumë dhe gjithmonë ndaheshim me mall për njëri-tjetrin.
Domosdo, liria për të vrapuar, për tu kacavjerrë pemëve, për të vjedhur e pjekur misra, për të luajtur deri vonë sa në errësirë sa shfaqeshin lakuriqët, ajo sofra ku hahej në një sahan, oxhaku i miqve, bujaria e atyre njerëzve të thjeshtë, kultura për t'u përshëndetur në rrugë të njohur e të panjohur, hareja që i karakterizonte, bisedat e pleqve të urtë me kujtimet e tyre, që na dukeshin si përralla si mund të mos na i rrëmbenin zemrat?!

Fshati vdiq e bashkë me të edhe trashëgimia shekullore e atyre njerëzve të mirë!

Shkroi: Stop Injorancës !

Unë nuk jam Intelektual

55 Intelektualë shqiptarë, peticion kundër gay-ve


Nuk di që ndonjë vend tjetër të botës që intelektualët të firmosin peticion kundra të drejtave të homoseksualëve.
Zakonisht, ndodh që të ashtëquajturit intelektualë dalin në mbrojtje të të drejtave njerëzore dhe jo kundra tyre.

E çfarë rrezikojnë, sipas këtyre intelektualëve, homoseksualët?
Familjen...që sipas tyre qenka e shenjtë, e paprekshme.

Po këta homoseksualët, a nuk lindën dhe u rritën në familje vallë?

Zotërinj të nderuar, që nuk e di me ç'kurajo keni firmosur një peticion kaq qesharak, meqenëse nuk ndjehem intelektual si ju doja t'iu thoja që mendoj se familja shqiptare nuk është, nuk ka qenë dhe nuk do të jetë ndonjëherë e rrezikuar prej homoseksualitetit.

Për të mos thënë që homoseksualiteti është natyror, edhe më i lashtë se vetë institucioni i familjes. Historia është e mbushur plot me njerëz me prirje (dhe të drejta) të ndryshme seksuale, që kanë dhënë kaq shumë për njerëzimin. Ata kanë bashkëjetuar gjithmonë në harmoni bashkë, derisa institucionet fetare i shpallën luftë ballore homoseksualitetit, me gjasa se iu binin fitimet nga dasmat...
Institucione fetare, që marrin kurajon të dalin kundra vullnetit të Zotit, që dikujt i dha prirje heteroseksuale, dikujt homoseksuale e dikujt edhe të dyja.
Fetë, që dalin kundra homoseksualitetit dhe në librat e tyre të shenjta nuk mungojnë pedofilitë, inçestet e orgjitë. Murgj që japin leksione mbi familjen...

Përveç faktit se të ashtëquajturit intelektualë duhet të shqetësohen fillimisht për familjen shqiptare në një krizë të thellë ku martesat po shkojnë paralelisht me divorcet, dashur padashur kanë ngritur një çështje tjetër shumë të rëndësishme për t'u debatuar:

"Kush janë intelektualët"?

Me shumë gjasa, intelektualë janë ata njerëz që me formimin e tyre i paraprijnë të ardhmes, kanë vizion dhe do të kujtohen e nderohen për veprat e tyre edhe në të ardhmen.

Këta intelektualë (shumicë të përdalë moralisht) që kanë firmosur këtë peticion, sapo i kanë vendosur vetes tyre në ballë, një njollë të madhe turpi, që zor se do të shlyhet.

Dhe nuk kuptohet pse qenkan intelektualë muzikantët e humoristët dhe nuk janë intelektualë psh furrxhinjtë që na japin bukën??? (S.I)

Lista e INTELEKTUALEVE

1. Prof. Adem Demaçi
2. Prof. Milazim Krasniqi
3. Kim Mehmeti
4. Prof. Dr. Xhevat Lloshi
5. Prof. Dr. Muharrem Dezhgiu
6. Prof. Dr. Hasan Çipuri
7. Prof. dr. Murat Gecaj
8. Prof. dr. Pajtim Ribaj
9. Prof. dr. Aleksander Kocani
10. Prof. dr. Shyqyri Rreli
11. Prof. dr. Josif Papagjoni
12. Prof. dr. Stefan Çapaliku
13. Prof. dr. Ahmet Osja
14. Prof. Dr. Jashar Demiri
15. Prof. Dr. Ejub Çota
16. Dr. Agron Tufa
17. Dr. Faruk Borova
18. Dr. Baki Dervishi
19. Dr. Zef Gjeta
20. Dr. Angjelin Shtjefni
21. Dr. Fabian Zhilla
22. Dr. Arian Galdini
23. Dr. Agim Baçi
24. Dr. Çelo Hoxha
25. Alush Saraçi
26. Lefter Çipa
27. Sidrit Bejleri
28. Shpëtim Saraçi
29. Julian Deda
30. Albano Bogdo
31. Jonida Maliqi
32. Luljeta Lleshanaku
33. Vedat Ademi
34. Rexhep Çeliku
35. Armand Bora
36. Petrit Ruka
37. Frrok Çupi
38. Lazër Stani
39. Aleksandër Çipa
40. Agim Doçi
41. Ilir Kulla
42. Vladimir Beja
43. Salvador Kaçaj
44. Patrik Sadikaj
45. Roland Zili
46. Fitim Zekthi
47. Bardhyl Fico
48. Dr. Rezart Ajazi
49. Frano Kulli
50. Jozefina Traboini
51. Migena Barolli
52. Redi Shehu
53. Afrim Bilali
54. Bardhyl Selimi
55. Ramush Lekaj.