Hajde ta bëjmë Salep Sulltanin president!

Një parodi e dëmshme për Kosovën: pazari i Partisë Demokratike me postin e presidentit e fëlliq fund e krye njërin prej funksioneve më të rëndësishme të shtetit. Protagonist i kësaj loje të neveritshme, përveç Hashim Thaçit, është bërë edhe Behgjet Pacolli, i cili në Kosovë gëzon më pak mbështetje se Hosni Mubarak në Egjipt

  
Në poezinë “Kënga e Salep Sulltanit” Fan Noli e përshkruan me ironi pështjellimin politik në Shqipëri pas largimit të tij nga pushteti. Duke iu drejtuar miletit Noli tallet me Ahmet Zogun: Ç’është ky sheqer-kësmet? / Hallvaxhin’ e pamë mbret.
– Peshkopi shqiptar s’kishte ndonjë përvojë politike, madje nga shumë historianë qeverisja e tij e shkurtër në vitin 1924 shikohet si tepër problematike, por si Homme de lettres, si njeri i letrave, ai kishte shije të hollë për elegancën e shtetit, për funksionet e larta dhe dinjitetin e zyrtarëve. Noli s’dëshironte ta shihte politikanin shqiptar të ngjashëm me zyrtarët barkmëdhenj otomanë, të cilët pinë salep e limonadë, hanë hallvë dhe bakllava derisa kuvendojnë për çështje të rëndësishme të vendit. Noli ishte ëndërrimtar në politikë. Të tillët nuk kanë jetë të gjatë në këtë sferë, por pa ta s’bën!
Historia përsëritet për ata që s’i mësojnë leksionet e saj. Këto ditë jemi dëshmitarë të kësaj përsëritjeje në Kosovë, disa decenie pas poezisë së Nolit dhe rrafsh tri vite pas shpalljes së mëvetësisë. Krerë të Partisë Demokratike (PDK) janë shndërruar në tyxharë pazari, që shesin jo vetëm salep e hallvë, bajame e lajthi, por edhe poste të rëndësishme politike, siç është funksioni i presidentit të shtetit. Nën dritat e kamerave liderë të PDK-së vrapojnë natën (sidomos natën!) dhe ditën në takime, të cilat kryesisht zhvillohen në shtëpi private, restorante dhe qymeze, atje ku ngrihen kurthe dhe ndërtohen prapaskena. Një temë, një pyetje mbizotëron këto muhabete: kush do të bëhet president? Duke e futur në pazar kusuritjesh për koalicion këtë funksion PDK është bërë shkatërrimtare e institucionit të presidentit. Nëse ekziston një post që duhet të ruhet nga çdo stërpikje prej moçalit politik, atëherë ky është posti i presidentit. Megjithëse ndonjë hallvaxhiu politik s’i intereson fare Kushtetuta e Republikës së Kosovës, është me rëndësi që këtu të sjellim në vëmendje të publikut nenin 83, i cili thotë: “Presidenti është kreu i shtetit dhe përfaqëson unitetin e popullit të Republikës së Kosovës“. Udhëheqësit e PDK-së nëse mendojnë ndonjëherë përtej interesave personale e dinë se unitetin e popullit s’mund ta përfaqësojë Behgjet Pacolli, i cili në Kosovë gëzon më pak mbështetje se Hosni Mubaraku në Egjipt apo Ben Aliu në Tunizi. (Krahasimi i këtushëm i Pacollit ka të bëjë vetëm më përkrahjen nga shoqëria, jo me mënyrën se si kanë sunduar këta dy autokratë). Sikur të mos kishte mbështetjen e ndonjë shverceri politik kosovar në të ashtuquajturat zgjedhje parlamentare Pacolli dhe partia e tij ndoshta nuk do ta kishin kaluar as pragun zgjedhor.

Liri dhe tagji
Në një nen tjetër të Kushtetutës së Kosovës thuhet se kryetari i shtetit “garanton funksionimin kushtetues të institucioneve të përcaktuara me këtë Kushtetutë”. Pyetja që duhet t’ia shtrojnë vetes prijësit e PDK-së është se a mund ta bëjë këtë një biznesmen që me vite të tëra ka qenë nën hetime nga drejtësia në Zvicër dhe i ka shpëtuar procesit gjyqësor për shkak se drejtësia në Rusi ka refuzuar bashkëpunimin. Zakonisht thuhet se në politikë nuk ka moral. Duhet të ketë! Prandaj, liderët e PDK-së duhet të pyesin veten: a është moralisht e pranueshme që një tyxhar politik si Pacolli të bëhet Komandant Suprem i Forcave të Sigurisë së Kosovës (FSK)? Historia përsëritet për ata që s’i mësojnë leksionet e saj: Dihet se në mars të vitit 1998 Pacolli ka ardhur si korrier i Rusisë dhe i Serbisë në Prishtinë dhe është përpjekur të bind klasën politike të Kosovës të pranojë negociata me Slobodan Milosheviqin – pa ndërmjetësim ndërkombëtar, pa amerikanë dhe europianë perëndimorë! (Këtë e thonë edhe mediat me prestigjioze në Europë). Qëllimi i luftës së Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës ka qenë ndërkombëtarizimi edhe më i madh i çështjes së Kosovës dhe sigurimi i mbështetjes perëndimore për idenë e çlirimit nga terrori serb. Tani komandant suprem i FSK-së, pra i trupës pasardhëse të UÇK-së ka gjasa të bëhet personi që para hiç më larg se 13 vitesh – me apo pa vetëdije, me qëllim apo nga naiviteti – erdhi të sabotojë luftën e UÇK-së dhe politikën shtetformuese të Ibrahim Rugovës. Janë disa hallvaxhinj në Partinë Demokratike që për këtë s’bëhen merak fare; ata para syve të popullit të Kosovës e kanë dëshmuar se nuk kanë luftuar për liri, por për tagji, s’kanë luftuar për çlirim, por për fitim. Mbetet të shihet nëse ndonjëri nga deputetët e PDK-së në Kuvendin e ri të Kosovës do të ketë guxim të votojë sipas ndërgjegjes dhe jo sipas direktivave partiake, të cilat kënaqin vetëm apetitet për pushtet të një tarafi.
Behgjet Pacolli s’e fsheh dot zemërimin irracional ndaj atyre që e kritikojnë dhe përherë arsyetohet se s’i paskësh bërë gjë të keqe askujt. Kjo retorikë vetëm shpalos mungesën e përvojës që ai ka në arenën politike. Shpesh ndërton konspiracione, duke akuzuar kritikët e tij se po i bashkërendojnë aktivitetet e tyre “me media beogradase”. Kjo është një metodë e ulët e fyerjes së kritikëve në mungesë të argumenteve bindëse. Pacolli nuk arrin të kuptojë se është ai vetë që e ka diskualifikuar veten për çdo post të rëndësishëm politik në Kosovë. I rrethuar shpesh me gazetarë të blerë, të cilët duke përtypur narezakë të importuar i thurin elozhe, pretendenti për president të Kosovës nuk ka arritur të kuptojë se faktet s’rrëzohen duke sharë lajmësit.

Shpalosja vullnetare
Disa prej këtyre fakteve po i përmendim këtu. Përveç Pacollit në vitet e fundit nuk ekziston ndonjë figurë nga jeta publike e Kosovës që ka dhënë intervista dhe deklarata aq problematike për mediat serbe. Dhe çdoherë kur këto muhabete të tij janë ribotuar në mediat e Kosovës Pacolli është munduar t’i demantojë. Të përmendim këtu intervistën për gazetën serbe “Nedeljni Telegraf”, botuar më 4 janar 2006. Aty Pacolli citohet të ketë thënë se “fati i rajonit është në duart e Beogradit”, se “Kosova s’mundet pa Serbinë” (“Kosovo ne može bez Srbije”), se “është koha që ai (presidenti Ibrahim Rugova, v.j.) të tërhiqet”, se përgjegjës për gjakderdhjen dhe luftërat në Ballkan është Richard Holbrooke. Menjëherë pas botimit Pacolli është ngutur t’i përgënjeshtrojë të gjitha këto, por vetëm në një gazetë të Prishtinës, jo në “Nedeljni Telegraf”. Si është e mundur që fund e krye gazetarët serbë ta citojnë keq personin, i cili i kishte pritur ata në Lugano të Zvicrës (gazetarët bile thonë se i kishte gostitur në shtëpi, ndërsa Pacolli thotë se është takuar me ta në një apartament të “hotelit tim në Lugano”)? Si është e mundshme që Pacolli t’i jap intervistë bash një gazete bulevardeske dhe senzacionaliste serbe si “Nedeljni Telegraf”? Madje intervista është ilustruar edhe me shumë fotografi nga jeta e bujshme e Pacollit, mes tyre edhe një fotografi me këtë legjendë: “Selim Broshai i Pacoli u prištinskom restoranu Dora, 1981”. Fjala është për Selim Broshën, një punëtor veteran i shërbimeve sekrete jugosllave dhe serbe dhe, thënë më së buti, mbikëqyrës i veprimtarive të emigracionit shqiptar në Europë. Selim Brosha është vrarë pas luftës së fundit. Vrasësi i vetëdeklaruar Nazim Bllaca lidhur me këtë rast ka thënë: “Sa i përket Selim Broshës, më kanë çuar mua ta shoh në (restorantin v.j.) ‘Dubrovnik’. E kam përcjellë, ka qenë një person i shëndoshë, shtatshkurtër dhe atë e kemi përcjellë deri në momentin, në ditën e ekzekutimit. Nuk kam marrë pjesë në ditën e ekzekutimit të tij, por kam marrë pjesë në parapërgatitjen e vrasjes së tij. Selim Brosha e ka pasur banesën prapa ‘Qafës’ dhe aty unë kam qëndruar një muaj duke shitur cigare pas orarit të punës kinse po shesim cigare, jemi tregtarë, ndërsa është përcjellë Selim Brosha, i cili në atë kohë ka pasur një Golf 2 të bardhë”.

Skandal pas skandali
Në fund të dhjetorit 2010 Pacolli i dha një intervistë skandaloze gazetës serbe “Politika”. Ende pa filluar negociatat, siç po thuhet, “teknike” ai paralajmëron kapitullimin preventiv të Kosovës, kur thotë: “Veriu (i Kosovës, v.j.) do të kishte autonomi ekonomike”. Nëse si palë negociatore Prishtina tregon që tani se me çka pajtohet, atëherë për palën tjetër hapet rruga të kërkojë diçka tjetër, për shembull autonomi politike. Këtu ekziston edhe një dallim me disa krerë të PDK-së, të cilët kanë premtuar se veriu s’do të jetë çështje e bisedimeve me Serbinë, kurse Pacolli mendon krejt diçka tjetër. Deklarata tjetër skandaloze e Pacollit ka të bëjë me premtimin se do t’i kthejë “të gjithë serbët e përndjekur në Kosovë”. Së pari: Nuk janë të gjithë të përndjekur, një pjesë e madhe e tyre janë vendosur në Serbi në mungesë të perspektivës ekonomike në Kosovë ose pasi i kanë humbur privilegjet e fituara nga politika e terrorit. Së dyti: Shifrat e serbëve të Kosovës janë manipuluar shpesh nga Beogradi, prandaj pa një regjistrim të popullsisë s’mund të flitet kuturu. Së treti: Një pjesë e madhe e serbëve të Kosovës tashmë i kanë shitur pronat e tyre. Si do t’i kthejë këta Pacolli? Edhe kjo intervistë për “Politikën” e Beogradit tregon se ai ose është naiv ose qëllimkeq në politikë. Ende pa u bërë president ai tashmë i jep autonomi ekonomike veriut. E kur të bëhet kryetar?
Në vazhdim një shembull tjetër: Pak para zgjedhjeve të vitit 2007 Pacolli i dha një intervistë “Zërit të Amerikës” ku akuzoi bashkësinë ndërkombëtare pse i kishte zhvilluar negociatat për Kosovën në “Vjenë e Londër”. Këto negociata, sipas tij, është dashur të zhvillohen “në Beograd, Kragujevc, në Prishtinë, Prizren”. Ai kishte kërkuar që bisedimet të bëhen pa përkthyes, sepse “secili prej nesh e njeh gjuhën, mentalitetin (serb, v.j.)”. I pari që hiçgjë s’merr vesh nga serbishtja është Hashim Thaçi. Dhe shumë të tjerë. Një propozim tjetër i Pacollit është po ashtu qesharak: Bisedimet me Serbinë, thoshte ai, duhet të zhvillohen “diku në mes, oficiale dhe jo oficiale”. Si të kuptohet kjo përveç se si apel bashkësisë ndërkombëtare: ne mund të merremi vesh vetë me serbët, sepse dimë serbisht dhe takohemi me ta diku tinëz. Me këtë ide Pacolli kishte ardhur edhe në vitin 1998 në Prishtinë, me mandat të Kremlinit. Në intervistën për “Zërin e Amerikës” Pacolli flet edhe për mundësinë që Kosova të shpallë “njëanshëm” pavarësinë. Ky është tamam vokabulari i diplomacisë serbe – “jednostrano proglašena nezavisnost Kosova”. E vërteta është se Kosova e ka shpallur pavarësinë në koordinim me shtetet më me ndikim në perëndim, jo njëanshëm. Sikur të ishte njëanshëm, atëherë as shtatë shtete s’do ta kishin pranuar Kosovën deri më tani.
“E kam parë Titon cullak”
Para disa muajsh Pacolli i dha intervistë revistës kroate “Globus”. Citohej të ketë thënë se dëshiron të jetë Tito i Kosovës. Sikur në rastin e “Nedeljni Telegrafit” edhe kësaj radhe ai u ngut ta demantojë këtë, por jo në “Globus”; e dërgoi një reagim te “Koha Ditore”; me gjasë nuk e kishte shkruar vetë. Sa i përket Titos deklaratat e Pacollit vërtet janë zbavitëse. Në një shkrim të botuar në nëntor 2007 në gazetën gjermane “Frankfurter Allgemeine Zeitung” Pacolli e kishte lënë gojëhapur gazetarin kur i kishte thënë se në vitet 70-të kishte punuar shumë afër Titos. Në pyetjen se a e kishte parë ndonjëherë personalisht liderin jugosllav, Pacolli ishte përgjigjur: “Po, madje edhe cullak”. Dhe vazhdon: “Unë kam qenë adjutant i tij. I kam ndihmuar në gardërobë dhe ia kam bartur valixhet”. Sipas “Frankfurter Allgemeine Zeitung” Pacolli nuk është orator i mirë, se për herë të parë në historinë e Kosovës e ka thyer një tabu, duke bërë aleancë me dinjitarë myslimanë. Kjo po shihet edhe tani, kur mashtrues me maskë të fesë islame dalin dhe thonë: “Është sevap të votosh për Pacollin dhe haram për Albin Kurtin”. Gazeta gjermane ka zbuluar po ashtu se shumë projekte me të cilat krenohet Pacolli nuk ekzistojnë fare, se në Zvicër firma e tij pothuaj nuk është e njohur, se informata se gjoja ka realizuar me sukses disa projekte për ndërtimin e ambasadave në Berlin është e rrejshme. Lidhur me misionin e tij si ndërmjetësues për interesa të Moskës dhe Beogradit në vitin 1998 Pacolli më vonë ishte arsyetuar se e kishte takuar Milosheviqin vetëm për t’ia blerë atij Kosovën për “dy miliardë dollarë”. Në mars të vitit 2006 në një intervistë me gazetën “Zëri” Pacolli kishte thënë se Rusia nuk do ta pengojë rrugën e Kosovës drejt pavarësisë. Realiteti rezultoi krejt ndryshe. Para të ashtuquajturave zgjedhje të 12 dhjetorit ish-valixhebartësi i Titos tha se Kosova në shtator të vitit të ardhshëm (2011) do të jetë pjesë e Organizatës së Kombeve të Bashkuara. Dhe premtoi se do ta bashkojë Kosovën me Shqipërinë brenda “10-15 viteve”. Gjuha është prej tuli dhe shkon ngado. Thonë se në fushata elektorale bëhen premtime të mëdha. Por, edhe politikanët më të paskrupullt nuk do të duhej t’i lejonin vetes të plasonin të pavërteta kaq të mëdha.
Çfarë presidenti i duhet Kosovës? Si shtet Kosovës s’i ka mbetur të krahasohet me dikë tjetër përveç se me vende sikur Shqipëria. Por, sa i përket presidentëve madje edhe në Tiranë punët qëndrojnë më mirë. Tre presidentët e fundit – Rexhep Mejdani, Alfred Mojsiu dhe Bamir Topi – kanë përfaqësuar, përkundër disa të metave, unitetin e popullit. Edhe në vende me demokraci stabile si Gjermania përherë ekzistojnë përpjekje që në postin e presidentit të zgjidhen figura që qëndrojnë mbi përditshmërinë politike. Në vitin 2004 dhe 2009 kandidate e Partisë Socialdemokrate për postin e presidentes ka qenë Gesine Schwan, një profesoreshë e respektuar e shkencave politike. Kandidati fitues ishte Horst Köhler, një ekonomist i njohur dhe ish-drejtor i Fondit Monetar Ndërkombëtar. A nuk do ishte e udhës që në këtë situatë të rëndë politike Kosova të kishte një president nga bota akademike, universitare, një personalitet që ka qëndruar larg moçalit politik dhe që reflekton dinjitet mendor dhe moral? Jehona e zgjedhjes së Behgjet Pacollit në mediat ndërkombëtare do të jetë kjo: “Kuvendi i Kosovës zgjodhi president të vendit një biznesmen, i cili dyshohet të ketë korruptuar klanin e Jelcinit gjatë viteve 90-të”. Mandati i presidentit zgjat 5 vjet. Është një periudhë vendimtare për Kosovën. Gjatë këtyre viteve do të dihet a bëhet Kosova shtet funksional apo dovlet i dështuar. Kushtetuta e Kosovës parasheh shkarkimin e presidentit vetëm në rast se ai shkel rëndë Kushtetutën, nëse dënohet për krim të rëndë dhe nëse s’mund të ushtrojë funksionin për shkak të sëmundjes. Lehtë është të zgjidhet një kandidat i padenjë për këtë post, por vështirë të hiqet pastaj. Por, me këto çështje nuk merret gati askush në PDK, me rëndësi tani është që të ndahet kulaçi i pushtetit, të vazhdojë manipulimi i tenderëve dhe firmat e njëjta, të lidhura me ministra, të ndërtojnë objekte shtetërore, pastaj fitimi të ndahet përpjesëtimisht. Me këtë mendësi vazhdojmë të jetojmë si në vaktin e Salep Sulltanit.
robelli@bluewin.ch

Nga Enver Robelli, G. Tema

Sot, në 3 vjetorin e Kosovës

Sot është trevjetori i pavarësisë së Kosovës. Ajo që pritet të ndodhë sot në Tiranë është që liderat tanë kryesorë do të përshëndesin këtë pavarësi, duke përdorur po të njëjtat shprehje që kanë përdorur dy herët e kaluara: njohjet e reja për Kosovën, rruga e Kosovës drejt integrimit në BE, etj.

Do të jenë deklaratat standarde në ditën e pavarësisë së Kosovës dhe kaq. Duket sikur 17 shkurti është kthyer në ditën kur flitet për Kosovën në Shqipëri.
Pra, kemi nga një ditë në vit për çështje të ndryshme dhe ajo që ndodh rëndom është që kujtohemi të flasim për çështjet në fjalë vetëm atë ditë, pavarësisht se për shumicën e tyre duhet folur e VEPRUAR gjatë gjithë vitit. Fatkeqësisht duket sikur kjo po ndodh dhe me Kosovën. Bëhet ndonjë deklaratë sipërfaqësore dhe bajate në ditën e pavarësisë, u bënë përgëzimet pas vendimit të GjND-së, dhe do bëhet dhe ndonjë përgëzim kur të formohet qeveria e ardhshme.
Për këtë të fundit përgëzimet e politikanëve të Shqipërisë do të jenë ndoshta më të ndjerat e të sinqertat, duke marrë parasysh se do të jenë përgëzime për pazaret që u bënë për formimin e qeverisë së ardhshme, dhe jo për ndonjë program apo objektiv të mundshëm të kësaj qeverie për të mirën e popullit të Kosovës. Pra, fatkeqësisht politika jonë duket sikur e trajton Kosovën, ose marrëdhënien me Kosovën, vetëm në nivel deklaratash në ndonjë sezon të veçantë. Sot është një ndër ditët e këtij "sezoni patriotik".
Për të mos lënë ndonjë gjë mangët duhet thënë se janë bërë dhe disa vizita turistike të politikanëve tanë me qëllimin e njohjes së Kosovës. Por, duket sikur njohjet e fundit të Kosovës janë bërë më shumë nga shtete të cilat kanë dashur të njihen vetë duke njohur Kosovën. Sepse sot, më 17 shkurt 2011, Kosovën nuk e kanë njohur ende pesë shtete të Bashkimit Europian, Spanja, Greqia, Sllovakia, Rumania dhe Qiproja.

Madje ministrat e jashtëm të Spanjës e Sllovakisë e kanë deklaruar që nuk do ta njohin Kosovën gjatë deklaratave të përbashkëta për shtyp me ministrat tanë të jashtëm, mu në mes të Tiranës. Por në këto raste, kur duhet mbajtur vërtet një qëndrim politik në interes të kombit, politika shqiptare nuk është më patriote, është thjesht vasale.
Patriotizmi sezonal, përveç të qenit sezonal, është edhe komplet i rastësishëm, i pabazuar në asnjë strategji, në asnjë program, në asnjë analizë, vetëm në reagimet emocionale apo hipokrite të njërit apo tjetrit politikan, të njërës apo tjetrës palë. Rasti më i shkëlqyer i këtij lloj patriotizmi ishte ai i raportit të Dik Martit.

Për rreth dy javë, përfaqësues të shumtë të politikës zyrtare dolën dhe shprehën revoltën e tyre ndaj këtij raporti, sepse "ne si shqiptarë ishim fyer", etj etj. Por ndërsa gjetën kohë të merreshin edhe me detajet se si mund të kryhej një transplant veshkash, nuk gjetën kohë të bënin një analizë më të thellë se pse u bë ky raport i cili nuk u përgatit në një ditë të vetme, por kishte kohë që përgatitej, se pse u publikua ky raport menjëherë pas zgjedhjeve të 12 dhjetorit në Kosovë, dhe ç'është më e rëndësishmja, po sikur të ketë raporte të tjera të ngjashme, si do të reagojë politika shqiptare.
A nuk do të ishte më mirë që në vend se të dilnin me vrap nëpër media për të treguar se kush ishte më patriot dhe se kush e do Kosovën më shumë, të analizonin dhe të punonin për të qenë të përgatitur që raporte të tilla nuk do dalin në të ardhmen, por dhe që reagimet e politikës zyrtare në Shqipëri nuk mund të jenë më vetëm emocionale, sepse në fakt nuk është aspak emocionale politika serbe në raport me Kosovën. Sot nuk flitet më për raportin e Dik Martit.

Politika zyrtare e Shqipërisë, me atë mori deklaratash patriotike duket se e lau ndërgjegjen për ca kohë. Ka kohë sa të dalë një raport tjetër për të shprehur edhe njëherë patriotizmin sezonal.
Pritet që së shpejti qeveria e Kosovës të fillojë negociatat me Serbinë. Të paktën kështu është deklaruar para zgjedhjeve të jashtëzakonshme të 12 dhjetorit në Kosovë, e kështu dhe pas tyre. Në këto negociata Serbia do të hyjë duke mos e njohur pavarësinë e Kosovës, duke pasur ende në kushtetutë shprehjen që Kosova është pjesë e Serbisë, etj.
Vetëm para pak ditësh, zëdhënësja e Ketrin Eshtonit, komisioneres së BE për marrëdhëniet me jashtë, deklaroi se nuk siguron nëse statusi i Kosovës nuk do të jetë pjesë e bisedimeve të Kosovës me Serbinë. Sepse, në fakt janë pesë shtete të BE që nuk e njohin Kosovën.
Politika zyrtare e Shqipërisë nuk ka shprehur asgjë mbi këto negociata, dhe dyshimet e mia janë që as do të shprehet përveç se me ndonjë deklaratë standarde. Dhe kjo vjen sepse të flasësh për këtë çështje do të thotë të jesh i përgatitur, do të thotë të kesh analizuar se çfarë ka ndodhur dhe të përgatitesh për çfarë do të ndodhë, do të thotë të mos jesh "patriot sezonal" por të bësh politikë në interes të kombit.
E për politikën tonë zyrtare, çështja do të ishte shumë herë më e thjeshtë nëse do të digjej ndonjë flamur shqiptar nga ndonjë tifoz serb. Në këto raste është kaq e thjeshtë të bëhesh patriot e ta duash kombin.

Mjafton të dalësh në ndonjë media e të bësh ndonjë deklaratë të bukur.  

Është kaq e thjeshtë të reagosh mbasi ngjarja ka ndodhur e të merresh me detaje, duke anashkaluar analizën dhe thelbin. Sepse kjo e fundit kërkon analizë dhe punë, kërkon të bësh politikanin, e jo patriotin sipas rasteve.

Ermira Danaj, G. Shekulli

Puthja e parë vret adoleshenten

Një adoleshente nga Uellsi ra përtokë e vdekur për shkak të të ashtuquajturës sindroma e vdekjes së papritur tek të rriturit (SADS), pak minuta pasi përjetoi puthjen e parë në jetën e saj.

Jemma Benjamin, 18 vjeçe, sapo takoi buzët me një shok të universitetit, Daniel Ross, 21 vjeç, në shtëpinë e tij, pasi kishin kaluar natën jashtë së bashku, ra përdhe e vdekur në sytë e të dashurit të saj.


Në fakt, ngjarja ka ndodhur para 20 muajsh, por hetimet në lidhje me vdekjen kanë përfunduar vetëm ditët e fundit, duke bërë me dije se vajza ishte goditur nga sindroma në fjalë, SADS, një sëmundje e rrallë, që në Britaninë e Madhe merr rreth 500 jetë gjatë një viti.


Djali dhe vajza në fjalë njiheshin prej rreth 3 muajsh dhe në momentin e ngjarjes, ai bëri të pamundurën për ta shpëtuar. Por nga hetimet e mëtejshme doli se nuk mund të bëhej asgjë për 18-vjeçaren, të cilën mjekët e përshkruan si simbolin e shëndetit të përkryer.


I dashuri i saj i tha policisë se ata njiheshin prej tre muajsh, por kjo kishte qenë për ta puthja e parë. "Lidhja jonë nuk ishte akoma seksuale, por ne takoheshim 2-3 herë në javë. Po shkonim në një bar së bashku dhe u kthyem pasi unë kisha harruar kartën e kreditit. Po flisnim së bashku dhe përfunduam duke u puthur në korridor, para derës hyrëse. Më pas, shkuam në dhomën e ndenjes, ku Jemma u shemb në kolltuk".


Gjithashtu, babai i djalit është shprehur se mendonte se i biri dhe vajza ishin thjesht shokë, duke shtuar se Jemma ishte shumë e ndrojtur, ndërsa nëna e saj ka deklaruar se ajo ishte notare e distancave të gjata, lojtare e mirë hokeji dhe gjithashtu gëzonte një shëndet të shkëlqyer.
Shekulli

Saçi

Ishte fundviti, 1993!
Ne ishim fëmijë e si gjithë fëmijtë e tjerë, të lumtur. Mbase edhe më tepër se fëmijët e tjerë. Ishim të barabartë dhe ajo që na dallonte ishte veçse imagjinata për të krijuar lojëra artizanale.

E adhuronim atë dritare që quhej televizor edhe pse Televizioni Shqiptar, i cili hapej pas orës 18:00 dhe filma jepte në ditët çift ( të martë, të enjte, të shtunë e të dielë).
Majmunin Hirko, Arush Dudushin, Aventurat e Çufos e Tipit, Lolën e Lelën, Ujku e Kaun, Nilsin e Tao Taon etj, i kishim parë si të babzitur, por ajo bota jonë kureshtare fëminore nuk kishte të ngopur.

Ishin përhapur zëra se do të vendosej një antenë e madhe satelitore që do të mbulonte me valë transmetimi të gjithë qytetin tonë të vogël, nga ku do të na shfaqej në televizor një kanal i ri televiziv. Nga forma që këta transmetues kishin, ishim pagëzuar me emrin SAÇ, sepse kishin pikërisht formën e saçit që piqte bukë.

Bisedonim shpesh rreth këtij argumenti, herë trillonim herë thurrnim thashetheme të mira, herë vendosnim data dhe herë i zëvendësonim me data të reja ku pritej që saçi gjigand do vinte në qytetin tonë.
Kështu ëndrra jonë ndaj saçit filloi të bëhej edhe më e besueshme kur pamë konstruksionin prej betoni që po ngrihej posaçërisht për të mbajtur gjigandin tonë. U ndërtua tek muzeumi i qytetit, deri në atë kohë i pasur e plot vizitorë, pika edhe më e lartë e qytetit, rrethuar me pisha me gjelbërim "non stop".
Emocioni që përjetuam kur mbi të u vendos saçi ynë magjik ishte i papërshkrueshëm. Fluturat përplaseshin lehtazi në bark, vendi nuk na mbante nga gëzimi. Një gëzim që lexohej aq lehtë tek sytë tanë. Një gëzim si i një fëmije që sapo ka marrë një mace shtëpiake, mezi pret të kthehet nga mësimi, për t'u kthyerr në shtëpi tek macja e tij. Një gëzim i një fëmijë që shkëmbehet me një bashkëmoshatare bukuroshe, ndaj së cilës nuk ka asnjë fjalë guxim të thotë. Një gëzim që vetëm fëmijët e kuptojnë.
Vraponin e luanim rreth monumentit të saçit. Edhe me djemtë e lagjeve me të cilat shpesh kishim jo vetëm rivalitet, por edhe përplasje të herëpashershme, ardhja e saçit në të njëjtin gëzim në paqe na kishte bashkuar.

Dhe ja, duke kontrrolluar në televizorët tanë u shfaq kanali i ëndërruar prej të gjithëve, ITALIA UNO. Të nesërmen në shkollë u informuan edhe ata të painformuarit dhe magjia e tërheqja ndaj kësaj dritareje të re, u bë kolektive.

U mahnitëm, u ngjitëm pashmangërisht ndaj tij, drejt atij horizonti të ri plot ngjyra, që na ftoi të preknim virtualisht një botë krejt të re, ku si të verbër u dashuruam me shikim të parë, për ta eksploruar në çdo qelizë.

Pa kaluar as viti, ishin jashtëzakonisht të rrallë fëmijët që tashmë nuk flisnin apo shkruanin italisht. Filmat vizatimorë, e jo veç, ishin kthyer në oksigjenin tonë të përditshëm. Ndiqnim çdo film, çdo emision, çdo spektakël madje edhe reklamat i kishim mësuar përmendësh. Kur shkonim për peshk e pasi hanim si në tryezën e rrumbullakët të Arturit fetat tona me gjalp e domate, këndonim në kor të gjitha këngët e filmave tanë vizatimorë. Përfitoj nga rasti të kujtoj "Lupen-in" tim të preferuar dhe "Storie Incredibile" të S. Splieberg-ut, në orën 22:00. Dita niste me "Tiger Sharks", i cili përfundonte pikërisht në 07:30, në kohën e duhur për t'u nisur për në shkollë. Dhe në shkollë çdo film që shihnim kthehej në një forum debati, Nëse një film gjumi nuk të kishte lejuar t'a shikoje, ishin padyshim disa shokë të palodhur, të gatshëm për të t'a ritreguar.
Kjo magji sigurisht që kishte filluar të shkaktonte edhe bezdi tek prindërit tanë, jo veç pse harxhonim energjinë elektrike tërë ditën përballë televizorit, jo veç pse "Il Principe Di Bell'Air" niste pikërisht në një orar me edicionin e lajmeve të orës 20:00, jo veç pse ne qeshnim e prindërit tanë rrinin të gufatur, jo veç se ne fëmijët bisedonim me njëri-tjetrin në italisht që prindërit të mos na kuptonin, por mbi të gjitha se ne po rriteshim me një botëkuptim të ri, shumë të ndryshëm nga prindërit tanë dhe identik me atë të fëmijëve përtej Adriatikut.

Tek saçi ynë shkonim si në një formë pelegrinazhi, për tu kujdesur e falenderuar për gjithçka na dhuronte.
 Ne tashmë mendonim, visheshim, silleshim si fëmijët e gjithë botës së qytetëruar. Të një bote që e kishim nuhatur që kur shoferëve të mauneve tranzit u thërrisnim "Guma-guma" dhe me çamçakëzët e çokollatat që na hidhnin, ia ndjemë shijen.
Dhe kjo bashkëjetesë vazhdoi për disa vite në mënyrë të mrekullueshme, derisa një mars të vitit 1997, krejt papritur një kapitull i ri u hap përpara nesh. Një kapitull filmash, por këtë herë real. Lodrat tona u bënë armët.

Lodra që shpuan me 3 vrima saçin tonë, të cilit i vodhën kokën, ashtu siç shkretuan edhe muzeumin, rajonin e policisë, bibliotekën, librarinë, shtëpinë e kulturës dhe atë të pionerit, bashkinë, depot,  dyqanet e gjithçka që pronar ishim ne të gjithë.

Dhe ishte vërtetë një koeçidencë e hidhur, që pasi saçi ynë u shkatërrua, ne filluam të blinim thasë mielli dhe një pjesë e madhe u rikthye të pjekë bukë, sërish me S A Ç.

Shkroi : Stop Injorancës http://www.facebook.com/NdalPaditurise2

Ndihem i trishtuar

(Letër e hapur drejtuar qytetarit shqiptar)

Kam njëzet vjet që ndihem i trishtuar. Në të vërtetë, duhej të ndodhte e kundërta. Duhej të isha një njeri i lumtur. Duke konsideruar propagandën e pafund për liri, demokraci e shtet ligjor, do të duhej të rinohesha çdo ditë, në kundërshtim me ligjet e natyrës.


Por, jo! Ndihem i trishtuar.
Edhe pse ushqehem më mirë, edhe pse vishem më bukur, edhe pse lëviz më lirshëm, edhe pse ndodhem larg kaosit shqiptar, përsëri ndjehem i trishtuar.
Ndoqa nga larg ngjarjet e 21 janarit 2011 dhe u trishtova. Unë isha përkrah teje i nderuar demonstrues. Unë kam qenë moralisht pranë teje edhe në 1990 kur demonstrojë paqësisht, edhe në 1996, 1997, 2001, 2009 apo sot.
Por, unë u ktheva kundër teje kur të pashë që godisje me gurë policët apo kur iu vije zjarrin makinave në bulevard. Kështu kam qenë kundër prej 20 vitesh. Unë u vura menjëherë në krah të policëve që goditeshin me gurë dhe jam edhe sot moralisht pranë policit që ndodhet ende në spital. Do të isha kundër teje edhe po të godisje me gurë një qytetar tjetër që kalonte rrugës.

Disa nga ju gabuat kur, zemërimin e ligjshëm u përpoqët ta shfryni ndaj ruajtësve të rendit. Ti kishe një mijë arsye për të protestuar, por asnjë arsye për t'iu vërsulur policit.
Ty të kanë lënë pa punë, por jo policia. Të kanë lënë fëmijët pa shkollë, por jo policia. Të kanë detyruar të mbyllesh brenda nga gjakmarrja, por jo policia. Të kërkojnë pesë mijë euro për një vend pune si mësues, por jo policia. Të bëjnë operacion vetëm për të të marrë paratë ose për të të hequr një organ të shëndoshë e për t'ia venë dikujt tjetër kundrejt parave, por jo policia. Të kanë marrë tokën dhe ua kanë ligjëruar grabitjen, por jo policia. Të kanë përmbytur e nuk të dëmshpërblejnë, por jo policia.
As Tragjedinë e Gërdecit nuk e kanë shkaktuar policët. Nuk janë policët ata që kanë shpërdoruar treqind milionë euro nga buxheti i shtetit (që janë paratë tua e të mijat) për të ndërtuar një rrugë që mund të ndërtohej më lirë. As ai që premtonte shtatëqind mijë euro nga buxheti i shtetit për një tender, nuk ishte polic. Nuk janë policët ata që kanë grabitur toka në bregdet apo që kanë ndërtuar hotele në emër të miqve e shokëve. Asnjë polici nuk i ka vajtur ndonjëherë në mend t'i "falë" pjesë të detit shqiptar fqinjëve, në këmbim të favoreve politike që i zgjasin jetën pushtetit të tij. Sepse polici as ka pushtet, dhe as mund ta bëjë atë.
Është e vërtetë që ka policë të korruptuar, që të kërkojnë paratë në rrugë apo që bashkëpunojnë me kontrabandistët e ndryshëm. Dhe, unë, së bashku me ty, jam kundër tyre. Por, mos harro! Shumica e policëve janë si ti e unë, janë unë e ti.

Mos harro!
Gjatë 20 viteve janë vrarë 200 policë dhe oficerë policie, ndërsa nuk është vrarë për motive të pastra politike asnjë prej atyre që kanë bërë ato "reforma" që të kanë sjellë ty padrejtësitë e lartpërmendura.  
Atëhere, përse i bije "Samarit" në vend që të rrahësh "Gomarin"?
 Duke goditur policin, ti mund të shfrysh dufin por jo të largosh shkakun e të këqijave që të kanë shkaktuar.

Të pashë që godisje me gurë ndërtesën e Kryeministrisë. Ajo nuk të ka bërë asgjë të keqe. Ajo është edhe e jotja, dhe e imja. Kur "Cakalli" të ka ngrënë tufën, mos iu vërsul strofullës, pasi nuk zgjidh asgjë.
Më pas, pashë se të vranë, ndërsa ishe me duar në xhepa. Unë u bëra me ty përsëri. Dhe me ty jam. Pasi të vranë, thanë se ishe kriminel sepse Ai tha se "Garda bëri dallimin midis popullit dhe kriminelëve...".

Pastaj, Ai tha se ti po bëje grusht shteti duke qenë i armatosur me çadra dhe me bishta pankartash. Kjo i gajasi të huajt që ndiqnin situatën, dhe thanë se me ato "armë" mund të bëhet Puc vetëm në filmat për fëmijë (cartoons). Kur Prokuroria tha se të dyshuarit duheshin ndaluar, Ai tha së këta duheshin shpërblyer financiarisht, dhe ashtu bëri.



Po, kush ishte Ai?
Ai është kryeministri i vendit tënd. Është ai, dalja në skenën politike të të cilit në vitin 1990 u shoqërua me djegien e 4-5 qyteteve kryesore të Shqipërisë, ashtu si hyrja e gjermanëve në këtë vend nisi me djegien e Borovës. Është ai që ka djegur katër herë vetëm Shkodrën dhe atëhere gazetat gjermane e quajtën "një ordiner i rrezikshëm".

Është ai, sundimin e parë të të cilit, gazetat angleze e patën quajtur "regjimi i gangsterëve". Jo vetëm kaq. Ai pati udhëhequr në 1998 një turmë njerëzish të armatosur me të gjithë kalibrat e armëve të ushtrisë për të zaptuar ministritë, kryeministrinë dhe RTV. Dhe e arriti këtë. Pastaj nxori në TV-në e zaptuar kryesuesin e radhës së koalicionit të tij për të njoftuar se "E morëm pushtetin".
Kur të huajt i thanë se kishte hyre gabim atje, iku dhe u ngujua në selinë e partisë së tij së bashku me njerëzit e armatosur. Më pas tha se ai nuk ishte grusht shteti por një reagim i ligjshëm i njerëzve të revoltuar nga vrasja e një njeriu të cilin e kishte dënuar dy herë më parë si ordiner. Pra, mbetet që grushtet e shtetit bëhen me duar në xhepa.
Ai është njeriu që dikur bënte presion në rrugë e parlament që oficeret e policisë të ngjarjes së 2 Prillit 1991 të arrestoheshin. Kur prokurorët i thoshin se ata janë të pafajshëm, ai ( tashmë në pushtet) urdhëronte dënimin e tyre.
Më pas, ai urdhëronte edhe ndërrimet e akuzave, ashtu si edhe ndërrimin e trupit gjykues, pasi i caktuari kishte gjasa ligjore t'i shpallte të pafajshëm. Tani që prokuroria e tij i thotë se ka persona të dyshuar si fajtorë, ai thotë se ata duhen shpërblyer. Atëherë "të revoltuarit" ishin të tij, ndërsa sot janë kundër tij.
Atëhere ai dekoroi 72 vetë nga ata që ushtruan dhunën dhe dogjën disa ndërtesa , ndërsa sot ai arrestoi 140 vetë prej atyre që mbanin çadra në duar.
Atëhere u protestua kundër zgjedhjeve të pranuara si të ligjshme prej ndërkombëtarëve dhe prej Atij vetë, ndërsa ti protestove kundër qeverisë që thotë se është e ligjshme por që nuk pranon ta vërtetojë ligjshmërinë e saj. Ti e di se fëmija legjitim iu tregohet gjithë "mysafirëve" ndërsa ilegjitimi iu fshihet të gjithëve. Ti dhe unë e dimë se fëmija, nëna e të cilit ka fjetur 30% te kohës me "jaranin", i duhet nënshtruar analizave të ADN-se për të përcaktuar atësinë, kurse ai thotë se fletët e votimit të keqnumëruara (në të vërtetë të falsifikuara) në masën 30% nuk mund të verifikohen.
Ti e dije se Ai është po Ai që ka qenë gjatë këtyre 20 viteve, prandaj edhe protestove.
  Ata të vranë. Ti protestove sepse fëmijët e tu ishin pa bukë. Ai i la tani edhe pa baba. Në të vërtetë, vrasja jote ka kohë që ka filluar. Ajo ditë ishte vetëm epilogu, vrasja jote fizike. Ty, por edhe mua, na kanë vrarë çdo ditë nga pak. Dhe, jo vetëm Ai. Ai nuk do të mund të bënte asgjë po të mos ishin edhe Ata.

Po, kush janë Ata?

Ata janë disa si unë dhe ti, por ndryshe nga ne të dy. Janë ata që gjatë 20 viteve kanë bërë çmos që, herë ta paraqesin Atë si shpëtimtari i kombit e herë të tjera si rrënuesi i kombit, ne varësi të plotësimit të nevojave të tyre. Ndërsa Ai ka qenë gjithmonë i njëjti.

A e ke vënë re numrin e pafund të priftërinjve, hoxhallarëve, dervishëve dhe imamëve që, me kokëfortësi dhe pa pushim bëjnë apologjinë e krimeve të tij dhe duan ta shesin si Bamirës e Shpëtimtar? Po numri, pambarimisht i madh, i "Burrave të Dheut" që, për shumë vjet u ndanë prej Tij, e mallkuan dhe e damkosën si Tradhtar dhe më vonë, për një kockë, u ulën në tavolinë me të, a të ka rënë në sy?  
Po Klanet dhe 55-at a i njeh, që, për çdo ditë dhe pa pushim, e hymnizojnë Atë dhe veprat e tij të turpshme?
Ti, edhe pasi të vranë, duhet ta kesh dëgjuar një Lehës të Ministrisë së Turizmit që tha se Ai ishte i vetmi burrë shteti sot në Shqipëri. Po, po, kështu tha. Këtë e tha ai, të cilit në vitin 1997 i pati djegur redaksinë e gazetës dhe i la sakat njërin prej gazetarëve të tij. Me gazetën e tij, ky Lehësi, për gati dhjetë vjet, u përpoq të na bindte mua dhe ty se Ai ishte një Monstër dhe Rrezik Kombëtar. Tani, na del që Monstra është Burrë Shteti.
Tani, na del se burrë shteti është Ai që kurrë nuk krijoi shtet, që shteti iu shkërmoq për 24 orë në vitin 1997 dhe që veten e konsideron Kryeministër, President, Parlament, Prokurori, Gjykatë, SHISH e gjithçka tjetër. Burrë shteti, pra, na qenka Ai, për të cilin, në vitin 1998, gazetat gjermane thanë se, " Si kryetar shteti, Ai rezultoi të ishte një katastrofë".
Sipas gjithë Lehësve, burri i shtetit është Ai që iu fal fqinjëve pjesë të territorit kombëtar, që ka pranuar Vetë se ka bërë kontrabandë armësh dhe nafte dhe që, me kundërshtarët politikë, komunikon me gjuhën e pastrueses më të pakulturuar të Tiranës. Ky, pra , është koncepti katundaresk dhe mesjetar për burrështetësinë.

Shumë kohë para se të të vrisnin ty, ti ke parë edhe një "kundërshtar" të tij politik që i ka dalë në krah Atij pak ditë para se të bëheshin zgjedhje në Shqipëri. Edhe pse e kishte burgosur dhe damkosur dikur si hajdut, kundërshtari iu gjend në ditë të vështira. Po pse, veç ai? Po një ministër që, dikur i pati thyer dhëmbët, a e pe tani si mori shpatën në mbrojtje të tij, ndërsa dikur kishte hipur në tank kundër tij?
Ty dhe mua na vrasin edhe ata komisionerët e votimeve që shiten për "dyzet aspra". Po të mos shiteshin ata dhe po të mos kishte me tepri Ristaner në të gjitha hallkat e drejtësisë, ne nuk do të vriteshim, as do te kishim nevojë për gurë, e, aq më pak për armë.
Po. Ti dhe unë i kemi parë të gjitha këto. Dhe ti mund të thuash se kjo punë qenka e ngatërruar, për besë.
Në të vërtetë, kjo punë tregon se nga çfarë bataku moral jemi të rrethuar unë dhe ti.  
Të gjithë këta që përmenda dhe shumë të tjerë, përbëjnë ushtrinë e atyre që duan të na vrasin mua dhe ty. Të vrasin mendjen tonë. Por, edhe shpirtin tonë. Sigurisht, kundrejt shpërblimit.
Duke na vrarë mendjen tonë, ata duan të na bëjnë të mendojmë siç duan ata. Dhe kur në të mendojmë në atë mënyrë, ata do të na sundojnë me pëlqimin tonë. Dhe, nëse ne ankohemi, ata do të shfajësohen duke thënë se ky është pëlqimi juaj, ky është vullneti juaj, ky është sundimi juaj, ose i sovranit, siç iu pëlqen atyre të na quajnë.
Me paratë tona, të grabitura në buxhetin e shtetit, ata shpëlajnë trurin tonë, në mënyrë që të vazhdojnë pambarimisht grabitjen. Ata kanë shpikur tenderin si çelësin e artë të vjedhjes së parave tona në mënyrë "të ligjshme". Parajsën e tyre e paraqesin si fatlumturinë tonë. Meqenëse, na e kanë hequr mundësinë të sigurojmë të drejtat tona në vendin tonë, duke na privuar nga drejtësia dhe siguria, ata na ofrojnë ikjen si arritjen e tyre më të madhe dhe dhuratën më të vyer që na bëjnë. Ikja jonë u shërben atyre, sepse kështu do të mund të sundojnë më lehtë të pamundurit.

Po, çfarë të bëjmë atëherë?
Me së pari duhet të ndryshojmë unë dhe ti. Pa ndryshuar ne, nuk ndryshon Shqipëria. Kur të ndryshojmë ne, do të ndryshojnë edhe ata, që në dërgojmë të na përfaqësojnë në shtet. Për aq kohë sa të votojmë njerëz që, të gjithë së bashku, kanë vlerë sa një zero dhe që marrin vlerë vetëm kur vihen pas njëshit, punët nuk do të shkojnë mirë. Ata që e votuan Atë për President në vitin 1997, në Gjendjen e Jashtëzakonshme, pa asnjë kundërshtim, ata që flasin me gojën e tyre por me mendjen e Atij, ata që ia miratuan Atij unanimisht planin për dhënien e detit fqinjëve, nuk janë ata që na duhen mua dhe ty.

Por, kujdes!
Kur ta kesh përcaktuar Djallin në njërën anë, mos mendo me naivitet se, automatikisht, në anën tjetër ndodhen Engjëjt. Mos ia jep votën Të Keqit. E Drejta dhe e Vërteta nuk janë as të majta dhe as të djathta. Të tilla janë vetëm rrugët që mendohet se të çojnë drejt se mirës së përgjithshme. Zgjidh njeriun nëse do të kesh shtet në shërbimin tënd, përndryshe do të biesh nga një e keqe në tjetrën. Mos beso se do t'i zgjidhin hallet të huajt. Rrugën tënde nuk mund ta tregojnë ata që, më shumë rëndësi i kushtojnë të drejtës së një qytetari shqiptar për të përdorur si të dojë prapanicën e tij se sa të drejtës së një milion shqiptarëve për të verifikuar votat e tyre. As ata që të këshillojnë të mos protestosh për bukën e gojës, kur në vendet e tyre protestohet edhe për qejfin e bythës.

Edhe ti, drejtues i opozitës! Kur të thërrasësh njerëzit në "dasmë", qëndro në krye të vendit. Përndryshe, nuk mund të jesh dhe as të bëhesh zot shtëpie.
Mos bëj marrëveshje me Të Pabesin, se pastaj zhgënjehesh. Duket qartë se nuk e ke besuar atë që At Fishta thoshte para gati një shekulli për Europën. Këta të sotmit janë bijtë e Saj. Duket se e ke ngatërruar shkëlqimin material të Europës me pastërtinë e saj shpirtërore. Përndryshe, nuk do të darkojë tek Krokodili dhe të ktheheshe siç kthehen të gjithë ata që ndeshin në krokodilë. Ajo që ata të premtuan se do të bëhej atje, do të ishte bërë më lehtë dhe pa shpenzimet e tyre në Tiranë.
Dhe, mos u mjafto me deklamimin e asaj që është bërë keq, por tregoje qartë se si do ta bëje mirë. Mos fol me njerëzit sikur ndodhesh para studentëve të Akademisë së Arteve, por mëso edhe artin e komunikimit me fshatarin e Dukagjinit apo të Lunxhërisë apo me minatorin e Bulqizës.

Për ty, oficerin e Gardës, kam shumë besim që nuk e ke dashur kurrë vrasjen e njerëzve. Besoj, apriori, edhe në pafajësinë tënde. Por, ti duhet të shkosh tek drejtësia dhe ta provosh këtë. Mos dëgjo Atë që, për 20 vjet, i ka shkelur pothuajse të gjitha nenet e Kodit Penal dhe e ka injoruar Drejtësinë, edhe kur është thirrur si dëshmitar. Ai i përket së shkuarës, madje asaj mesjetare. Pushteti nuk e ka bërë të arsyeshëm, por,përkundrazi, arrogant dhe prepotent.
Ti duhet të jesh fisnik.

Unë vazhdoj të ndjehem i trishtuar.

Nga Viktor MALAJ

"Unë dua një Shqipëri me shqiptarë në krye"

Shqipëria duket qartë se gjendet në presë të thikës së fateve.

E shoh këtë rrezik edhe në interpretimin e anshëm me versionet e cytura prej e përtej politikës së kulisave. A mund ta mbash një popull për dekada të tëra nën presione dhe rrena që nuk kapërdihen(?), e të gjitha këto drejtuar nga një retorikë e shëmtuar e cila proklamon shkëlqime me thelb të ndryshkur, dhe në madhësinë e qëllimit të vet mbron interesa të mëdha ekonomike të shtresëzuara nga mundi e djersa popullore?

Në 50 vjet, e ndarë në dy kampe, xhelatër e viktima, shoqëria shqiptare ende e trashëgon këtë rend si një tumor ndjellakeq të shpërhapur kudo në trup të saj.
Po të njëjtët aktorë politikë që nga Noli e këtej, njerëz të ndershëm e kokulur, punëtorë e pronarë të mëdhenj tani janë veç nëpunës e papunës prej kësaj simbioze vrastare.
Teknikat e përsosura të propagandës së trilleve që prej përkthimit monstruoz e bolshevik të Don Kishotit të Servantesit e gjer tek fytyra gënjeshtare e televizioneve pro pushtetare, e kanë trandur e mbufatur gjithë vetëdijen e një populli që s'po e merr kurrë lirinë: Lirinë e të protestuarit kundër të vërtetës së egër të korrupsionit dhe neokomunizmit që synon dita ditës ta kërrmillëzojë rrugën për progres, revoltën qytetare të penguar, të përdorur e të manipuluar për ta mbajtur pushtetin pafundësisht. Këtë interpreton, sajon dhe paraqet televizioni.
E shfaqin si një realitet të shtirur, e përdorin tërbimin dhe skamjen për ta institucionalizuar e zgjanuar një të vërtetë të thjeshtë dhe të zgjidhshme pa ndihmë komisionesh e ndihmash të tjera policore jashtështetërore, dhe këtë e bëjnë vetëm e vetëm që të përjetësojnë jetëgjatësinë e "menderes së ngrohtë" të karriges djallëzore.

Unë e dua Shqipërinë pa televizione gënjeshtare, pa gazeta e gazetarë fantazma.

Rasti më i keq i gazetarisë së shkruar është ai zotëria me mbiemrin Çupi, që tenton të rrënojë gjenerata të tëra profesionalistësh, duke treguar një fytyrë Janusi negativ, pa qëndrueshmëri e pa vizion. Njeri pa personalitet! Rasti më fatkeq i gazetarisë televizive është gazetari fort i trumbetuar klanist, pronar e pasunar, B.Fevziu.
Këtë e thotë edhe Idro Montanelli, që nëse një gazetar është i pasur, ai kurrë nuk mund ta mbajë më këtë status. Këta dhe disa të tjerë janë një trukoturp mediatik!

Jam i revoltuar për çdo gjë që ndodh në këtë vend që përveç goditjes që merr prej lobingjeve të fuqishme sllavo-greke, syrgjynoset e nëpërkëmbet edhe prej drejtuesve të vet.

Unë dua një shtet me shqiptarë në krye!


Nizam Përdrini, Shekulli

Maqedoni, kisha mbi Kala, përleshen shqiptarë e maqedonas

SHKUP-Një përleshje mes shqiptarëve dhe maqedonasve ka ndodhur sot në Shkup për shkak të ndërtimit të një kishe mbi Kalanë e Shkupit.

Përleshja ka nisur pas një proteste që ishte lajmëruar nga 19 organizata joqeveritare shqiptare që do të organizohej në Shkup kundër ndërtimit të kishës në ambientet e Kalasë. Korrepospondentja nga Shkupi për TVNeës24, Zerjeta Hajro bën të ditur se protestues maqedonas të një organizate joqeveritare u përleshën me protestuesit shqiptarë. Personat kanë hedhur sende të forta si gurë dhe shkopinj në drejtim të njëri-tjetrit dhe si pasojë raportohet dhe për disa të lënduar.
Në vendgjarje kanë shkuar dhe deputetë të partive shqiptare të cilët u përpoqën të qetësojnë situatën.

ProtestaKa qënë Lëvizja qytetare “ZGJOHU!” që kishte njoftuar sot se do të mbante protestë kundër ndërtimit të kishës në Kalanë e Shkupit, ndërkohë një iniciativë qytetare maqedonase gjithashtu kishte thirrur një protestë në mbrojtje të kësaj kishe.
Lëvizja “ZGJOHU!” nisi protestën në lokalitetin ku po ndërtohet kisha. Në njoftimin e Lëvizjes theksohet se qytetarët duhet ti bashkëngjiten kësaj revolte për ti dhënë fund “falsifikimit të historisë dhe përvetësimit të trashëgimisë kulturore dhe shpirtërore shqiptare nëpërmjet ndërtimit të kishës ortodokse në Kala dhe përpjekjeve për të shkatërruar shtëpinë e lindjes së nobelistes shqiptare Goxhe Bojaxhiu”.

Në përkrahje të lëvizjes “ZGJOHU!” u bashkuan dhe Shoqata e Historianëve Shqiptarë në Maqedoni si dhe 18 shoqata të tjera joqeveritare.
Nga ana tjetër, iniciativa qytetare maqedonase ftuan maqedonasit që të tubohen po sot rreth mesdites për të mbrojtur kishën që po ndërtohet në Kalanë e Shkupit.
Në njoftimin e këtij grupi iniciator bëhet thirrje që qytetarët maqedonas pa dallime partiake të ngrenë zërin për kishën dhe dëmin që i ishte bërë si dhe nevojën që ajo të mbrohet siç thuhet me “mure të gjallë”. Kane mjaftuar thirrjet e e te dyja paleve qe protestusit te mos ruanin gjakftohtesine dhe te nisin acarimet deri ne eksalim te situates duke goditur mes tyre me mjete te forta.

Ndërtimi i Kishës
Reagimet për ndërtimin e kishës u shtuan kur punëtorë të një kompanie ndërtimore u hetuan të martën në mbrëmje duke kryer punimet në objektin e kishës, edhe pse ishte arritur një marrëveshje qeveritare për ndërprerjen e punimeve dhe gjetjen e një zgjidhjeje që objekti në ndërtim të tërhiqet ose të shndërrohet në objekt tjetër. Drejtoria për mbrojtjen trashëgimore e Ministrisë së Kulturës bëri të ditur se po ndërtohet një muze për ekspozimin e artefakteve të gjetura nga gjurmimet arkeologjike në Kala, ndërsa gjithashtu ky objekt mund të shfrytëzohej edhe për kryerjen e riteve fetare ortodokse, pasi që në këtë lokalitet ka ekzistuar kishë që datonte nga shekulli 13.

(d.b/BalkanWeb)

Shikoni videon e kësaj ngjarjeje - Stop letargjisë e nëpërkëmbjes kombëtare - Ndal Paditurisë.

http://www.youtube.com/watch?v=n8iGvOWzeRw

Rastet Gejxh-Ikonomu, shqiptarët të mos pranojnë regjistrimin e popullsisë që kërkon Greqia

Diplomacia shqiptare është sa anemike dhe e përgjunjur, aq dhe antikombëtare; sepse i shërben pushtetit, jo shtetit.

Kjo u pa dhe u kuptua edhe njëherë nga deklarimet e Ministrit të Jashtëm, Edmond Haxhinasto dhe nga heshtja fobike e Kryeministrit, Sali Berisha.

Disa muaj më parë, Ministri i Inovacionit dhe i Teknologjisë, Genc Pollo, në një panel televiziv, krahasonte sjelljet e mundshme të dy “Kasemëve” nga Librazhdi, për probabilitetin e ndryshimit nga ata të kombësisë dhe regjistrimit të tyre si grekë.  
Njëri fshatar i varfër, i joshur nga “favoret”greke për ndryshimin e kombësisë; tjetri emigrant ekonomik i pakënaqur nga qëndrimi në Greqi, ku ka ndërruar emër dhe fe dhe që tani me siguri kërkon të kthehet dhe nuk joshet të kthejë kombësinë.
Genc Pollo i ngarkuar nga Kryeministri për të ndjekur problematikën e regjistrimit të popullsisë, si pasardhës i një familjeje, që ka precedencë kolaboracioni me grekët, i ka shërbyer dhe po i shërben kauzës greke; që sa më shumë shqiptarë të regjistrohen si grekë.
Veprimtari dhe lobisti greko-amerikan, i inkriminuar me qëndrimet e tij politike në dëm të Shqipërisë dhe të popullit shqiptar, shovinisti i fandaksur panhelenist Nikolas Gejxh (Nikos Gaxhojanis), si bir shpirtëror i superkriminelit genocidist, Napoleon Zerva, e ka kthyer Jugun e Shqipërisë, në shtëpi të dytë; ku hyn e del sa herë t’i dojë qejfi dhe flet pa dorashka kundër Shqipërisë dhe shqiptarëve.
Kohët e fundit në takimin me veprimtarë minoritarë të një partie të re të themeluar prej tyre, ai propagandoi njohjen e Protokollit famëkeq të Korfuzit dhe një Vorio-Epir të fortë. Ky një pretendim maniakal shekullor grek, që nga koha e “Megaliidhesë” e shpallur nga kryeministri grek Joanis Koletis në vitin 1844.

Siç dihet tashmë, Greqia, megjithëse vend anëtar i BE, ka pretendime territoriale ndaj Shqipërisë, për të ashtuquajturin Vorio-Epir. Greqia kërkon t’a aneksojë ketë tokë shqiptare, pa patur asnjë bazë historike dhe etnogjenetike, deri tani duke shkelur e dhunuar ligjet ndërkombëtare për të drejtat e njeriut dhe marrëdhëniet ndërmjet shteteve fqinje që kanë kontestime territoriale.
Shpëtim Idrizi e ka karakterizuar mirë me argumente Gejxhin, si një antishqiptar që propagandon barazimin e viktimës me kriminelin, madje duke e treguar viktimën si kriminel; dhe si një trumbetues i hapur i aneksimit të Shqipërisë së Jugut nga Greqia, pikërisht në shekullin e 21-të!

Konsullit defiçient grek, Theodhoros Ikonomu, i duhet thënë me forcë, para se të mund të shpallet “person non grata”; çka qeveritarët dhe kryeqeveritari shqiptar tremben shumë t’a shpallin, se vllehët nuk janë grekë. Gjithashtu i duhet thënë se mbishkrimet në gjuhën greke mbi varret e shqiptarëve ortodoksë në Korçë e gjetkë; nuk tregojnë kurrsesi që të vdekurit shqiptarë kanë qenë grekë dhe se Korça (Korica sipas grekëve) nuk është qytet i Vorio-Epirit grek.
Ka qenë një rregull në Perandorinë Osmane, ku mbi varret e ortodoksëve mbishkrimet ishin greqisht; ndërsa mbi varret e muslimanëve mbishkrimet ishin osmanishte (ndasia sipas mileteve).

Reagimi i intelektualëve shqiptarë, ka qenë i pamjaftueshëm, si në kontekst, ashtu dhe në numër ndaj këtij provokimi iritant grek, prej një konsulli ordiner grek në Korçë; i cili nuk përfaqësoka qëndrimin zyrtar të Athinës, për shpifjet e ndyra që deklaroi. Kjo duket qartë edhe nga reagimi zyrtar grek ndaj deklarimeve të Gejxh dhe Ikonomu; por edhe nga reagimi i Qeverisë Shqiptare. Nuk dihet se çfarë do të shohim e dëgjojmë nga pala greke për këtë incident, që përsëritet shpesh prej shumë kohësh, sa që nuk mbahen mend.
Paralajmërimi dhe reagimi i shoqëruar me argumente bindëse i Nënkryetarit të Këshillit të Lartë të Drejtësisë, z. Kreshnik Spahiu, lidhur me vendimet arbitrare të Gjykatave Shqiptare për ndryshimin pa baza ligjore të kombësisë së shqiptarëve vetëm me deklarimin e tyre si grekë; është një akt i rëndë antiligjor, i cili cënon thelbësisht sovranitetin e Shtetit Shqiptar. Prandaj nuk është jashtë logjikës së ligjeve ndërkombëtare dhe të vendit, kërkesa për anulimin e të gjithë vendimeve të pabaza të gjykatave në Gjirokastër, Përmet, Korçë e gjetkë për ndryshimin e kombësisë së shqiptarëve; në rrethana që tashmë dihen.

Mund të shikohet e të trajtohet edhe ndalimi me ligj i ndryshimit të kombësisë;sepse deklarimi grek i shqiptarëve kërkohet nga politika e politikanët e një shteti shovinist, i cili për vete nuk njeh asnjë minoritet në tokën e vet dhe kërkon të helenizojë, si njëqindepesëdhjetë vjet më parë, kombësitë jo greke në territorin e Greqisë dhe në territoret e vendeve fqinje me të; në zbatim të synimit efemer helenik për “ekspansion territorial grek”.

Nga Orhan ZARSHATI

Zbardhet tjetër aferë tronditëse e Ilir Metës, 1 milion dollarë për naftën e Alpetrolit

Pas imunitetit, Ilir Metës pritet t’i vihen prangat për korrupsion aktiv

Tjetër skandal tronditës me kryetarin e LSI Ilir Meta, i lakuar kaq shumë ndër vite për afera dhe skandale të ndryshme. Pas skandalit me 700 mijë euro për dhënin e një hidrocentrali një klienti të tij, Ilir Meta është përfshirë në një aferë edhe më tronditëse, ku tashmë bëhet fjalë për 1 milion dollarë.

Më konkretisht, sipas Prokurorisë Ilir Meta ka ndërhyrë tek Dritan Prifti përtë favorizuar shoqërinë “Halilaj Holding Group”, sh.a në ankandin për “Shitje nafte bruto të prodhuar nga shoqëria “Albpetrol”, sh.a, sasia 50 mijë MT”, duke i ofruar si ofertë financiare për përfitim të paligjshëm deri në 1 000 000 (një milion) dollarë që do të ndaheshin mes tyre.

“Këtë regjistrim e ka bërë për shkak të kërkesave dhe ndërhyrjeve për favore, kërcënimeve, urdhrave e presioneve, të bërë nga ana e shtetasit Ilir Meta për të realizuar gjatë ushtrimit të detyrës së tij veprime jo në përputhje me ligjin, ndër të cilat janë dhe rastet e fiksuara dhe në këtë video, që konkretisht kanë të bëjnë me propozimin, duke i ofruar shumën prej 700 mijë euro dhe 7% të aksioneve për dhënien me koncesion të H/C Egnatia Shushicë, bashkimit të përkohshëm të kompanisë “Vëllezërit Tola”, sh.p.k dhe punësimin e shtetasit Artur Hajdari si drejtues i lartë në Inspektoratin Qendror Teknik si dhe ndërhyrjen për të favorizuar shoqërinë “Halilaj Holding Group”, sh.a në ankandin për “Shitje nafte bruto të prodhuar nga shoqëria “Albpetrol”, sh.a, sasia 50 mijë MT”. Për këtë të fundit, sipas deklaruesit nga shtetasi Ilir Meta, i është ofruar oferta financiare për përfitim të paligjshëm deri në 1 000 000 (një milion) dollarë që do të ndaheshin mes tyre”, thekson Prokuroria në raportin e saj drejtuar Kuvendit, ku kërkon që Meta të ndiqet penalisht. Organi i akuzës sqaron se të gjitha këta fakte i ka nxjerrë Prifti kur është ftuar për të dhënë sqarime. “Më datën 13.01.2011, në Prokurorinë e Rrethit Gjyqësor Tiranë, është paraqitur me vullnetin e tij shtetasi Dritan Prifti, i cili në deklarimet e dhëna në cilësinë e personit që tregon rrethana të dobishme për qëllime të hetimit, sqaron se regjistrimi audioviziv i materialit të transmetuar më datën 11.01.2011 ora 20:10’ e në vijim në emisionin “Fiks Fare” nga televizioni “Top-Channel”, Tiranë është realizuar prej tij”, thekson Prokuroria.


Ilir Meta, drejt prangave

Në kërkesën drejtuar parlamentit, Prokurorja e Përgjithshme Ina Rama kërkon ndjekjen penale për ish zëvendëskryeministrin Ilir Meta, pasi, sipas saj, ekzistojnë dyshime të arsyeshme se deputeti Ilir Meta ka kryer veprën penale të korrupsionit aktiv. Prokurorja e Përgjithshme e bazon kërkesën për ndjekjen penale të Ilir Metës në vërtetësinë e videos dhe në pasojat që sjellë kjo vërtetësi. “Sipas konkluzionit të aktit të ekspertimit teknik rezulton se video regjistrimi objekt i ekspertimit është i patjetërsuar, personat që jepen në video janë të patjetërsuar dhe shkalla e gabimit është zero. Nga provat e grumbulluara deri në këtë fazë të hetimit paraprak, ka të dhëna të mjaftueshme që të çojnë në dyshimin e arsyeshëm se deputeti Ilir Meta ka kryer veprën penale të korrupsionit aktiv të funksionarëve të lartë të shtetërorë ose të zgjedhurve vendorë, të parashikuar nga neni 245 i Kodit Penal”, thekson Prokuroria. Korrupsioni aktiv, për të cilin akuzohet Ilir Meta, parashikohet në Kodin Penal si vepër që dënohen nga 1 deri në 5 vjet dhe me gjobë nga 500 mijë deri në 2 milionë lekë. Kështu pa heqjes së imuniteti dhe marrjes në pyetje si qytetar i zakonshëm, Ilir Metës priten t’i vihen prangat për korrupsion. Për Bashkimin e Evropian dhe SHBA skandali Meta do të ishte prova e fundit për drejtësinë Shqiptare.

Korrupsioni aktiv dënohet deri në 5 vite burg

Ilir Meta i thotë Dritan Priftit se ka rregulluar gjithçka me kryetaren e Gjykatës së Lartë, Shpresa Beçaj, për dhënien e një tenderi mikut të tij dhe në ë këmbim do të marrë 7% të investimit dhe 700 mijë euro në dorë. Ndërkohë Meta i ofron Prifti 500 mijë dollar për një aferë nafte. Kjo përbën vepër penale dhe personi që e konsumon, sipas Kodit Penal dënohet deri në 5 vite burg. “Korrupsioni aktiv i funksionarëve të lartë shtetërore, të zgjedhur vendor-neni 245. Premtimi, propozimi ose dhënia tërthorazi ose drejtpërdrejt i çfarëdo përfitimi të parregullt, funksionarëve të lartë shtetërorë ose të zgjedhurve vendorë, për vetë ose për persona të tjerë për të kryer ose mos kryer një veprim, që lidhet me detyrën a funksionin e tij, dënohet me burgim nga një deri në pesë vjet dhe me gjobë nga pesëqind mijë lekë deri në dy milionë lekë”, thuhet në Kodin Penal.

Meta: Imuniteti im të hiqet pa procedura
Kreu i LSI-se Ilir Meta, ka deklaruar se do t`i kërkojë kryetares së Kuvendit Jozefina Topalli, për të hequr imunitetin e tij pa procedura. “Me qëllim që të çmontohen akuzat televizive ndaj personit tim, në emër të opinionit publik, i kërkoj zonjës Topalli vazhdim të deklarimit tim për dhënien e imunitetit në mënyrë vullnetare, që ta autorizojë atë pa procedurë parlamentare, në mënyrë që prokuroria të mos ketë asnjë justifikim për detyrime ligjore. Sa u përket hetimeve për video-kasetën me Priftin, jam i pari i interesuar për ecurinë e tyre në respekt të moralit tim. E lashë imunitetin me vullnet dhe dëshirë e kam kurajë të përballem me të vërtetën”, tha ai. Meta ka e ka vlerësuar videon me Priftin si një sulm politik ndaj tij,duke shtuar ndër të tjera faktin se e vërteta le të dalë me ekspertizë vendase dhe të huaj dhe se këto ekspertiza i kemi realizuar. “Me teknologjinë e sotme, është e lehtë të manipulosh, por sot gjithashtu është e lehtë që të verifikohen manipulimet”, tha ai.

Adriatik Doçi, G. Sot

Dy video, prokuroria kërkon imunitetin e Metës dhe Priftit

Prifti filmon veten duke marrë ryshfet 70 mijë euro

Prokuroria e Përgjithshme ka kërkuar Kuvendit heqjen e imunitetit për Ilir Metën e Dritan Priftin, të akuzuar për korrupsion. Eksperti amerikan zbulon videon e fshirë në kompjuterin e Priftit, ku ai filmonte veten duke marrë ryshfet
Prokuroria e Përgjithshme ka dorëzuar kërkesën për heqjen e imunitetit të deputetëve Ilir Meta e Dritan Prifti.

Kërkesa vjen pas hetimeve që janë bërë për një video të publikuar në media më 12 janar. Në video shfaqet zv/kryeministri duke kërkuar nga zyrtari i partisë së tij të bëjë pazare korruptive. Video shkaktoi shumë debat. Prokuroria e Tiranës nisi hetimet dhe pasi gjeti elementë të veprës penale ia nisi dosjen Prokurorisë së Përgjithshme për shkak se bëhej fjalë për hetimin e njerëzve me imunitet parlamentar. Edhe pse nuk ka një njoftim zyrtar mësohet se akuza ndaj Metës është për korrupsion aktiv. Kurse akuza ndaj Priftit është korrupsion pasiv.

Prokurorja e Përgjithshme e bazon kërkesën për ndjekjen penale të Ilir Metës në dy pika: Së pari, në dëshmitë e Dritan Priftit, të cilin e citon se: regjistrimin e ka bërë për shkak të kërkesave dhe ndërhyrjeve për favore, kërcënimeve, urdhrave dhe presioneve të bëra nga Ilir Meta gjatë ushtrimit të detyrës. Sipas dëshmisë se Dritan Priftit, të cilës i referohet prokurorja e Përgjithshme, veprimet jo në përputhje me ligjin janë edhe rastet e fiksuara në video, që kanë të bëjnë me ofrimin e shumës prej 700 mijë euro dhe 7% të aksioneve për dhënien e koncesionit te një hidrocentrali.

Pika e dytë ku mbështetet prokurorja e Përgjithshme për të kërkuar heqjen e imunitetit të Ilir Metës dhe ndjekjen penale të tij është konkluzioni i një eksperti amerikan, konkluzion i cili i bashkëlidhet kërkesës për imunitet. Në këtë konkluzion mes të tjerash thuhet se: "Videoja qe është transmetuar në programin televiziv dhe që gjendet në USB-në (e dorëzuar nga Dritan Prifti si provë), në fakt është vetëm gjysma e videos. Videoja e plotë gjendet në sistemin e kompjuterik (po ashtu të dorëzuar nga Dritan Prifti si prove). Duket se videoja e plotë është ndarë në dy video të ndryshme, shprehet eksperti, duke shtuar se nuk ka gjetur prova që personat që jepen në video janë tjetërsuar. Eksperti thotë gjithashtu se nuk ishte në gjendje të pastronte segmentin audio të videos me pajisjet që kishte në dispozicion. Data në BIOS dhe koha në kompjuter ishin në përputhje me datën dhe kohen aktuale në Shqipëri." "Si rezultat, konkludon eksperti, duket se te gjitha datat dhe kohët e dhëna më parë në këtë raport janë te sakta".

Prokurorja e Përgjithshme thotë në kërkesën e saj se "sipas konkluzionit të aktit të ekspertimit, rezulton se videoregjistrimi është i patjetërsuar dhe shkalla e gabimit është zero".

Ndërsa historia për ndjekjen penale të Dritan Priftit për korrupsion pasiv, në bashkëpunim, megjithëse bazohet tek videoregjistrimi i bërë prej vetë zotit Prifti, ka marre një rrjedhë të papritur. Në kërkesën e saj për heqjen e imunitetit të Dritan Priftit, Prokurorja e Përgjithshme është bazuar sërish tek akti i ekspertit amerikan për të njëjtin material të dorëzuar prej Dritan Priftit. Në kompjuterin ku zoti Prifti kishte hedhur materialet e regjistruara prej tij, eksperti thotë se ka zbardhur edhe një video e cila ishte fshirë nga aparatura. Përmbajtja e kësaj videoje të fshirë shpjegohet në kërkesën e prokurores se Përgjithshme për ndjekjen penale të Dritan Priftit për korrupsion pasiv. Prokurorja e Përgjithshme shkruan se: "nga ekspertimi teknik i provave materiale ka rezultuar se në to ekziston edhe një video tjetër e cila është fshirë dhe që është rikuperuar nga eksperti. Në video janë të regjistruar dy persona, ish ministri Dritan Prifti dhe ish zëvendësministri i Ekonomisë, Leonard Beqiri. Këta shtetas, sipas asaj që evidentohet në video, kanë zhvilluar biseda për përfitime financiare të parregullta që vijnë nga ushtrimi i funksioneve te tyre publike".

Prokurorja e Përgjithshme thotë se në këtë video në një moment shihet që Dritan Prifti dhe Leonard Beqiri ndajnë mes tyre një shumë parash prej 70 mijë eurosh. Nga provat e grumbulluara, thotë prokurorja e Përgjithshme, ka të dhëna të mjaftueshme që të çojnë në dyshimin e arsyeshëm se deputeti Dritan Prifti ka kryer veprën penale të korrupsionit pasiv në bashkëpunim. Korrupsioni aktiv, për të cilin akuzohet Ilir Meta, parashikohet në kodin penal si vepër qe dënohen nga 1 deri në 5 vjet dhe me gjobe nga 500 mije deri në 2 milionë leke. Ndërsa korrupsioni pasiv në bashkëpunim, për të cilin akuzohet Dritan Prifti dënohet nga 4 - 12 vjet dhe me gjobë nga 1 - 5 milionë leke.

Laptopi i Priftit nxjerr në shesh të dhëna "të papritura", që përfshijnë edhe vetë akuzuesin në afera korruptive.

Eksperti USA: Nuk ka montazh

Mua më është kërkuar që të ekzaminoj driver-in dhe të përcaktoj nëse dosjet e videos janë tjetërsuar (duhet të theksoj se tjetërsimi i videos është një proces shumë i vështirë dhe se programi për të bërë të mundur këtë gjë është shumë i shtrenjtë). Unë i studiova dosjet e programit (Program Files) dhe nuk gjeta asnjë program softuerë të instaluar që të ishte përdorur për tjetërsimin e videos.

Më poshtë gjeni opinionet e mia:
Kamera ka kapacitet ruajtës të brendshëm prej 8GB dhe është përdorur për të regjistruar në versionin video. Ajo është lidhur me sistemin e kompjuterit portabël laptop. Po ashtu, unë isha në gjendje që të zbardh një video që ishte fshirë nga aparatura. USB-ja përmban tre dosje (dokumente) video që janë formate të ndryshme të të njëjtës video. Video që është transmetuar në programin televiziv dhe që gjendet në USB, në fakt është vetëm gjysma e videos. Video e plotë gjendet në sistemin kompjuterik. Duket se videoja e plotë është ndarë në dy video të ndryshme...

Prokuroria ka kërkuar pranë parlamentit të hiqet imuniteti i ish-zëvendëskryeministrit Ilir Meta, që të fillojnë hetimet për videon korruptive

Eksperti
Video e re e zbuluar nga prokuroria shqiptare është regjistruar nga vetë ish-ministri Dritan Prifti. Burime të prokurorisë pohuan dje se ajo është zbuluar nga një ekspert amerikan, i cili ka punuar më parë edhe me organet hetimore në SHBA. Ky është një person i njohur në fushën e informatikës dhe ka mundur që të gjejë videon e fshirë në hardiskun 8GB të "orës së tavolinës", me të cilën ishte filmuar videoja.

Video
Sipas burimeve të prokurorisë, video në fjalë është 32 minuta e gjatë. Skena është në zyrën e ish-ministrit Dritan Prifti dhe përveç tij, aty ndodhet edhe zv.ministri i Ekonomisë, Leonard Beqiri. Në video shfaqet një shumë prej 70 mijë eurosh, e cila, sipas prokurorisë, është ndarë mes Priftit dhe Beqirit. Burimet e prokurorisë pohuan se zëri në video është i dobët, por gjithsesi ekspertët kanë mundur që të nxjerrin thelbin e saj.

Ndërkombëtarët
Bashkimi Europian dhe Ambasada Amerikanë kanë shprehur shqetësimin e tyre për situatën e krijuar së fundmi në parlamentin shqiptar. "Ambasada Amerikane dhe Bashkimi Europian shprehin shqetësimin e thellë se disa anëtarë të parlamentit kanë kryer sjellje shumë të pahijshme gjatë seancës së fundit. Populli shqiptar pret që anëtarët e parlamentit të sillen me maturi, aq më tepër në situatën e tanishme, duke treguar respekt për kolegët, si dhe për institucionin e Parlamentit të Republikës së Shqipërisë. Mosmarrëveshjet mes partive duhet të zgjidhen përmes debateve civile dhe dialogut", - thuhet në deklaratën e përbashkët të Bashkimit Europian dhe Ambasadës Amerikane.

G. Shekulli

'21 janari', arrestohet gardisti i videos së vrasjes së Ziver Veizit

Burime të rezervuara të Prokurorisë kanë pohuar arrestimin e Agim Llupos, me detyrë oficer i Gardës së Republikës. 

Agim Llupo është gardisti që shfaqet duke qëlluar në videon ku dëshmohet vrasja e protestuesit Ziver Veizi në 21 janar.

Dyshohet se oficeri i Gardës, Agim Llupo në demonstratën e 21 janarit, ka patur në përdorim armën automatike, tip "MP5", me të cilën është qëlluar Veizi.



Shekulli

Korça quhet Vorioepir, thotë konsulli grek

Korçë, 6 shkurt - Me idenë e bashkimit të kombit grek, thirrje për bashkim dhe helenizim janë bërë nga Korça nga diplomatët e shtetit fqinj, në 20 vjetorin e themelimit të Omonias në Korçë. Konsulli grek Theodhoros Ikonomu ka përshëndetur grekët e Korçës duke theksuar se edhe njëherë do të përsërisë të njëjtin mesazh, atë se në Korçë ka grekë, raporton Top Channel.

Bashkë me dy deputetët grekë të Janinës dhe Follorinës, konsulli grek ka mbështetur idenë e regjistrimit të grekëve, ndërsa ka bërë thirrje për bashkim në emër të Vorioepirit.

“Përshëndes grekët e Korçës sepse kjo që ndodh sot ju përket atyre. Do të jap edhe njëherë të njëjtin mesazh: Po, ekzistojnë grekë në Korçë. Po, vllenjtë janë grekë. Grekë, mos u trembni nga regjistrimi i popullsisë, të shpallni origjinën reale dhe të gjithë atyre që janë në dyshim dhe me frikë dhe pyesin veten jam me siguri grek, ju them një gjë, shkoni në varreza dhe shikoni varrezat e etërve dhe gjyshërve tuaj dhe gjuhën në të cilën janë të shkruar dhe merrni vendimin tuaj.
Janë në gjuhën greke.

Kjo betejë nuk mbaron me regjistrimin e popullatës, por nis me regjistrimin e popullatës greke.

Eksistojnë të drejta të minoriteteve. Por këto të drejta duhet të vihen në funksion në të gjitha zonat e Shqipërisë të cilat përfaqësojnë emrin Voriepir. Ky është Vorioepiri. Në Vorioepir eksiztojnë grekë, kjo vërtetohet dhe do vërtetohet më tepër kur të regjistrohet popullata dhe këtu duhet të funksionojnë të drejtat e minoritetit. Kurajo, shpresë dhe betejë”, është shprehur ai.

Deklaratat e tij janë mbështetur edhe nga dy deputetët grekë të Janinës dhe Follorinës, Mihalis Pandulas dhe Stathis Theodhoridhis.

Duke i quajtur bashkëkombas “grekët” e Shqipërisë, deputetët grekë i janë referuar më shumë deklarimit të kombësisë dhe regjistrimit të popullatës greke në Korçë dhe në Shqipëri.

Ky ka qenë në thelbin e deklaratave të dy deputetëve grekë të cilët kanë qenë të pranishëm në ceremoninë e 20 vjetorit të themelimit të degës së Omonias.

Burimi:http://shqip.time.mk/read/d8131e503d/d8ee4d7a4e/index.html

Pse kam zgjedhur Shqipërinë?

Jam ulur për të shkruar me një ndjesi shtypëse trysnie të brendshme - është diçka që dua ta bëj të kuptueshme - por filloj të radhis fjalë pa një ide të qartë sesi do të komunikoj një gjë kaq absolutisht të thjeshtë.

Sipas botës prej nga rrjedh, kam bërë një zgjedhje në dukje donkishoteske dhe ndoshta farfurishëm romantike dhe jopraktike. Kam shitur biznesin dhe apartamentin, sa për të dalë me të miat, dhe jam shpërngulur me pak valixhe me sende të zgjedhura pa sistem në Shqipëri - për të qenë specifike në Shqipërinë e Epërme, në rrethin e Tropojës, deri më tash ndoshta një nga rajonet më të varfra dhe të prapambetura e të harruara të Europës. Për ta bërë edhe më të mallkueshëm jopraktikalitetin e vendimit tim, më duhet të shtoj se nuk kam asnjë burim të ardhurash, asnjë plan për diçka të tillë dhe, as ndonjë mendim të qartë sesi do të jetë e ardhmja ime. Siç as nuk jam në ndonjë moshë që t’ia fal vetes një qëndrim kaq kavalier ndaj të ardhmes. Në botën time unë duhet të isha duke planifikuar me mend në kokë për pleqërinë. Epo, nuk jam.

Kështu që cytja ime është të shpjegoj kuptimin faktik të vendimit tim - të komunikoj se pse jam absolutisht e sigurt që ky është vendimi më i mençur dhe zgjedhja më praktike e jetës time deri më sot. Çfarë paska kaq magjepsëse kjo Shqipëria? Çfarë ka këtu që më turbullon dhe nuk e kam hasur në vendet e tjera ku kam qenë? Diçka të njëmendtë dhe të prekshme, që vlen më shumë se çfarëdo kam braktisur? Dhe çfarë është ajo që shoh dhe që të tjerët nga bota ime nuk e kapin e që shpesh duket sikur nxitojnë ta ndihmojnë Shqipërinë të humbë pikërisht atë që, sipas meje, e bën atë kaq të vlershme? Diçka për të cilën ia vlen të ngresh zërin? Diçka që është bash çka bota ime duhet të marrë si mësim? Ose të rimësojë atë që kaq shpesh duket se harrohet. 

Mendja shigjetohet nga imazhe që nuk dinë të organizohen. Argumente dhe kundërargumente. Në njëfarë mënyre mendoj se arrijnë të bëjnë bashkë një përgjigje ose diçka të tillë që duket si arsyetim, gjithsesi.

Një burrë në një shitore në Tiranë, ku unë bleva një kapotë elegante kashmiri për gjysmën e çmimit (aq sa do kushtonte një darkë për dy vetë në Neë York) u intrigua, si të gjithë shqiptarët, nga zgjedhja ime: Shqipëria e periferisë para Neë York-ut? Ai ka jetuar në Londër; i njeh të dyja botët dhe fillon të argumentojë arritjet e Shteteve të Bashkuara dhe Anglisë - pavarësisht sesi janë sjellë me pjesën tjetër të botës, ato janë siguruar që qytetarët e tyre të çojnë një jetë të mirë, gjë të cilën qeveritë shqiptare s’e bëjnë dhe as e kanë bërë. Pjesa e dytë e deklaratës së tij është sigurisht e vërtetë, por unë filloj të psherëtij - nuk do të debatoj rreth Anglisë, por Amerika? Një ndër përqindjet më të larta të vrasjeve, përqindjen më të lartë të vdekjes së foshnjave nga të kequshqyerit, arsimimi i keq, mungesa e sigurimeve shëndetësore, përqindje të lartë të të burgosurve … dhe ndër më të privilegjuarit në këtë vend, 27 milionë njerëz në antidepresivë (sipas Arkivave të Psikiatrisë Qendrore, 2009)? Nuk jam e sigurt. I përmend mënyrën me të cilën njerëzit në Shqipëri kujdesen për njëri-tjetrin dhe burri në dyqan buzëqesh dhe më thotë, ‘ah, po, por a e di nga vjen kjo? Nga mungesa e qytetarisë. Ne ende kemi nevojë për njëri-tjetrin. Por kur fillojmë të kemi sukses, nëse ia arrijmë kësaj, jeta do të bëhet si në Angli - gjithsecili për vete.

Ja edhe një tjetër pamje: unë, Alfredi, vëllai i tij Skënderi, jemi në Kamenicë, fshati i strukur lart pranë kufirit me Kosovën, ku nëna e Alfredit, Sosja, u rrit. Bora nuk na lejon për të shkuar në Valbonë dhe kemi ndalur këtu për sonte. Graniti, kushëriri i Alfredit, një djalosh i stërmadh përmasash herkuliane, po na pret në Doganë me dy vëllezër të tij (ata janë nëntë fëmijë, që jetojnë këtu me prindërit e tyre, vëllanë e Soses dhe gruan e tij). Të gjashtë kacavirremi në makinën e familjes, një imitim fuoristrade, dhe nisemi përmes dëborës përgjatë një shtegu gjarpërues, tabani i të cilit është natyrisht baltë e gurë. Ngecim disa herë dhe të gjithë dalim jashtë për ta shtyrë nën dritën e hënës. Çfarë do të bëje nëse ia behnin ujqit? - më pyet Skënderi. Për besë, unë do ia fusja vrapit!- thotë ai. Vjen një moment kur unë rrëshqas dhe bie me fytyrë në dëborë dhe të gjithë qeshim.

Pas nja një ore mbërrijmë - në këmbë, pasi makinën e braktisëm diku më larg. Gratë e shtëpisë e hedhin veten te këmbët tona duke qeshur dhe duke na ndihmuar të heqim këpucët e ngrira; na fusin në odën e miqve ku bubullon zjarri në një stufë drush dhe ia fillojnë procesit të gjatë të zbavitjes së mysafirëve.

Më japin papuçe të thurura me dorë, për të ngrohur këmbët, pasi më ulin në një karrige ngjitur me zjarrin. Të katër gratë fillojnë e pyesin vizitorët me radhë: Si je? A u lodhe? A u mërzite? Nanën, si e ke? Po vëllanë? Motrën? Fëmijët?

Na gostisin me lëng portokalli. Dhoma është e thjeshtë: mure të lyer me gëlqere, stufa, televizori, tri kanape mbuluar me copë të kuqe e të zezë. Në një prej mureve, një orë e sofistikuar brenda një kornize, duket si diçka e dalë nga një copë veçanërisht e shkëlqyer arkitekture islamike; në anën tjetër, një kalendar i madh me reklamën e diçkaje të cilën tani e kam harruar. Një qilim i trashë në dysheme. Na shërbehet kafe turke në kupa të vogla delikate dhe raki të bërë vetë, futur në një shishe coca-cola. Cigaret nuk kanë të pushuar dhe ato ndërrojnë duar derisa secili prej burrave ka një stivë të vogël me to ngjitur me kupat e kafesë.

Kuvendi rrotullohet rreth protestave në Tiranë - një anëtar i qeverisë ka incizuar një ministër tjetër duke kërkuar një ryshfet prej 700 mijë eurosh nga një prej kontraktorëve të një projekti në infrastrukturë dhe ia ka dhënë videon një emisioni të njohur televiziv.

Kjo është krejtësisht normale dhe të gjithë e dinë, por asnjëherë më parë nuk është dokumentuar kaq pamohueshëm. Si kundërpërgjigje, nja 20 mijë shqiptarë dolën në rrugë. Nja 20 mijë shqiptarë dhe të paktën një amerikan shkoi sa për të parë dhe, kjo natyrisht, isha unë.

Secilit i vënë përpara një pjatë të stërmadhe me të paktën pesë gjëra të ndryshme - dy lloje mishi, qofte të bëra vetë, patate të skuqura, speca të regjur të mbushur me lakër, një kos i trashë dhe i verdhë që e quajnë ‘ngjyem’, ndjekur nga supë lakre me mish të tharë e të zier në të e më pas nga pasta me, nëse kujtesa më ndihmon, më shumë mish dhe, e gjitha kjo natyrisht, shoqëruar me kanistra që mbushet e zbrazet me një bukë të ngrohtë e të butë të bërë vetë.

I zoti i shtëpisë po na rrëfen të rejat e fundit që transmeton televizori rreth pasojave të protestës. Ndërsa unë dhe Alfredi ishim në protestë gjatë orëve të para të saj, mbeta e tronditur, e impresionuar në fakt, me mënyrën me të cilën policia, karfosur me mjete antiprotestë, qëndroi e qetë dhe pa reaguar nën shiun e gurëve, të cilët protestuesit ua hidhnin; copa mermeri të thyera nga shkallët e mauzoleumit të Enver Hoxhës, që ndodhej, si për lehtësi të gjërave, afër me Kryeministrinë. Si mundën të mos lëviznin as edhe një qepallë, teksa makinat e policisë të parkuara në shkallët e mauzoleumit u përmbysën dhe iu vu flaka? Mbi protestuesit u derdh gaz lotsjellës, por kjo ngjante më shumë me një formalitet, pjesë e procedurës dhe nuk bezdisi asnjë prej nesh. Më dukej sikur një simpati e nënzëshme ishte në veprim, në kuptimin se njerëzit ishin absolutisht brenda të drejtës së tyre për të demonstruar me forcë, gjë e cila, në rrafsh filozofik, kështu ishte. Natyrisht, sipas filozofisë amerikane, e cila, e pëlqen ose jo, ruan me anë të Amendamentit të Dytë të Kushtetutës të drejtën për të mbajtur armë - specifikisht për të mos u çarmatosur nga qeveria, rrënjët e kësaj nevoje, të paktën në kryeherë, ishin një mbrojtje për njerëzit, në rast të nevojës për të reaguar kundër një regjimi shtypës.

Hapet një shishe verë dhe mbushen gotat rreth e rreth. Kortezia e çuditshme dhe komplekse që vura re në protestë - kur nuk ishin duke gjuajtur gurë apo u vënë zjarrin makinave, protestuesit (shumica burra të moshuar me ombrella elegante) ishin të qetë, madje edhe të qeshur dhe si gjithnjë me një brerore mirësjelljeje - zgjati për ca orë, por kur ra mbrëmja tre burra u vranë, të qëlluar, siç hamendësohet, nga policia. Pamjet e dy prej burrave tek këputeshin nga plumbat do të jepen herë e pafund në televizione. Në një moment, kur unë ngatërrova diçka në shqipen time fëminore, i zoti i shtëpisë reagoi duke thënë ‘epo, ky është kapitalizmi. Nëse ke para, mund të hash. Nëse jo, mund të vdesësh. Kjo është e gjitha’.

E zonja e shtëpisë më afrohet, ma merr pirunin, ia ngul një salsiçeje të kolme dhe ma jep duke këmbëngulur ta ha e ta shoqëroj me verë. E gjitha kjo përsëritet disa orë më vonë për mëngjes. Me sa di unë, e vetmja e ardhur që këta njerëz kanë janë një tufë prej 50 gjelash. Fëmijët nuk kanë shkuar në shkollë. I zoti i shtëpisë, sidoqoftë, më thotë Alfredi, është burrë me shkollë. E ka kryer të mesmen.

Ja edhe një tjetër pamje: në televizor shohim një grusht njerëzish që sillen rreth portës së Kryeministrisë. Papritur - videoja nuk ka kolonë zanore të dallueshme - një burrë bie përtokë qetësisht. Ai është qëlluar nga një prej snajperëve në çatinë e godinës së qeverisë. Plaku afër tij e sheh sikur po i thotë ‘e, me çfarë po luan?’ Pastaj e kupton. Ai përkulet mbi trupin e rënë, ia hedh krahët anash dhe thërret për ndihmë.
Të tjerë mbërrijnë dhe e marrin trupin me vete. A shihni edhe ju atë që shoh unë? Askush nuk ia mbathi. Nuk ikën nga plumbat. U afruan për të ndihmuar. 

Ja edhe pamja e fundit: pak para se të lëmë Kamenicën, jam ulur në borë në anë të një muri që shërben si rrethim për shtëpinë. Një prej vajzave të shtëpisë ulet afër meje. Vështrojmë së bashku kah kodrat e mbuluara me borë, absolutisht të heshtura dhe lavdishëm të zbrazëta. Një harabel i madh luan në një pemë të ngrirë duke hedhur shkrifla bore përtokë. A të pëlqen Shqipëria, më pyet ajo. Oh, po, them unë. E dashuroj. Kthehem dhe e shohim njëra-tjetrën në sy duke buzëqeshur gëzueshëm. Po ti?, e pyes. E shoh teksa kthehet dhe u hedh sytë maleve. Oh, po, thotë ajo, ende me buzë në gaz. Po.


Catherine Bohme

Një vampire shqiptare në Hollivud

Intervista / Alma Saraçi, rrëfimi i aktores nga Elbasani, largimi në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, karriera si aktore dhe bashkëpunimet me emrat e suksesshëm të Hollivudit.

Ajo do të luajë rolin e një vampireje në një film të regjisorit amerikan Xhon Regan. Është Alma Saraçi nga Elbasani, por që prej 8 vitesh jeton në Amerikë. Po aq sa këto vite, numërohen dhe filmat ku ajo ka interpretuar si aktore. Saraçi ka lindur në prill 1984, në Elbasan. Ka luajtur në teatër qysh në moshë të vogël dhe është angazhuar në televizione lokale, përpara se të zhvendosej në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, në moshën 17-vjeçare. Tashmë, ajo po përjeton një nga periudhat më të suksesshme të jetës, por, për më tepër na i tregon vetë në këtë rrëfim të detajuar për "Sh2"-in.

Sa të vështirë e kishte Alma që ta gjente veten në një vend të madh dhe të ëndërruar nga të gjithë?
Vitet e para ishin më të vështirët, për të mbijetuar, duke mësuar gjuhën, duke shkuar në shkollë, duke punuar gati çdo ditë pas shkolle dhe duke iu adaptuar jetës. Gjëja më e lehtë ishte gjimnazi, këtu gjimnazi është shumë i lehtë, dhe detyrat ishin shumë më të lehta se në Shqipëri. Kështu që e përdora kohën duke mësuar anglisht. Kur arrita në universitet i ndjeva shumë më tepër ato diferencat kulturore dhe stresin që ndjen kur je imigrant. Unë isha me fat se gjithmonë kam pasur prindër dhe shoqëri që kanë qenë pozitivë. Jeta në Amerikë nuk është kaq ideale. Pjesën më të madhe të kohës je duke punuar ose duke i dhënë makinës. I ka avantazhet, por në të njëjtën kohë çdo gjë e mirë në jetë vjen me një çmim që duhet ta paguash me një lloj mënyre.

Keni mbaruar një shkollë, çfarë?
Po, kam shkuar në "Kolegj" që është i njëjtë si Universiteti në Shqipëri. I fillova studimet për Biologji dhe Literaturë franceze, por pas vitit të parë e lashë Biologjinë dhe studiova Teatër, Literaturë franceze dhe Filozofi.

Alma, ju keni ikur adoleshente nga Elbasani, si e kujtoni fëmijërinë tuaj në atë qytet?
Elbasani ka një melankoli të bukur si qytet që gjithmonë më ka frymëzuar që kur isha e vogël. U rrita si me jetën tipike shqiptare. Me prindërit dhe vëllanë dhe me shumë kushërinjtë.

Çfarë ju ka lidhur me aktrimin dhe cilat janë angazhimet e tuaja?
Për mua, aktrimi është mënyra më e bukur për vetë shprehjen. Është një pjesë shumë e rëndësishme në jetën time si njeri dhe si artist. Që kur kam qenë e vogël më ka pëlqyer shumë dhe sa më shumë jam rritur, aq më tepër e shikoj veten si aktore, është një mënyrë për të treguar histori dhe përralla. Tani për tani kam punuar pjesën më të madhe në role kryesore në filma të pavarur dhe në të ardhmen shpresoj të punoj në filma më të mëdhenj.

Kemi lexuar që së fundi do të luani rolin e një vampireje në një film, na tregoni pak më gjatë për të dhe për këtë rol?
Luaj rolin a Marianës, një vampirë elitiste që kapet nga Robin Hud dhe bashkë krijojnë një marrëdhënie të rrezikshme.

Pse ky rol?
Unë u kontaktova nga producentët para disa muajsh të bëja një konkurrim për këtë rol. Sa fillova ta lexoja, më pëlqeu shumë projekti dhe personazhi, kështu që u përgatita për konkurrim dhe ia dërgova regjisorit. Nuk e vrava shumë mendjen, por në të njëjtën kohë doja ta luaja këtë rol se është shkruar shumë bukur. Mariana është një femër e fortë dhe shumë komplekse, edhe pse ajo është një vampirë nuk është një karikaturë.

Kush do të jenë bashkëpunëtorët tuaj në këtë film?
Aktori që do të luajë rolin e Robin Hud është DJ Perry dhe ne kemi bashkëpunuar në dy projekte të tjera. Ai është një aktor dhe producent shumë i talentuar. Kemi punuar bashkë në filmin "Karma, Crime Passion Reincarnation" që u xhirua në Indi dhe në filmin "Benjamin" xhiruar në verën e vitit të kaluar në Nju Jork. Xhon Regan (John Regan) do jetë regjisori, dhe Xhon është një nga regjisorët më pasionantë që kam takuar në Hollivud. Ai ka një sy shumë të fortë si regjisor dhe është gjithashtu një shkrimtar shumë i mirë.

Keni takuar emra të rëndësishëm të kinematografisë, na përmendini disa prej tyre dhe komplimentin më të bukur që keni marrë për talentin tuaj?
Para dy vjetësh, kur fillova të punoja në Los Anxhelos, pata një pjesë të vogël në një film me Orlando Blum. Në këtë skenë, unë isha një "groupie", një vajzë që ndjek grupin e atij muzikanti, ai ishte një "rockstar". Orlando ishte një aktor shumë i sjellshëm, edhe më bëri pyetje për Shqipërinë. Vjet punova në filmin "Get him to the Greek" dhe pata mundësinë të punoja shumë afër aktorit anglez Russell Brand, ne improvizuam bashkë një video muzike për filmin, ai është një shakaxhi i madh. Mendoj se komplimenti më i bukur dhe i rëndësishëm është momenti kur fiton një konkurrim, kur ke mundësinë të punosh me artistët e tjerë. Sigurisht, është mirë kur puna jote si artist komplimentohet dhe unë jam shumë mirënjohëse për ato fjalë të mira që më thonë për ndonjë rol ose film që kam bërë, sidomos në fillimin a një karriere.

I ruani kontaktet me miqtë e tu këtu në Shqipëri?
Pak, në facebook kam pasur mundësinë të lidhem me shoqërinë nga shkolla e mesme.

Na përshkruani pak atmosferën ku jetoni, lagjen, shtëpinë?
Jetoj në Uest Hollivud, një nga lagjet më të famshme në Los Anxhelos. Është shumë bukur, shumë aktorë jetojnë në këtë pjesë të qytetit. Është pak si Elbasani se ka kodra shumë të bukura me shtëpi moderne. Los Anxhelos është një qytet shumë i madh, dhe lagjet janë shumë të shpërndara. Zakonisht je në makinë për një kohë të gjatë, se ka gjithmonë trafik. Unë jetoj në një apartament shumë të lezetshëm, quhet "loft". Muret janë të larta dhe dyert, dhe muret në pjesën më të madhe janë me xhama. Nga ballkoni shikoj gjithë Los Anxhelosin nga ana perëndimore. Më pëlqen shumë të jetoj në këtë anë të qytetit se ka edhe shumë kafe dhe parqe të këndshme.

Cili është koncepti juaj për dashurinë, çfarë është dashuria për ju?
Dashuria është një nga ndjenjat më të bukura në jetë, po gjithashtu një ndjenjë shumë delikate, që duhet ta respektosh dhe ta marrësh seriozisht. Dashuria është më e lehtë ta ndjesh se sa ta përshkruash. Për mua dashuria është një pjesë shumë e rëndësishme e jetës.

A po përjetoni tani një dashuri. Keni momentalisht një djalë pranë, me të cilin jeni e dashuruar?
Po, kam një njeri shumë të veçantë në jetë, që më frymëzon si femër dhe si artiste. Është një nga marrëdhëniet më të forta që kam në jetë.

Do të preferonit më shumë një mashkull shqiptar, apo të huaj?
Nuk është shumë e rëndësishme nga vjen, më të rëndësishme janë kualitetet që ai ka si njeri.

Cilat janë projektet e tuaja për të ardhmen, mendoni ndonjëherë të ktheheni në Shqipëri përgjithmonë, apo çdo gjë është relative?
Kam dy projekte në vitin që vjen që do të xhirohen në Evropë. Gjithashtu, jam duke u përgatitur për rolin e Anxhelinës në një film që e kam shkruar me shoqen time Aleksandra Uedenig, një regjisore nga Austria. Filmi në anglisht quhet "Cruel Innocence: A Fairy tale of Madness', xhirimet do të fillojnë këtë vit në Kaliforni dhe Nju Meksiko. Një projekt me temë shqiptare është gjithashtu në horizont për vitin që vjen. Nuk e di në qoftë se do të kthehem në Shqipëri përgjithmonë, por e di që do të kthehem të paktën për të xhiruar filma me tema shqiptare, dhe për pushime. Po, çdo gjë është relative dhe jeta është gjithmonë duke ndryshuar, çdo moment të sjell një mundësi të re, dhe një mendim të freskët. Po shpresoj që në vitet që vjen të jem në Evropë më shpesh.

Cili është roli juaj i preferuar që do të donit ta luanit në një film dhe pse?
Në fakt, do të më pëlqente të luaja rolin e një vajze shqiptare. Jam gjithmonë duke luajtur ndonjë vajzë nga Italia ose Franca ose Spanja, Armenia etj. Do të më pëlqente të luaja një rol ku jam nga Shqipëria dhe kam mundësinë të flas shqip dhe të përdor eksperiencën dhe rrënjët e mia si shqiptare. Shpresoj që me shumë filma xhirohen në Hollivud dhe Evropë ku shqiptarët të jenë personazhe kryesore.

Çdo gjë tjetër që ju ka ngelur po thënë nga pyetjet, mund ta thoni vetë pa problem...
Unë jam krenare që jam nga Shqipëria dhe zakonisht këtu në Los Anxhelos njerëzit nuk para kanë njohur shqiptarë me përpara. Ndonjëherë ato nuk e dinë ku është Shqipëria ose se është shtet i vërtetë. Pak nga pak, mendoj se Shqipëria do të fillojë të njihet më tepër dhe mendoj se artistët janë pjesë e kësaj lëvizje. Iu uroj gjithë shqiptarëve dhe sidomos brezit të ri të kenë suksese dhe gjithmonë t'i ndjekin ëndrrat që kanë.

Entela Resulli, Shekulli

“Zbardhen” tabulatet

———–T-a-b-u-l-a-t-et————-

From: Edi Rama

To: Taulant Balla

Message: Ku je?


From: Taulant Balla

To: Edi Rama

Message: Po mbledh lule prapa piramidës.


From: Edi Rama

To: Taulant Balla

Message: Hajde te kafja!


From: Taulant Balla

To: Edi Rama

Message: Të sjell ca gurë?


From: Sali Berisha

To: Lulzim Basha

Message: Ça po ndodh?


From: Lulzim Basha

To: Sali Berisha

Message: Nuk e di.


From: Shefi policisë 1

To: Shefi i policisë 2

Message: Na mbytën me gurë.


From: Ndërmarrja e Gjelbërimit1

To: Ora News

Message: E dogjën palmën. Puc!


From: Zjarrfikësja

To: Shefi i policisë1

Message: Të hap zjarr?


From: Shefi i policisë 1

To: Zjarrfikësja

Message: Çfarë zjarri do hapësh, mor idiot. Hap zorrën!


From: Erion Veliaj

To: Edi Rama

Message: U lagëm mer lal.


From: Nard Ndoka

To: Nard Ndoka

Message: nardnoka.


From: Andi Bushati

To: Mero Baze

Message: E shef poçin e kuq te dritarja e Kryeministrit? Me bast që i bie


From: Mero Baze

To: Andi Bushati

Message: Me çfarë do t’i biesh, me atë me xham apo me atë pa xham?


From: Ora News

To: Ndermarrja e Gjelberimit1

Message: Puc puc


From: Silvio Berlusconi

To: Sali Berisha

Message: Carissimo! Tutto bene?


From: Sali Berisha

To: Silvio Berlusconi

Message: Mi hanno scoppiato le labbra.


From: Bamir Topi

To: Unknown number

Message: Sa është arsenali me gallatasarajin?


From: Unknown number

To: Bamir Topi

Message: Dy me zero. Vetëm se ka dhunë në stadium. Mos anulohet ndeshja.


From: Bamir Topi

To: Unknown number

Message: Çfarë dhune ore! Dhunë është ajo? Vër dy për Arsenalin!


From: Erion Veliaj

To: Spartak Ngjela

Message: Lali, ke një çadër?


From: Spartak Ngjela

To: Erion Veliaj

Message: Sikur 13 mijë të kisha, asnjë s’do të të jepja.


From: Edi Rama

To: Taulant Balla

Message: Do vish te kafja apo jo, se s’kam lek me vete. Më flliqe me Fidelin.


From: Taulant Balla

To: Edi Rama

Message: Për dy makiato s’e bën veten Fideli


From: Sinan Hoxha

To: Seldi

Message: Ku ma ke lon çelsin e Benzit?


From: Sali Berisha

To: Lulzim Basha

Message: Kush ma theu poçin e kuq, që kam në zyrë?!


From: Andi Bushati

To: Mero Baze

Message: E shef pra…çfarë nishani!!!


From: Ndërmarrja e Gjelbërimit1

To: Ora News

Message: Puc zemër.

Burimi:Sekret i Shtetit

Filozofisë së Dashurisë

Je në inetervalë të përjetshme, je!

Para teje zhvishem, vishem, mbërthehem të ngrohem, dhe ngroh që të zhvesh. Para teje mposhtem por gjithnjë duke mos pranuar vërtetësinë e qënësisë tënde.Dua të të kundërshtoj, dua mos t’i jap jetë reaksioneve kimike të natyrës mëmë, kur ti me petkun tënd sytë mi zë. Në dallgët e tua unë mbytem dhe shuaj etjen, rrëmbehem dhe lihem detit tënd të trazuar…

Brënda meje , sipër meje , jashtë cdo përkufizimi letrar dhe fizik, qëndron ti më e madhe se mua...

Ironike… të krijosh një të mbinatyrshme dhe t’a ushqesh me të natyrshmen tënde, të vdekshmen. Je dialogu im, kryengritja ime ndaj pyetjeve të tua retorike. Je komunikim, je përcjelles dëpërtues i buzëve që meken para oratorisë së rrahjeve të zemres. Je e brishtë, ateherë kur s’duhet dhe ky fakt më çmënd! Jep jetë iluzioneve pamore dhe për ketë jam i ndërgjegjshëm. Dua të bukurën që ti më bën të shoh, urrej gjithçka që ty larg meje do të mbante.

Je oreksi im, per ty vuaj në uri...

Je e këndshme ...po po e këndshme se si vuajtjen tek mua penetron, aq embël aq vuajtshëm aq pa përmasa , aq të shpërbërë. Dhe unë  i mjeruari , lojës-vuatje i jap formë, e mbledh , i jap jetë , e bëj të bëlbëzojë deri diku dhe të ulërasë, teksa fundi mua të shpërbërë të më përpijë. Je e njohur, ke një fytyrë, ndihen lëvizjet e tua , ndjehet veprimi yt, por mbetesh në formatin anonim kur çështja shtrihet me përballimin. Nuk të përballoj dot, nuk di ç’fund më pret kur vërtetë të ndjej pranë, mbase brënda meje.

Përemri i vetëm që më vjen në qënie kur të ndjej zotërimin është;e bukur... Dhe më pas cuditshëm më vjen të lutem:Lërmë të vuaj...!

Lind e zgjuar brënda meje sikur natë ti të mos kesh pasur kurrë! Vjen e  fresket , ti vesë petali të spërkatësh sytë, që vetë rrjetën këtyre syve naiv ti  ja ende në heshtje. Vjen heshtur , e mbytur , e mekur, ti gjurmë nuk le kur vjen, më pas ti nis e shkel,  gjurmëzon , ngatërron , çjerrë shpon  skutat e skuqura nën kraharor. Ngjyrën ia rrëmben, më të përlyesh gazmore ti e kuqja  e jetës sime…!

Je intervalë të përjetshme je! Lërmë të sinkronizoj frymarrjet me jetëgjatësinë e intervalëve të tua.

Argita .Lleshi

Topi-Ina Rama refuzojnë komisionin hetimor: Çështja është nën hetim

Presidenti i Republikës, Bamir Topi ka refuzuar zyrtarisht thirrjen për të dëshmuar në komisionin hetimor, duke e cilësuar atë një shkelje të ligjit.

“Presidenti i ushtron kompetencat në bazë të Kushtetutës. Në bazë të nenit 92, presidenti është ai që kërkon informacion nga institucionet për aktivitetet e tyre. Kërkesa në fjalë e komisionit hetimor, që përmban elementë që pengojnë kthimin e një përgjigjeje, është e pakuptimtë për aq kohë sa thërret presidentin për ta marrë në pyetje në orën 17:00 të datës 3 shkurt. Presidenti, në respekt të institucioneve, i përgjigjet negativisht kësaj kërkese”, ka deklaruar këshilltari ligjor i kreut të shtetit, Spiro Peci.

Presidenti e ka konsideruar si ilegjitime edhe kërkesën për hetimin e tabulatëve telefonikë të të gjithë personave të cituar nga komisioni, përfshirë edhe ata të gazetarëve. Për presidentin, kjo është një kompetencë vetëm e prokurorisë.

“Kjo kërkesë është një kapërcim i kompetencave dhe përbën shkelje ligji. Duke shprehur gatishmërinë për të dëshmuar në respekt të ligjit, presidenti do caktojë kohën dhe mënyrën e vetë për t’u përgjigjur. Kërkesa të kësaj natyre mund të paraqesë vetëm prokuroria”, ka theksuar Peci.

Prokurorja e përgjithshme Ina Rama ka refuzuar t’u përgjigjet pyetjeve të komisionit parlamentar mbi ngjarjet e 21 janarit.

Në fjalën që i është dhënë në fillim të seancës dëgjimore, Rama ka argumentuar se në bazë të ligjit, prokuroria nuk mund të japë informacione mbi proceset që janë në hetim e sipër.

“Prokuroria është një organ i pavarur. Prokuroria i nënshtrohet vetëm ligjit. Cdo ngjarje kriminale e 21 janarit është objekt i hetimit të prokurorisë dhe vetëm pas hetimit prokuroria do ketë një përfundim. Hetimi i komisionit është i lidhur në mënyrë integrale me hetimet që bën prokuroria. Unë nuk mund t’i përgjigjem pyetjeve tuaja. Unë i qëndroj vetëm ligjit”, ka deklaruar Rama.

“Prokurori i përgjithshëm, kur po bëhet një hetim, nuk mund t’i nënshtrohet një seance marrjeje në pyetje”, ka theksuar ajo, duke u larguar.

Veprimi në fjalë ka acaruar drejtuesin e komisionit hetimor parlamentar, Eduart Halimi, i cili e ka cilësuar atë si një refuzim për bashkëpunim nga institucioni i akuzës.

“Do ta marr këtë veprim si mungesë e bashkëpunimit tuaj me komisionin parlamentar. Do ta shohim si mungesë respekti ndaj organit më të lartë kushtetues, që është Parlamenti”, ka deklaruar Halimi.

Në të njëjtën linjë është shprehur edhe anëtari tjetër i komisionit, deputeti Enkelejd Alibeaj, i cili ka theksuar se veprimi i zonjës Rama përbën një “refuzim flagrant”.

“Asnjë nga anëtarët e komisionit nuk ka dashur e as dëshiron të pyesë për cështje dhe rrethana që kanë të bëjnë me aspektin penal. Ky është një hetim parlamentar dhe këtë duhet ta kuptonte edhe kryeprokurorja. Largimin e saj e konceptoj si një refuzim flagrant ndaj një institucioni kushtetues”, ka pohuar Alibeaj.


Top Channel

Kampionia kosovare e xhudos do garojë për Azerbajxhanin

Majlinda Kelmendi është një nga emrat më të njohur në botë sa i përket sportit të xhudos.

Synimet e saj janë fitimi i medaljes së artë në Lojërat Olimpike të vitit 2012.
Por ajo thotë se ka pranuar një ofertë për të garuar nën flamurin e Azerbajxhanit. Ky shtet i ka premtuar asaj një pagë mujore prej 5 mijë eurosh dhe në rast se fiton medaljen e artë, ajo do marrë 2 milion euro.

Paga e saj prej 500 eurosh nuk është e mjaftueshme dhe duket se Kelmendi është joshur nga oferta bujare.

Më përpara Kelmendi ka garuar me flamurin e Shqipërisë.

G. Tema